ژرف

مبادله اطلاعات بدون استفاده از اینترنت

2011-06-12T06:55:00.000-07:00

در چند ماه اخیر مشغول کار بر چند پروژه تحقیقاتی با چند گروه دانشگاهی بوده‌ام. این پروژه‌ها مربوط به مساله مقابله با فیلتر اینترنت مربوط هستند. یکی از این پروژه ها آسانتر کردن فرستادن فایل به یکدیگر توسط بلوتوث موبایل است. توسط این روش کسانی که باهم دوست هستند هربار که یکدیگر را ملاقات میکنند یک سری فایل بطور اتوماتیک به طرف مقابل می فرستند. البته تنها فایلهایی که در یک فولدر عمومی قرارداده شده‌اند به افراد دیگر فرستاده خواهد شد. با اینکار کسانی که به کلاس درس میروند، میتوانند با دهها دانشجوی دیگر مبادله فایل کنند. کافی است که تعداد معدودی از این افراد به اینترنت بدون فیلتر دسترسی داشته باشند و بتوانند محتوا مناسب را دانلود کنند و به جمع وسیعی پخش کنند.

برای مقابله با زمانی که حکومتهای دیکتاتوری اینترنت را بکلی قطع میکنند راه‌ حلهایی بیشتر و بهتری نیاز است.

استفاده از سیستم پستی برای تبلیغ جنبش

2011-02-21T09:37:00.000-08:00

یکی از کارهای کم خطری که برای تبلیغ جنبش میشود کرد استفاده از سیستم پستی در ایران است. کافی است که نامه با اسم و آدرس فرستنده الکی به آدرس مقصد واقعی بفرستید. داخل نامه هم یک متن ساده و جذابی در مورد اینکه هدف جنبش دموکراسی خواهی ایران چیست بنویسید. اگر یکی همت کند می تواند یک متن خوبی بنویسد و پی‌دی‌اف آنرا درست کند تا بقیه بتوانند پرینت کنند و بگذارند در پاکت نامه.

نکته‌ای که نمی دانم این است که در ایران پستچیها اسم گیرنده و آدرس گیرنده را انطباق میدهند یا نه. اگر نمی دهند، براحتی می شود شماره پلاکهای یک خیابان را از ابتدا تا انتها یادداشت کرد و به چند پلاک در آن خیابان نامه فرستاد. اگر حتما اسم گیرنده باید انطباق کند، می‌توان تنها به اقوام و خویشاوندان دور و نزدیک نامه فرستاد. مخصوصا اگر این نامه ها را به فامیلهای طرفدار حکومتتان بفرستید، مطمئننا دفعه بعد که خانه‌شان بروید حوصله‌تان سر نخواهد رفت چون میتوانید سرصحبت در مورد نامه‌های فتنه گرها را بازکنید و بگذارید خودشان بقیه ماجرا را تعریف کنند.

از آنجا که مردم در ایران کم به هم نامه می‌فرستند، گرفتن نامه برایشان خیلی جالب خواهد بود و مطمئنا به چندین نفر دیگر این مطلب را خواهند گفت. یک خوبی دیگر این روش این است که کمک میکند که خبرها به کسانی که به اینترنت دسترسی ندارند برسد.

اگر حکومت شروع کند به بررسی نامه‌های داخل کشور (تا جایی که خبر دارم خارج به داخل بررسی میشود)، کار خود را صدبرابر خواهد کرد و سیستم پستی را که به آن برای فرستادن قبض آب و برق نیاز دارد کاملا مختل خواهد کرد.

یکی تعریف مومنتم را دوباره به موسوی یادآوری کنه

2011-02-06T16:24:00.000-08:00

یکی که فیزیک بلده و تلفن موسوی را داره، تو هفته آینده تعریف مومنتم را برای او یادآوری کنه و بهش بگه که اگر یک ماشینی را هل دادید و سرعت پیدا کرد، باید به هل دادن ادامه بدهید که مومنتمش را حفظ کند. اگر ول کنید و متوقف بشه، هول دادن دوبارش کار حضرت فیله.

اگر هفته بعد کسی بیرون نیامد که هیچی ولی اگر یک دفعه زد و چندصدهزار نفر آمدن تو خیابان، این قضیه مومنتم یادتان نرود. برای اینکه مومنتم از دست نره مردم باید تو خیابان بمانند. هیچکدام از رهبران هم نباید یک کلام حرف دو پهلو بزنند که نشانه عقب نشینی باشه (خاتمی را هم بفرستید یک کنفرانس گفتگوی تمدنها سرش گرم باشه و سوتی نده). یکبار مردم را فرستادید خانه گفتیم غافلگیر شدید برنامه ریزی نکرده بودید. اگر ایندفعه هم همان اشتباه را بکنید، مسئول به هدر رفتن هزینه‌هایی که مردم دادند شمایید.

اگر هم مردم تو خیابان ماندند و کار جلو رفت، وقت کشی نکنید، سریع تقاضای مشخص بدهید و یا دولت موقت تشکیل بدهید. مردم تنها زمانی حاضرند هزینه بالا بدهند که بدونند رهبرانشان جدی هستند و تغییر اساسی حاصل میشه. شما اینکارها را بکنید بقیه‌ کار با مردم و جامعه بین المللی. زیاد هم از این که خشونت بشود نگران نباشید. همانطور که آوردن ارتش توی مصر کمکی به مبارک نکرد، آوردن توپ و تانک توسط حکومت تو خیابانهای تهران به حکومت سودی نخواهد رساند..

آناتومی یک ایمیل هک

2009-04-13T12:32:00.000-07:00

پریروز یک ایمیل گرفتم به آدرس ایمیلی که هیچکس بجز هکر بالاترین نمی‌داند. چون که ایمیل تنها برای گرفتن یکی از سرورها استفاده شده بود و متاسفانه شرکت سروردهنده به اشتباه این ایمیل را به هکر بالاترین لو داده بود(داستانش مفصل است). من در این ایمیل هیچ اسپمی دریافت نمی‌کنم. یعنی صفر! برای همین مطمئنم که این ایمیل از هکر بالاترین آمده است.

ایمیل این بود:

From: emailservice@domainsbyproxy.com
Subject: FWD: Account Password Request [BALATARIN.COM@domainsbyproxy.com]
Date: April 11, 2009 9:42:40 AM PDT
To: XXXXXXXXX@gmail.com
Reply-To: auto@mydomain.com
A lost password request was submitted for the account: XXXXX

If you did not submit this request, please ignore this email.

Otherwise, please go to the following link to change your account password.

http://fastprintsrusXXXX.com/account/services/password/rqpwconfirm.php?code=meUdsgJwRdZADBZdwVmrae3fJkfeAAKNve7UxKIeEfJFYebA

Please note that this code will expire in 48 hours.

*********************************************
**** IMPORTANT NOTE: Please do not reply to this email for support.
If you had a problem with your order and would like to contact
CustomerCare, please COPY and PASTE this link into your browser window.

Customer Care Center: http://www.mydomain.com/support.php
*********************************************

لطفا روی لینکهای این ایمیل کلیک نکنید. من چند تا XXX اضافه کردم که اشتباهی رویش کلیک نکنید.

ایمیل الکی ادعا می‌کند که کسی می‌خواهد رمز من را عوض کند و من با رفتن به لینک داده شده می‌توانم رمزم را عوض کنم. واکنش طبیعی آدم در مقابل چنین ایمیلی این است که «من که درخواست تغییر رمز نکرده‌ام. نباشد کسی می‌خواهد مرا هک کند. بروم و رمزم را عوض کنم» . متاسفانه کلیک روی این لینک به معنای از دست دادن حساب ایمیل یاهو است. این نوع هکها به Spear Phishing معروفند که شاید آنرا بشود به دام هدفدار ترجمه کرد. در این روش هکر یک دام مخصوص برای قربانی خود درست می‌کند و با اطلاعاتی که راجع به قربانی دارد سعی می‌کند قربانی را در دام خود بیاندازد.

کد این هک طوری طراحی شده که با رفتن به این لینک شما یک صفحه سفید می‌بینید. اما در واقع هکر در گوشه صفحه، یکی از وبسایت های یاهو را لود کرده است. احتمالا در این مورد آن وبسایت یاهو امنیت کمی دارد و می‌تواند اطلاعات کوکی (که برای وارد شدن به حساب یاهو شما لازم است) را به هکر بدهد. برای اینکه این هک کار بکند احتمالا باید در حساب یاهو خود لاگین باشید. من خودم تا آخر اینرا تست نکردم که ببینم کار می‌کند یا نه. ولی با توجه به اینکه موارد زیادی در مورد دزدی حساب یاهو شنیده‌ام فکر می‌کنم چنین روشهایی کار می‌کند.

برای مقابله با چنین هکهایی، سعی کنید از فایرفاکس استفاده کنید. بهترین راه این است که از مرورگر برای خواندن ایمیل استفاده نکنید. همچنین اگر از فایرفاکس استفاده می‌کنید، NOSCRIPT را نصب بکنید. NOSCRIPT جلوی این چیزها را می‌گیرد.

چگونه از کامپیوتر یا ایمیل خود محافظت کنیم

2009-03-27T14:50:00.000-07:00

از آنجا که ماشا‌الله بساط هک بحسن دولت مهرورزی شایع گشته لازم دیدم که در این مورد من هم مطلبی بنویسم. دیروز دو مطلب دیدم در مورد اینکه چگونه خودمان را آنلاین حفاظت کنیم. یکی در مورد چگونگی مخفی ماندن در اینترنت است و دیگری در مورد چگونگی سرقت هویت در اینترنت بود. با توجه به مشاهدات من مقاله دوم به نحوه هک های اخیر نزدیکتر است. من هم در مورد چگونگی دفاع در مقابل این نوع هک می‌نویسم.

هکرها می‌توانند با فرستادن ایمیل اسپم یا ایمیلی که مثلا از آدرس دوستتان می‌آید شما را گول بزند که لینکی را باز کنید یا فایلی را که همراه ایمیل است باز کنید. با این کار هکر می‌تواند روی کامپیوتر شما تروجان نصب کند که نوشته‌های شما یا فایلهای شما را ببیند. برای همین خیلی مهم است که مواظب ایمیلهای خود باشید.

برای محافظت در مقابل این خطرها این کارها را پیشنهاد می‌کنم:

برای همیشه استفاده از اینترنت اکسپلورر را کنار بگذارید.

دو نوع مرورگر مثل فایرفاکس و گوگل کروم استفاده کنید. از یکی مثلا گوگل کروم برای دسترسی وبسایتهای بانک یا مهم استفاده کنید و از دیگری برای خواندن وبسایتهای دیگر.

اگر نمی‌خواهید دو مرورگر استفاده کنید، هیچگاه زمان خواندن وبسایتهای دیگر در ایمیل خود یا حساب بانکی لاگین نباشید.

عادت کنید که روی هیچ لینکی در ایمیلهایتان کلیک نکنید حتی اگر از دوستانتان باشد. همیشه لینکها را کپی کنید به مرورگرتان و مطمئن شوید که آدرسشان را می‌شناسید.

هیچوقت نرم‌افزار هک شده نصب نکنید. همچنین نرم‌افزار از وبسایتهای غیر معتبر یا وبسایتهای ایرانی(متاسفانه بدلیل استفاده حکومت از بخش خصوصی) دانلود نکنید.

حتما یک برنامه فایروال قوی مثل Zone Alarm نصب کنید.
جلوی تروجانهایی که هنوز شناخته شده نیستند را فقط یک فایروال قوی می‌گیرد.

اگر وبلاگ می‌نویسید و می‌خواهید ایمیل خود را آنجا بگذارید، هیچوقت از ایمیل روزمره‌تان استفاده نکنید و وقتی آن ایمیل وبلاگ را چک می‌کنید بسیار مراقب ایمیهای مشکوک باشید.

زمان عضوشدن در وبسایتهای ایرانی از یک ایمیل دیگر بغیر از ایمیل اصلی خود استفاده کنید.

فایلهایی که دوستانتان برایتان می‌فرستند که ممکن از شامل یک عکس خنده‌دار یا یک فایل جک باشد را بازنکنید. چون معلوم نیست که چه کسی این فایل را درست کرده و ممکن است یک هکر باشد. تقریبا هیچوقت فایلی را که مهم نیست باز نکنید.

دو نکته زیر را اگر می‌خواهید مراقب باشید رعایت کنید:

بجای خواند ایمیهایتان در مرورگر ایمیلهایتان را با برنامه‌های دیگر چک کنید. مثلا به gmail مستقیم وارد نشوید.

به فایرفاکس افزونه NOSCRIPT را اضافه کنید.

یادگیری از خدایان

2007-10-17T20:35:00.000-07:00

من آخر هفته داشتم سعی می‌کردم بفهمم برنامه نویسی RESTFUL یعنی چی و به چه دردی می‌خورد. چندین کتاب مختلف را نگاه کردم و چندتا هم نوشته وبسایتهای مختلف را خواندم. واقعیتش هیچکدام جواب اینکه به چه دردی می‌خورد را نداد. آخرش ویدیوی دیوید هاینامر هنسون را که طراح Ruby on Rails بوده را پیدا کردم. بعد از نگاه کردن این ویدیو تقریبا اکثر سوالهایم جواب داده‌شد.

خیلی وقتها باید رفت سراغ سرچشمه.

فرهنگ رقابت را جایگزین فرهنگ انتقاد کنیم

2007-10-15T11:54:00.000-07:00

این مقاله «کمکهای مالی به رادیو زمانه اتلاف سرمایه است» را در بالاترین دیدم و باز یاد افتاد که چقدر در فرهنگ ما به کسانی که ساختارسازی می‌کنند حمله می‌شود. ساختن یک چیزی مثل زمانه اصلا کار ساده‌ای نیست. گردانندگانش از یک طرف باید بدنبال بودجه باشند، از طرف دیگر دنبال کادر اجرایی و همینطور با هزارویک نویسنده و هنرمند ایرانی سروکله بزنند که هر کدامشان هم منش خودشان را دارند و احتمالا مثل اکثر ایرانیها مفهوم کارحرفه‌ای و توجه به موعدها برایشان خیلی جا افتاده نیست.
حالا به تمام اینها انتقادات تند را اضافه کنید و ببینید چه می‌شود.

واقعیتش خودم از زمانی که بالاترین را شروع شد، دیدم که در فضای فرهنگ ایرانی ساختن مجموعه‌های جدید چقدر سخت است . یک زمانهایی آدم احساس می‌کند کلی آدم بسیج شده‌اند که این تجربه موفق نشود. واقعا همه‌مان نیاز داریم که بطور فرهنگی دیدمان را عوض کنیم و بجای انتقادهای تند بیشتر به پیشنهادهای سازنده روی بیاوریم. برای پیشنهادهای سازنده هم محدودیتهای طرفمان را باید درک کنیم. اگر هم دیدیم که واقعا دیگر گردانندگان مجموعه کشش را ندارند یک مجموعه دیگر بهتر می‌آید و همه به آنجا می‌روند.

باور کنید دنیا خیلی بزرگتر از اینهاست. اگر مثلا فکر می‌کنید رادیو زمانه نمی‌تواند نظرشما را برآورده کند بروید و یک چیز دیگر درست کنید و مخاطب رادیوزمانه را بدزدید و ببرید. بیشتر بفکر رقابت باشید تا انتقاد.

بالاترین و نحسی رشد

2007-10-06T21:36:00.000-07:00

یک حرفی معمولا در میان کسانی که تو کار اینترنت و وبسایت هست و به آن می‌گویند نحسی(بدیمنی) رشد(curse of scalability).

این نحسی زمانی پیش می‌آید که یک وبسایت (یا بطور عمومیتر یک کالا) طرفدار زیادی پیدا می‌کند و گردانندگان سایت (یاتولیدکنندگان کالا) توانایی فراهم کردن خدمات یا تولید برای آنهمه تقاضا را ندارند. این می‌تواند بدلایل تکنیکی اتفاق بیفتد یا بدلایل محدودیت نیروی انسانی و منابع مالی.

یادم هست که هفت هشت سال پیش که سایت گویا سایت پرطرفداری شده‌بود، من از اینکه گردانندگانش در توسعه و بهبودش بیشتر نمی‌کوشند تعجب می‌کردم. حالا این بلا سر من و تیم بالاترین آمده‌است. آنقدر تقاضا برای بالاترین هست که کمبودهای ما باعث کند شدن رشدش هستند.

متاسفانه بالاترین از کمبود نیروی انسانی رنج می‌برد که دلیل آنهم عدم منابع مالی است. در یک تخمینی که من یکبار انجام دادم، سه نفر تیم بالاترین که روی بالاترین در وقت آزادشان در سال گذشته کار کردند(شش ماه اول کار بسیار زیاد بود)، جمعا ارزش کار داوطلبانه‌شان حدود ۶۰۰۰۰ دلار بود.

درآمد بالاترین از تبلیغها تنها چیزی حدود ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ دلار در سال گذشته بوده است و خرج سرور هم در همین حدود. البته پس از رفتن به سرور جدید خرج بالاترین بیشتر شده است.

متاسفانه گسترش تیم بالاترین و اضافه کردن افراد داوطلب بیشتر خیلی راحت نیست. چون افراد داوطلب به مدیریت و هدایت نیاز دارند و با توجه به پیچیدگی تکنیکی و حساسیتهای حاشیه‌ای راجع به بالاترین این کار نیاز به یک فرد تمام وقت دارد.

داشتن فرد دایم هم نیازمند کمکهای مالی است. با توجه به تجربه می‌دانم که ایرانیها در زمینه کارهای فرهنگی بسختی دستشان به جیبشان می‌رود برای همین هیچوقت روی سایت بالاترین تقاضای کمک مالی از بینندگان سایت نکرده‌ام.

در مورد گرفتن بودجه از سازمانهای بین‌المللی یا طرفدار آزادی بیان هم مردد بوده‌ام. چون فکر می‌کنم استقلال مالی بالاترین برای خیلی از کاربران با ارزش هست. همینطور با تمام باورم به آزادی‌ بیان و رعایت حقوق بشر و آرزویم برای ایرانی بهتر، فردی سیاست پیشه نیستم و می‌خواهم همچنان بتوانم با اعتماد نفس و قطعیت کامل به هرکسی که به ما گردانندگان سایت، اتهام جهت‌دهی سیاسی در بالاترین را می‌زند، بگویم که ما گردانندگان سایت در جهت دادن فضای بالاترین هیچ نقشی نداریم. محتوای بالاترین بطور کامل کاربران آن تعیین می‌کنند.

با توجه به نکات بالا، اگر می‌خواهید بالاترین همچنان مستقل و باحال بماند، لطفا با تمام کم و کاستی‌هایش تحملش کنید. مثل گذشته هم به انتقاد بالاترین ادامه دهید. چون بالاخره ما هم از رو می‌رویم و هر از یک دو هفته به بعضی از مشکلات می‌رسیم.

شخصا من خیلی در چند ماه اخیر وقتم خیلی کم بوده‌است. خیلی روزها ساعت ۶:۳۰ بیدار می‌شوم و تا ساعت ۸ شب کار می‌کنم. برای همین وقت زیادی برایم نمی‌ماند. ولی وضع همیشه به این شکل نخواهد ماند. قول می‌دهم هروقت یک وقت حسابی پیدا شود روی بالاترین بگذارم و با رضا و عزیز یک سروسامانی به وضع بالاترین بدهیم.

سمینار یک روزه درباره اینترنت و ایرانیان

2007-09-21T18:59:00.000-07:00

فردا یک سمینار یک روزه درباره ایرانیان و اینترنت هست. من هم یک در قسمتی از برنامه صحبت کوتاهی خواهم داشت و بالاترین را معرفی می کنم.
این هم لیست برنامه

San Francisco State University

Iranian Cultural Club presents:

Iranians on the Internet

A one-day gathering of bloggers and internet gurus of Northern California

Saturday, September 22, 2007

9:30 a.m. to 4:00 p.m.

San Francisco State University

Rosa Parks Hall, Caesar Chavez Building, 1600 Holloway Avenue, San Francisco, CA

9:30 Tea and Chat

(Farsi) 10:00 Kickoff Introductions By Omid Memarian & M. Ebrahimi

(Farsi) 10:10 Bloggers By

Ala Hazrat HajAgha, Baloot, Baraneh, Bayramali, Berkeley Forum From Berkeley, Nimeh Shab, Omid Memarian, Saat-Shen Shena dar Shenzar

(English) 11:00 "Gender and Sexuality in Weblogistan," By Sima Shakhsari

11:30 Bloggers Answer Questions

11:50 Lunch Break

(Farsi) 12:15 Balatarin By Mehdi Yahyanejad

1:00 Live Music By Hamed Nikpay

(English) 1:15 Iranian.com By Jahanshah Javid, and Iranian.com writers

Persis Karim, Bruce Bahmani, Ari Siletz, Nazy Kaviani

(English) 2:15 Remarks by Dr. Elaheh Enssani, Commissioner, City and County of

San Francisco, followed by Speech addressing Iranians on Internet, Ross Mirkarimi, Supervisor, City of San Francisco.

(Farsi) 2:45 Video Conference By Sanam Dowlatshahi of Khorshid Khanoom

3:30 Live Music

3:45 Wrap Up

4:00 Exit

Special Guests & Artists: Bia2.com, bebin.tv, Iranican, Arash Sobhani (Kiosk), Hamed Nikpay; ParsArts.com.

خبررسانی غیر متمرکز

2007-07-26T11:58:00.000-07:00

من در یکی دو سال گذشته خیلی به این مطلب فکر کردم که یک عضو کوچک یک جامعه اگر حرف جالبی برای گفتن داشته باشد چگونه می تواند حرفش را بگوید و به بقیه برساند. در سیستم معمول دنیا یک سری روزنامه و مجله هست با سردبیرهای بالا سرشان که می‌توانند تصمیم بگیرند آیا از مطلبی خوششان می‌آید یا نه. اگر آدم معروفی نباشید تقریبا حتی شانس اینکه مطلبتان به زیر دست سردبیر هم برسد صفر است.

خوشبختانه وبلاگ ها تا حدی این جو را شکسته‌اند. منتها مشکل خود وبلاگها هم این بوده‌است که عده‌ای از وبلاگ نویسها معروف می‌شوند و مردم بیشتر آنها را می‌خوانند و کسانی که کمتر معروفند هرچند اگرهر از گاهی مطلب خوبی بنویسند کسی آنها را نمی‌بیند. درست کردن بالاترین تا حدی جواب دادن به این مساله بود. اما بالاترین هم در نوع خودش مشکلاتی دارد. نقش نویسنده مطلب هرچقدر هم که فکر کند مطلبش مهم است منفعلانه است. بقیه باید بیایند و رای دهند. مثلا نویسنده نمی‌تواند بگوید من مطلب امروزم بهترین مطلب امسالم است و خیلی برایم مهم است که همه اینرا بخوانند.

Adoptic قرار است قدمی بجلو بردارد. نقش اطلاع رسانی را غیر متمرکز کند. هر کس بتواند دیگران را در
مورد مطلبی که می‌نویسد خبر کند. اگر هم بقیه خوششان آمد آنها هم می‌توانند تعداد بیشتری را خبر کنند.

ایده، ایده ساده‌ای است. شمای وبلاگ نویس تبلیغ بقیه را نشان می‌دهید و وبقیه تبلیغ نوشته‌های شما را. مثلا اگر تبلیغ دیگران صدبار در وبسایت شما نشان داده شود، تبلیغ شما هم (فعلا تا زمانی که سیستم پیچیده تر نشده) صد بار در جاهای دیگر نشان داده می‌شود.

هنوز از آنجایی که اول کارش است و خیلی چیزهای دیگر قرار است به Adoptic
اضافه شود. عضویتش هم تنها از طریق دعوتنامه عملی است. کسانی که عضو شده‌ اند هم می توانند دعوتنامه بفرستند.

اگر سوالی یا پیشنهادی داشتید اینجا بنویسید.

موبایل آیفون

2007-06-29T19:19:00.000-07:00

اینهم صف جلوی فروشگاه اپل نزدیک سرکار من(شمال کالیفرنیا) برای خرید موبایل جدید شرکت اپل است. واقعا این استیو جابز رییس شرکت اپل در بوجود آوردن تب داغ برای محصولات شرکتش فوق العاده است. البته بعد از اینکه در مورد کارهایش در زمان شروع شرکت اپل شنیدم دیگر ازش خوشم نمی‌آید. بیل گیتزِ مایکروسافت صدبار نسبت به این استیوجابز آدم باشرفی است. بروید فیلم pirates of silicon valley را ببینید.

خودمانیم صف اَداپتیک هم دارد خیلی دراز می‌شود فقط حیف که صفش در دنیای مجازی است و دیده نمی‌شود.

وبسایتی تازه برای وبلاگ‌ نویسها

2007-06-27T17:00:00.001-07:00

شاید شما هم زمزمه‌های این وبسایت جدید را شنیده‌اید. انتظار برای وبسایت جدید به پایان می‌رسد و در کمتر از یک هفته محصول جدید را خواهید دید. این وبسایت به وبلاگ نویسها و وبسایتهای کوچک کمک می کند که دیگران را در مورد نوشته های جالب خودشان خبر کنند. این سیستم به زیاد شدن خوانندگان وبلاگ کمک میکند و همچنین به خوانندگان امکان این را میدهد که مطالب جالبتر را پیدا کنند. در این سایت نوآوریهای بسیاری شده‌است و امکانات جذابی برای وبلاگ‌نویسها فراهم شده‌است. این سایت قرار است برای زبانهای مختلف سرویس داشته باشد، در حال حاضر تنها بخش فارسی اش راه اندازی می شود.

در ابتدا عضویت در سایت تنها از طریق دعوتنامه امکان پذیر خواهد بود. اگر علاقه‌مند هستید که جز ۱۰۰ وبلاگ اولی باشید که از این محصول استفاده کنید می‌توانید با رفتن به Adoptic و با وارد کردن ایمیل و آدرس وبلاگ خود (در جعبه سبز رنگ) درخواست دعوتنامه کنید. در عرض هفته آینده دعوتنامه برای عضویت شما فرستاده خواهد شد.

ارزش آدمهای کاردرست

2007-06-08T09:15:00.000-07:00

یک مدتی کوتاهی است که از دانشگاه آمده‌ام بیرون و تو این مدت کم خیلی چیزهای جدیدی یاد گرفته‌ام. یکی از این موارد پی بردن به اهمیت فوق‌العاده آدمهای «کاردرست» در جامعه است.

خیلی از کارهای بزرگ که در دنیا می‌بینید با یک تعداد کم آدم کاردرست شروع شده و یا انجام شده که اگر شما هزار نفر آدم معمولی را هم جمع کنید هیچوقت نمی‌توانند آن کارها را انجام دهند. مثلا شرکتهای مثل گوگل، اسکایپ یا یوتیوب همه با سه چهار نفر راه انداخته‌‌شده‌است. البته تا حدی درست است که کارهای اینترنتی با تعداد آدمهای کمتری قابل انجام هستند ولی اگر موارد دیگری مثل راه انداختن شرکت مایکروسافت و اپل را هم بخوانید وضعیت کم و بیش مشابه است. یعنی تعداد خیلی کمی افراد توانسته‌اند یک محصول جدید ارایه کنند که شرکتهایی که صد برابر آنها بوده‌اند نتوانسته‌اند ارایه کنند.

عملا موقعیتهای جدیدی که این افراد برای جامعه‌شان باز می‌کنند بسادگی قابل ارزش‌گذاری نیست.

یادم است که یکی دوسال پیش دکتر حداد عادل در جواب خبرنگاری که از او در مورد مشکل فرار مغزها پرسیده‌بود گفته‌بود که ایران بیش از نیازش تحصیل‌کرده تولید می‌کند و حالا اگر نصف اینها هم بروند مشکلی نیست (نقل به مضمون). برخلاف مدل ذهنی حداد عادل که این افراد را تنها بعنوان کسانی که «دانششان» را از ایران می‌برند میبیند، مشکل اصلی‌ فرار مغزها این است که اکثر این آدمهایی که از ایران می‌روند آدمهای باعرضه و کاردرستی هستند که می‌توانند درهایی جدیدی بر روی جامعه باز کنند و جای این افراد را هزاران نفر متوسط دیگر پر نخواهند کرد.

یک نوشته کوتاه

2007-06-08T09:08:00.000-07:00

نوشته قبلی وبلاگم را برداشتم که جوابی بود به کاری که هودر کرده بود، چون فکر کنم به روح وبلاگم لطمه زده بود و جوابی که از طرف بالاترین داده شده بود برای شفاف سازی موضوع کافی بود.

کم کم هم وبلاگم را از دوباره شروع میکنم و تقریبا می دانم که در این زندگی دوباره اش در مورد چی می خواهم بنویسم.

پ.ن. کسی می داند که چطور می توانم تحت ویندوز اکس پی نیم فاصله تایپ کنم. خدا یا بیل گیتز یا مبدع نیم فاصله را لعنت کند.

برنامه وبلاگ نویسان شمال کالیفرنیا

2007-02-07T15:19:00.000-08:00

اعلامیه برنامه میزگرد وبلاگ نویسها را در پایین آورده ام. برنامه برای همه عموم آزاد است.

Blogging in Persian: the Joys and the Challenges

In the past few years, blogging has become a very popular activity among Iranians living in Iran or abroad. There are many Persian blogs written by Iranians or Iranian-Americans in the US. They cover wide range of issues including daily challenges as an immigrant, Iran-US politics, and personal and emotional issues in daily life.

Blogging in Persian is an interesting and unique experience. In less than a minute of writing a piece, the author reaches out to people who live in all corners of the world. There are few immigrant communities with such a wide spread and vibrant blogging community. This creates its challenges too. Readers have widely different backgrounds, and every written piece can get subjected to widely different interpretations. This can create misunderstandings and tension between the blog author and the readers.

In our panel, we will have four bloggers from Bay area who would discuss their experience as a blogger:

http://omidmemarian.blogspot.com
http://balootak.com
http://mehran1978.blogspot.com
http://zharf.blogspot.com

There will be a moderated discussion with time for questions and answers.

The talks will be in Persian and open to public.

Time: 4pm to 6pm

Date: Saturday, February 10th

Location: Havana Room, GCC building, Stanford University
Address: 750 Escondido Road, Stanford, CA 94305
Note: If you are coming from outside the campus, please note that you have to take "Campus Drive Rd" instead of "Stanford Avenue" to come to "750 Escondido Road" due to road block on
Escondido Ave.

توجه: اگر شما وبلاگ نویس هستید، می‌توانید یک ساعت زودتر به برنامه بیایید تا فرصت بیشتری برای صحبت با بقیه وبلاگ نویسها داشته‌ باشید. اگر هم قرار است بیایید، لطفا تبلیغ برنامه را هم روی وبلاگتان بکنید.

وبلاگ نویسهای ناحیه شمال کالیفرنیا کنار هم می آیند

2007-02-05T08:41:00.000-08:00

من در تدارک کنار هم آوردن وبلاگ نویسهای ناحیه سانفرانسیسکو در دانشگاه استنفورد برای شنبه ۱۰ فوریه هستم. اگر وبلاگ نویس هستید و می‌توانید به برنامه بیایید به من ایمیل بزنید. ایمیلم mehdi31415 در yahoo دات com.

اعتراض به فیلترینگ بالاترین

2007-02-02T22:43:00.000-08:00

نمیخواهم کارهای بالاترین را با اینجا قاطی کنم ولی چه کنم که نمی‌شود چون بالاترین فیلتر شده است و سعی‌مان این است که با اعتراض از فیلتر درش بیاوریم. اینرا در وبلاگ بالاترین نوشتم:

اقدام سراسری برای اعتراض به فیلترینگ بالاترین
۱۴ بهمن ۱۳۸۵
مهدی

همانطور که اطلاع دارید شرکت فناوری اطلاعات شروع به فیلتر بالاترین کرده است. خیلی از کاربران پیشنهاد دادند که ما فعلا راه تماس با واحد فیلترینک شرکت فناوری اطلاعات را آزمایش کنیم چون وبسایتهایی بوده‌اند که با اعتراض باز شده‌اند. بیایید و همه باهم به شرکت فناوری اطلاعات تلفن و ایمیل بزنیم.

اگر تلفن کردید، استدلالهای زیر شاید کمک بکند که از جایی شروع بکنید:
۱) نفس محدود کردن اطلاعات و اینترنت به پیشرفت ایران صدمه خواهد زد.
۲) بالاترین از نظر فناوری اینترنتی در فضای اینترنت ایران اهمیت دارد و وجودش به ایجاد رقابت بیشتر و بهتر شدن وبسایتهای ایرانی کمک خواهدکرد.
۳) بالاترین لینکهای متنوع دارد و لینکهای سیاسی تنها بخشی از لینکهای کاربران را تشکلیل می‌دهند.
۴) وبسایت بالاترین سیاسی نیست و هیچ خط مشی سیاسی چه آشکار و چه پنهان ندارد.

شماره تلفنهای تماس اعلام شده شرکت فناوری اطلاعات: ۸۸۰۳۱۵۰۹-۸۸۰۳۱۵۳۰
و ایمیل
filter@dci.ir
لطفا اگر حتی خارج از کشور هستید، شما هم تماس بگیرید و به فیلترشدن بالاترین اعتراض کنید.
لطفا اگر تلفن یا ایمیل زدید در قسمت نظرات اینجا بنویسید که بقیه هم تشویق شوند که زنگ بزنند.

اگر وبلاگ دارید لطفا این مطلب را در وبلاگتان انعکاس دهید چون که وبلاگ بالاترین هم فیلتر شده است.
این راه را امتحان خواهیم کرد. اگر کار کرد که چه عالی. اگر نکرد خوب راههای دیگری را امتحان خواهیم کرد. ولی در هر صورت ما نصفه کاربرانمان در ایران را فراموش نخواهیم کرد.

بازی شب یلدا

2006-12-22T12:31:00.000-08:00

من را انار دعوت کرده که بازی شب یلدا را بکنم هر چند که شب یلدا گذشته. ظاهرا باید ۵ تا چیز که خواننده‌ها نمی‌دانند درباره خودم بگویم:

۱- بعضی کارها است که من فقط یک سال یا دو سال انجامشان می‌دهم و بعد ولشان می‌کنم. چون عمر کوتاه است و وقت کم است. مثلا پادکست را بعد از یک سال ول کردم. فعالیتهایم را در اینجا و اینجا بعد از دوسال رها کردم. نمی‌دانم این وبلاگ را هم جزو این دسته بگذارم یا نه.

۲- من در تمام مدت دبیرستان مبصر بودم. ولی در مبصریم مثل رییس‌جمهوری خاتمی تنها محبوبیت داشتم و نه عرضه یا قدرت. زورم به معاونم هم نمی‌رسید که برایم خودم که همیشه جیم می‌زدم غیبت نزند. یکبار هم می‌خواستم قدبلندها را بفرستم ته کلاس با یکیشان دعوایم شد و طرف گازم گرفت. یک بار دیگر هم یکی از قلدرهای کلاس بدلیل اینکه برایش غیبت زدم غذایم را بزور گرفت و خورد.

۳- در طول دبستان شش بار مدرسه‌ام بدلیل نقل و مکان عوض شد. فکر کنم برای همین است که به هیچ جا دنیا تعلق خاطری ندارم. اگر با کسی هم دوست شوم برای همیشه باهاش دوستم ولی سعی نمی‌کنم بعد از رفتنم از جایی تماسهایم را حفظ کنم (حداقل در دنیای قبل ارکات). ولی اگر از دوباره ببینمشان به همان اندازه قبل دوستشان دارم.

۴- اول راهنمایی که بودم اکباتان زندگی می‌کردیم برای اینکه پول سرویس را صرفه‌جویی کنیم، هر روز خواهرم را که دوم دبستانی بود روی ترک دوچرخه از مدرسه بر می‌گرداندم. بعدش خودم می‌رفتم مدرسه. یکبار هم بین فاز یک و دو بدلیل خاکی که همیشه روی اسفالت بود بدجور خوردیم زمین و گریه و زاری... هنوز هم دوچرخه وسیله اصلی رفت و آمدم است.

۵- من سالهاست که دیگر ساعت نمی‌بندم.

اقتصاد بازیها مجازی

2006-12-07T00:10:00.000-08:00

دیشب به یک میزگرد رفتم تا در مورد اقتصاد بازیهای آنلاین گوش کنم. کلی اتفاقهای جالب دارد می‌افتد که من خبر نداشتم . می‌دانستم که بعضی از این بازیها پول رایج بازی قابل تبدیل به دلار است. اما نمی‌دانستم که مثلا کسانی هستند که یک عده بچه را در کشورهای جهان سوم اجیر می‌کنند تا از صبح تا شب در این بازیهای آنلاین گنج یا طلاهای مخفی در بازی را پیدا کنند و جمع کنند. آخر شب همه اینها را به یک مال خر می‌دهند که می‌رود و او آنها را به پول تبدیل می‌کند.

یک مورد بامزه: در کره جنوبی یک فردی شمشیر نادری را در بازی بقیمت یکی دوهزار دلار می‌خرد. بعد از یک ماه سازندگان بازی تصمیم می‌گیرند تعداد بیشتری از آن شمشیر در بازی داشته‌باشند در نتیجه قیمت شمشیر مذکور شدیدا افت می‌کند. آن فرد به دادگاه بخاطر این کار شرکت سازنده بازی شکایت کرده است.

یک عده‌ای آدم در این بازیها هستند معروف به ebayers. اینها آدمهایی هستند که کاملا در بازی تازه وارد هستند ولی با دادن دلار یک سری چیز سطح بالا در بازی خریده‌اند که بطور معمول تنها پس روزها بازی امکان بدست آوردنشان وجود دارد.

یک موردی که سازندگان این بازیها در طراحی در نظر دارند که چگونه سیستم کلا از دستشان در نرود. مثلا در یک بازی جنگی یک بازیگر با تجربه دم دری که بازیکنان جدید وارد بازی می‌شوند (در فضای بازی) ایستاده‌بوده و هر کس به بازی قدم می‌گذاشته را ‌همان لحظه می‌کشته. تصور کنید که این کاربر چه صدمه‌ای به جذب کاربران جدید به بازی وارد کرده‌است. برای حل این نوع مشکل بیشتر بازیهای این شکلی فضای جداگانه‌ای برای بازیکنان تازه وارد دارند تا مطمئن شوند که افراد جدید وقت برای تمرین دارند.

دو فیلم از جولیا جنتس

2006-12-04T21:53:00.000-08:00

دیشب فیلم غمگین ~~صوفیا~~ سوفی شول (Sophie Scholl) را که در مورد یک گروه دانشجویی در زمان هیلتر است را دیدم. اگر فیلم گیرتان آمد ببینیدش. خیلی از فیلم را در دنیای امروز هم پیدا خواهید‌کرد. مخصوصا این شخصیت فیلم را.

این دومین فیلمی بود که با بازی جولیا جنتس (Julia Jentsch) می‌دیدم. فیلم دیگرش فیلم «درس دهنده» (Edukators) بود که با تمام خوب بودنش چندان سروصدایی در آمریکا نکرد. فکر کنم بخاطر تیزر ضعیفش بود. فیلم درباره سه فعال سیاسی است که برای تفریح به ویلاهای پولدارها که برای تفریحات رفته‌اند می‌روند و همه اثاث را بهم می‌ریزند. بعدش هم یک یاداشت می‌گذارند که «زمان شما به سر آمده‌است». فیلمش کاری را که فیلم خیالپردازان (The Dreamers) می‌خواست بکند ولی نتوانست، را می‌کند.

چگونه خط خطی و پاره کردن کاغذ جذاب می شود؟

2006-12-01T17:38:00.000-08:00

این مطلب از هژیر است:

فرض کنید به چند نفر یک کار حوصله سر بر و بیمعنا داده ایم , مثلا خط خطی کردن کاغذ و سپس پاره کردن و دور ریختن آن. در پایان به نیمی از این افراد برای زمانی که سر این کار گذاشته اند پولی میدهیم و به نیمه دیگر هیچ پولی نمیدهیم. بعد از چند ماه از دو گروه میپرسیم که چقدر این کار (خط خطی و پاره کردن کاغذ) را جذاب یافته اند؟ به نظر شما کدام گروه کار را جذابتر مییابد؟ آنهایی که پول گرفته اند یا آنهایی که کار را بدون پاداش انجام داده اند؟
آزمایشهایی شبیه به این در دهه 50-60 انجام شده و نتایج جالب آن روانشناسان را به یکی از اصول مهم این علم راهنمایی کرد. در آزمایش بالا افرادی که هیچ پولی دریافت نکرده اند کار مربوطه را جذابتر ارزیابی میکنند تا آنهایی که برای این کار پول گرفته اند. چرا؟ فرضیه "ادراکات ناهمگون" بیان میکند که انسانها در مواجهه با اطلاعات و ادراکات متناقض یا ناهمگون با تصویر فرد از شخصیت خودش در جهت کاهش این ناهمگونی تلاش میکنند. در مثال بالا, افرادی که پول نگرفته اند دچار این تناقض درونی میشوند که "چرا ما مجانا کار به این احمقانه ای انجام داده ایم و وقت خود را تلف کرده ایم؟". برای رفع این ناهمگونی این افراد ناخودآگاه به خود میقبولانند که خط خطی و پاره کردن کاغذ کار چندان بدی هم نبوده و تا حدی جذاب است. در مقابل کسانی که برای این کار پول گرفته اند دلیلی برای تناقض ذهنی ندارند: آنها پولی گرفته اند و در مقابل کاری را انجام داده اند.
این مکانیزم در توضیح بسیاری از وقایع اجتماعی و سیاسی قابل استفاده است. "ادراکات ناهمگون" به توضیح این امر کمک میکند که ما معمولا خبرهایی را که در تناقض با مدل ذهنی خودمان است جدی نمیگیریم و یا غلط میدانیم. با غلط دانستن اطلاعات متناقض ما میتوانیم ناهمگونی مدل ذهنی خود با ورودیهای به ذهنمان را رفع کنیم. برای مثال بیشتر ایرانیان آمار رسمی مربوط به تعداد ایرانیان مقیم آمریکا را که به تخمین 400000 نفر اشاره میکند جدی نمیگیرند چرا که شایعاتی که چند میلیون ایرانی را مقیم آمریکا میداند با سایر قسمتهای مدل ذهنی ایرانیان در مورد تعداد و دستاوردهای ایرانی-آمریکایی ها همخوانی بهتری دارد. این در حالی است که از نظر روش شناسی آماری, آمار رسمی سرشماری آمریکا معتبر ترین منبع موجود است. بحث در مورد تعداد ایرانیان مقیم آمریکا موضوعی نسبتا پیچیده است که بحثی جداگانه میطلبد, توجه مثال به این موضوع است که ما در توجه به داده های مختلف, آنهایی را که با مدل ذهنی خودمان همخوانی ندارند بیرون میریزیم.
تاثیر جالبتر ادراکات ناهمگون در تغییر شخصیت ما برای رفع این ناهمگونیهاست. مثلا به تاثیر دروغ گفتن بر شخصیت افراد توجه کنید. کسی که دروغ میگوید دچار یک تناقض درونی بین گفتار خود و اعتقادات درونی خود میشود. برای رفع این تناقض فرد میتواند صحبتهای خود را علنا رد کند یا اعتقادات و شخصیت خود را به سمت همخوانی با صحبتهای دروغ تغییر دهد. اگر رد کردن صحبتها به هر دلیلی ممکن نباشد, ناخودآگاه فرد به مرور شخصیت خود را تغییر داده و دروغهای خود را باور میکنند. این مکانیزم در تضعیف پایه های اخلاقی عملکرد سیاستمداران اهمیت بسیار دارد: در ابتدا بسیاری از سیاستمداران با معیارهای اخلاقی متعالی یا حتی ایده آل گرایانه وارد حوزه سیاست میشوند. اما نیاز به واقعگرا بودن و مصالحه در کار سیاست موجب میشود که در بسیاری موارد آگاهانه از معیارهای خود عدول کنند. این تخطی ها از معیارهای اخلاقی عموما حساب شده و بر پایه مصلحت سنجی انجام میشود و چه بسا در جای خود قابل توجیه باشد. اما در عین حال این امر به افزایش تناقض درونی افراد انجامیده و به طور ناخودآگاه معیارهای اخلاقی آنها را تغییر میدهد. پس از چند سال ممکن است سیاستمدار مربوطه معیارهای اخلاقی اولیه خود را کاملا از دست داده باشد و با معیارهای جدیدی تصمیم بگیرد. در این شرایط نیز هنوز هر تصمیم بر پایه مصلحت سنجی های طبیعی کار سیاسی انجام میشود, اما اینبار با معیارهایی بسیار متفاوت از استانداردهای فرد در حین ورود به سیاست و چه بسا وی دست به اعمال و تصمیماتی بزند که از خطوط قرمز ابتدایی خودش کاملا رد میشود.
این فرایند فقط مختص به سیاستمداران نیست و هرکدام از ما در زندگی روزمره تصمیماتی میگیرد که در صورت عدم همخوانی با اصول فکری ما, ناخودآگاه کمی شخصیتمان را تغییر داده و آنرا به سمت قابل توجیه کردن تصمیمات ناهمگون سوق میدهد. توجه به این سازوکار خصوصا برای افراد عملگرا و واقعگرا مهم است چرا که واقعگرایی هم بر پایه اصولی ارزشی نهاده شده که تحت فشار تناقضات ناشی از مصلحت جویی در تصمیمات روزمره فرسایش می یابند.

چند چیز کوچک

2006-11-29T00:13:00.000-08:00

لطفا اگر سوالی مهمی از من داشتید لطفا در قسمت نظرات ننویسید و بهم ایمیل بزنید چون ممکن است در میان نظرات دیگر گم شود یا من یادم برود جواب بدهم. ایمیلم سمت چپ پایین صفحه است. من همه ایمیلهایی را که خواسته مشخصی داشته‌باشند(یعنی جواب بخواهند) را بدون استثنا جواب می‌دهم حتی اگر یکی دوهفته بگذرد. راهم هم این است که تا ایمیلی را جواب ندهم از inbox خارجش نمی‌کنم. اگر هم شما ایمیلی زده‌اید که من جواب نداده‌ام بدانید که یا بطور اتوماتیک رفته بین ایمیلهای اسپم یا اینکه اشتباهی ایمیل به دوست پسر یا دوست دخترتان را به من فرستادید و من از جواب دادن معذور بوده‌ام.

یک سوال چند روز قبل در کامنتها شده‌بود که من فرصت نکردم جواب بدهم و چون بعید می‌دانم خوانندگان قسمت نظرات قبلی را چک کنند اینجا جواب می‌دهم:‌
۱- در مورد قطعنامه ی پیشنهادی تحریم ایران که در بند15 دانشجویان ایرانی رو از تحصیل در امریکا محروم میکنه چیزی ننوشته اید؟ دوست دارم نظر شما رو بدونم راستش من امسال یا سال اینده قصد اپلای دارم ، چقد این تحریم به نظر شما عملیه؟
جواب: چیزی ننوشته‌ام. واقعیتش نمی‌دانم چقدر روی ویزای دانشجویی تاثیر بگذارد و از این چیزی که هست بدترش بکند.

راستی فرصت نشده‌بود که از شماهایی که به پادکست هفتگی در مسابقه دویچه رای دادید تشکر کنم. پادکست هفتگی که چند ماهی بود خاموش بود بر اساس تعداد رای اول شد(قضیه بی شباهت به اون نماینده کنگره آمریکا از میسوری که بعد از مرگش مردم از دوباره به کنگره انتخابش کردند نبود). منتها از آنجا که مسابقه دویچه تعداد رای را به هیچ حساب می‌کند از جایزه خبری نشد تنها برای ما لوگویشان را فرستادند که بگذاریم توی وبسایتمان. ما هم گفتیم زرشک.

پ.ن. می‌دانم که همه‌تان کنجکاو آن ایمیل اشتباهی به دوست‌دختر یا دوست پسرید، آخرش از ملت ویدیو دوستِ ابراهیمی انتظار دیگری نمی‌رود. نه من ایمیل اشتباهی این شکلی دریافت نکردم ولی یک بار سه تا SMS انگلیسی اشتباهی بفاصله کمی از هم از یک همکارم دریافت کرده‌ام که می‌گفت:«عزیزم خوش می‌گذره؟». خودش فهمید و فردایش از من کلی معذرت خواست من هم دیگر نپرسیدم این عزیزم داشت چه غلطی می‌کرد که مدام نیاز به اینهمه پرسش داشت.

مقصر کیست؟ مهم نیست!- قسمت دوم

2006-11-25T18:14:00.000-08:00

این مطلب را هژیر نوشته:

مقصر کیست؟ مهم نیست!- قسمت دوم
نوشته هژیر

استدلال نوشته قبلی بر این پایه بود که تحقیقات روانشناسی نشان میدهد از یک طرف عوامل محیطی مهمترین تعیین کننده تصمیمات و عملکرد ماست، و از طرف دیگر ما در قضاوت در مورد دیگران به این موضوع توجه نداریم و عموما شخصیت افراد را مهمترین عامل تصمیمات و اتفاقات اطراف خود میدانیم. در این نوشته به بعضی نتایج عملی بحث قبل میپردازم.
آگاهی به "خطای بنیادین در نسبت دادن" با کمک به درک بهتر نظرات افراد جامعه و واقعبین کردن خود ما ، ما را توانمندتر میکند. برای مثال به نظر من این خطا جز دلایل سیاه و سفید شدن دید بسیاری از مردم نسبت به سیاستمداران میباشد. حضور سیاستمداران در مرکز تصمیمگیری موجب میشود که مردم آنها را به عنوان مهمترین عامل تصمیمات بزرگ و کوچک کشوری و جهانی دیده و تمامی خشم یا شادی خود از نتایج این تصمیمات را متوجه این سیاستمداران کنند. کار به اینجا خاتمه نمیابد: این قطبی شدن نظرات و گره خوردن قضاوت در مورد افراد با احساسات موجب میشود که به سرعت برچسب دیو یا فرشته بر پیشانی هر سیاستمداری چسبانده شود و پس از آن تصمیمات افراد بر اساس این برچسب سنجیده شود. برای مثال بسیاری از مخالفین آقای بوش یا آقای احمدینژاد، کم و بیش مستقل از موضوع، هر تصمیم این سیاستمداران را بد ارزیابی میکنند.

نتیجه دیگر "خطای بنیادین در نسبت دادن" این است که عموم مردم راه حل مشکلات را در تعویض یا حذف افراد میبینند. در این دیدگاه از آنجا که "ریشه" تصمیمات بد در شخصیت فاسد سیاستمدارنهفته شده، راه حل مشکلات نیز باید در تغییر آنها جستجو شود. مثلا اگر نظام تصمیمگیری در ایران استبداد زده است، مشکل آن در وجود شخص شاه دیده میشود، و لذا با شعار "مرگ بر شاه" به گزینه انقلاب رجوع میکنیم. از دید مخالفین جمهوری اسلامی شرط لازم (واز دید بعضی کافی) برای حل مسایل ایران خلع سیاستمداران فعلی است. از نظر بسیاری ریشه مشکلات اسراییل و فلسطین در وجود شارون، اسد، مشعل، اولمرت، ناتانیاهو، یا نصرالله خوابیده است، همانطور که برای ریشه کن کردن تروریزم باید بن لادن را کشت.

اولین نتیجه چنین دیدگاهی این است که ریشه های ساختاری و محیطی مشکلات کمتر مورد بررسی قرار میگیرند و لذا جایگزینان سیاستمداران مخلوع نیز قبل از به دست گرفتن قدرت توجهی به ایجاد راهکارهای جدید نکرده اند و با ورود به حیطه تصمیمگیری ناگهان در مقابل مشکلات پیچیده خود را ناآماده مییابند. نتیجه دیگر این دیدگاه ایجاد بدبینی به افراد، افزایش خشونت، نفرت، و عدم درک متقابل از دیگران است، که عموما خود به پیچیده تر شدن مسایل کمک میکند. در نهایت چنین دیدگاهی توانایی ما برای تاثیرگذاری بر محیط اطراف راتضعیف میکند: یا افراد درست سرکار هستند که در آن صورت دیگر مشکلی وجود ندارد، یا افراد بدی سر کار هستند که در آن صورت کاری از دست ما برنمیآید مگر تلاش برای براندازی دستاندرکاران فعلی. به عبارت دیگر، عدم توجه به شرایط محیطی تصمیمگیری و محدودیتهایی که این شرایط بر سیاستگزار تحمیل میکند، موجب میشود که ما ریشه مشکلات را در اشخاص ببینیم، لذا به سرعت شخصیت آنها را زیر سوال برده و راه حل را تغییر این افراد بدانیم. بدین ترتیب نه تنها ما چشمان خود را بر دلایل مهمتر مشکلات میبندیم و لذا حرف چندانی در راهکارهای موثر حل آنها نداریم، بلکه درهای گفتگو و درک متقابل را نیز بین خود وسیاستمدار مربوطه میبندیم. بدون وجود ارتباط دوطرفه ما در فظای ذهنی انعطاف ناپذیری که بر پایه این مدل ناکارا بنا شده گرفتار میشویم، با عصبانیت همه مشکلات را ناشی از افراد فاسد میبینیم، و غصه، فحاشی، یا انقلاب تنها راهکارهای مورد قبول ما باقی میماند. یافتن مثالهایی از این شرایط غم انگیز آسان است، فقط کافیست به کامنتهای خشونتبار و شخصی بعضی وبلاگها نگاهی بیندازیم.

مقابله با "خطای بنیادین در نسبت دادن" چندان هم مشکل نیست. کافیست در بررسی اتفاقات و مشکلات سهم کمتری به شخصیت و اخلاق فرد تصمیمگیرنده اختصاص دهیم و در عوض به دنبال دلایل ساختاری و محیطی رفتار بگردیم. برای راحتتر کردن کار میتوانیم فرض کنیم که همه آدمها کم و بیش شخصیت مشابهی دارند و اگر هرکدام در جای دیگری قرار داشته باشند، عملکرد نسبتا مشابهی خواهد داشت. هرچند که این فرض کاملا دقیق نیست، اما هم به واقعیت نزدیکتر است، و هم نتایج جانبی منفی آن محدودتر میباشد. برای مثال در نقد شرایط فعلی ایران فرض کنیم که همه صاحب منصبان در ساختار فعلی حکومت ایران در یک لحظه با کاندیداهای مورد نظر ما از اقصی نقاط جهان عوض شده اند، حالا ریشه مشکلات این حکومت را در چه چیز میبینیم؟ چه مسیر اجرایی ای برای حل مشکلات ایران پیشنهاد میکنیم؟ نظرات ما با این مفروضات احتمالا سازنده تر بوده و بجای تمرکز بر افراد، به مشکلات و راهکارهای ساختاری متمرکز خواهد بود.

یک نکته نهایی: توجه به دلایل ساختاری و محیطی تصمیمات به معنای نفی اختیار افراد یا سلب مسوولیت اخلاقی و شستن گناه گناهکاران نیست. هر فردی در مورد تصمیمات خود از مقداری اختیار برخوردار است که در مقابل نتایج آن اخلاقا پاسخگو است. بدین ترتیب افرادی که در تصمیمات کلان سهیم هستند به واسطه دامنه تاثیرگذاری تصمیماتشان کماکان بار اخلاقی سنگینی به دوش میکشند.

مقصر کیست؟ مهم نیست!

2006-11-23T22:09:00.000-08:00

این مطلب را هژیر فرستاده:

مقصر کیست؟ مهم نیست!- قسمت اول
نوشته هژیر

فرض کنید شما در اتاقی نشسته اید و اهرمی را در دست دارید که با فشردن آن به درجات مختلف به فردی بیگناه در اتاق کناری شوک الکتریکی وارد میشود. یک دکتر هم در کنار شما نشسته و با وجود ضجه های فرد مذبور شما را به ادامه کار و بالابردن شوک تشویق میکند چرا که آنرا برای آزمایشی پزشکی لازم میداند. شما مجبور به شرکت در این آزمایش نیستید و هر لحظه میتوانید اتاق را ترک کنید. آیا شما در این آزمایش همکاری خواهید کرد یا به آزمایش اعتراض کرده و آنرا بدون وارد کردن شوک به فرد بیگناه ترک میکنید؟

اگر شخصا با این آزمایش همراهی نمیکنید، چه نظری دارید در مورد اخلاق و درجه انسانیت کسی که در این آزمایش شرکت میکند و تا بالاترین ولتاژها که حتی با خطر مرگ همراه است به شوک دادن به فرد بیگناه ادامه میدهد؟ آیا چنین فردی از نظر شما انسانی عادی و طبیعی است یا به طور بالقوه جز جانیان بالفطره تاریخ است که خوشبختانه قدرتی در دست ندارد؟

سوالها را جدی میپرسم، اگر جواب نداده اید، قبل از خواندن قسمت بعد به آنها فکر کنید.

خوشبختانه جواب دقیقی در مورد عملکرد افراد مختلف در این شرایط وجود دارد. حدود چهار دهه پیش استنلی میلگرام، از اساتید دانشگاه ییل، آزمایش بالا را به اجرا گذارد. نتیجه آزمایش برای خود او هم خیره کننده بود: حدود 65% شرکت کنندگان در آزمایش تا بالاترین درجه شوک (450 ولت) به شکنجه فرد بیگناه در اتاق بغلی ادامه دادند (البته در حقیقت هیچ شوکی در کار نبود و هنرپیشه ای در اتاق بغلی ادای شکنجه شدن را در می آورد). نتایج آزمایش شوکه کننده بود خصوصا که این نتیجه کلی در کشورهای مختلف و توسط آزمایشگران متفاوت تایید و تکرار شد. به طور خلاصه این آزمایش نشان میدهد انسانها به شدت از مقامات و افراد صاحب نفوذ طبعیت میکنند، و این امر ربط چندانی به فرهنگ، جنسیت، وضع اقتصادی و سایر مشخصات معمول افراد ندارد.

نتایج آزمایشی دیگر در دانشگاه استنفورد در همین رابطه قابل توجه است. 24 دانشجوی دانشگاه به صورت تصادفی به دوگروه تقسیم شدند، نیمی نقش زندانی را پذیرفتند و نیمی نقش زندانبان. قرار بود این دانشجویان به مدت دو هفته در یک زندان آزمایشی (زیرزمین دانشکده روانشناسی دانشگاه) با هم زندگی کنند. به زندانبانان گفته شد که باید زندان نمایشی را کنترل کنند و اختیار انتخاب نحوه کار به خود آنها داده شد. نتایج آزمایش چنان خشونتبار بود که آزمایش بعد از شش روزمتوقف شد: دانشجویان زندانبان به انواع کارهای خشن و آزار و اذیت زندانیان اقدام کردند: از تنبیه بدنی، دریغ کردن مستراح، فرستادن به سلول انفرادی تا گرفتن ملافه و لباس افراد. زندانیان نیز نقش خود را پذیرفته و کاملا تسلیم شدند و بسیاری دچار افسردگی و مشکلات روحی دیگر گشتند. به طور خلاصه دانشجویان برجسته دانشگاه استنفورد به سرعت بدترین رفتارهای قابل مشاهده در میان جانیان و پلیسهای خشن در زندانها را بین خودشان بازسازی کردند.
این دو آزمایش مثالهاییست از یک واقعیت بسیار بنیادین در مورد عملکرد انسانها: عوامل محیطی در تعیین رفتار ما نقشی بسیار اساسی بازی میکنند. به عبارت دیگر اختیار (به معنای توانایی انتخاب آزادانه) افراد در تصمیم و عمل خیلی محدود است.

اهمیت این موضوع در سایه یکی دیگر از یافته های بنیادین علم روانشناسی بیشتر میشود: آزمایشهای بسیار وجود خطای بنیادین در نسبت دادن" را در انسانها نشان داده اند. به زبان ساده انسانها در علتیابی اتفاقات و حوادث مختلف فرض میکنند که مردم آزادانه تصمیم گرفته و مسؤول هستند، و در ارزیابی آنها نقش عوامل محیطی بسیار کم است (در مقابل در توضیح رفتار خودشان، افراد وزن مناسبی به عوامل محیطی میدهند و اختیار خود را کم میدانند). به طور خلاصه تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که از یک طرف عوامل محیطی مهمترین تعیین کننده تصمیمات و عملکرد ماست، و از طرف دیگر ما در قضاوت در مورد دیگران به این موضوع توجه نداریم و عموما شخصیت افراد را مهمترین عامل تصمیمات و اتفاقات اطراف خود میدانیم.

در قسمت دوم این نوشته به بعضی از نتایج این موضوع در دنیای سیاست اشاره میکنم. در ضمن، اگر فردی را که به دادن شوک الکتریکی تا بالاترین حد ادامه میدهد جانی بالفطره شماردید، ایده خوبی است اگر در تعریف خود از جانی بالفطره تجدید نظر کنید، هرچه باشد به طور آماری بیش از نیمی از خوانندگان ( از جمله نویسنده و خود شما) این متن جز این گروه قرار خواهند گرفت.

معجزه‌ افکارعمومی در آمریکا

2006-11-17T23:24:00.000-08:00

همیشه برایم جالب بوده که فشار افکارعمومی در آمریکا چه می‌تواند بکند.

روز اول بعد از ماجرای خشونت نابجای پلیس در مورد مصطفی طباطبایی‌نژاد، رییس دانشگاه ‌UCLA نورمن آبرام یک بیانیه کوتاه دوپاراگرافی گوشه‌ وبسایت دانشگاه گذاشت که عملا می‌گفت که پلیس بخاطر حفظ جان بقیه دانشجویان سخت می‌گیرد و گفت که به پلیس گفته که در این واقعه تحقیق کند. من وقتی که نوشته را خواندم سریع متوجه شدم که این آقای نورمن آبرام اصلا دوزاریش نیافتده و نمی‌‌فهمد که مردم چقدر عصبانی هستند. عصبانی بودن مردم رو می‌شد از روی مقدار نظرات مطلب و همینطور از روی جستجو در technorati فهمید. امروز صبح برداشت بیانیه را تصحیح کرد و اینبار نوشت که نگرانی والدین را درک می‌کند ولی به پلیس گفته که تحقیق خود را سریعتر انجام بدهد.

حالا بعد از این که خبر خیلی پیچید و آدمهای زیادی بهشان زنگ و ایمیل زدند(مثل من و خیلی از شماها) و تظاهرات کردند، حالا یک جلسه مطبوعاتی تشکیل داد و اعلام کرد که یک کمیته تحقیق مستقل از پلیس تشکیل می‌دهد(حالا برای اینکه زیاد هم پس نیافتد گفته پلیس خودش خواسته‌) خبر جلسه هم الان در وسط وبسایت دانشگاه است.

فیلم «ملکه» این موضوع را خوب به تصویر می‌کشد. هفته پیش فیلم Queen را که درباره ملکه انگلیس در زمان مرگ دیانا است دیدم. ملکه از اینکه مردم انگلیس نسبت به مرگ دیانا احساساتی شده‌اند کاملا بی‌خبر است و یا حاضر به قبولش نیست(به دلیل تنفری که از دیانا داشت). تونی‌بلیر هم که تازه نخست‌وزیر شده‌بود تلاش می‌کند که به ملکه بفهماند که وضع خیلی خراب است و مردم از این بی‌تفاوتی ملکه خیلی عصبانی‌اند. با اینکه ملکه خود را تنها جوابگوی خدا می‌داند و بر این باور است که زندگیش وقف خدا و نظام پادشاهی انگلیس است و باید از اصول نظام تبعیت کند، در مقابل فشار افکار عمومی تسلیم می‌شود و پیغام تلویزیونی تسلیت و همدردی با مردم انگلیس می‌دهد و حاضر می‌شود که مراسم تشریفاتی سلطنتی برای دیانا که دیگر از خانواده سلطنتی طرد شده‌بود انجام‌شود.

در آمریکا هم تا بحال ندیده‌ام که سیاستمداری بتواند جلوی افکار عمومی بایستاد. جورج بوش که همیشه می‌گفت به میزان مقبولیتش در نظرسنجی‌ها و حرفهای رونامه‌ها توجهی ندارد و تنها کاری که بنظرش درست است را می‌کند، پس از انتخابات ماه گذشته تسلیم شد و رامسفلد را کنارگذاشت با اینکه قبلا گفته‌بود که چنین کاری نخواهد کرد. بعد از روشدن ابعاد مخفی‌کاری‌های کلیسای کاتولیک در مورد کارهای کشیشهای بچه‌آزار، فشار افکارعمومی باعث عقب‌نشینی کلیسا کاتولیک شد و در نهایت معروفترین فرد کلیسای کاتولیک در آمریکا آرچبیشاپ بوستون مجبور به کنارگیری‌شد.

پ.ن. اگر ساکن آمریکا هستید میتوانید از طریق وبسایت شورای ایرانی آمریکاییها ایمیل خودتان را در اعتراض به این قضیه بفرستید.
پ.ن. دوتا جا هست تو ویکی‌پدیا که خوب است اگر انگلیسی‌تان خوب است وارد عمل بشوید و راجع به این موضوع بنویسید. Powell Library Incident و همینطور Electeric Gun
متشکر از خوانندگانی که اینها را در قسمت نظرات بهش اشاره کردند.

خشونت پلیس برعلیه دانشجوی UCLA

2006-11-16T10:37:00.000-08:00

امروز این خبر تکان دهنده استفاده شوک الکتریکی توسط پلیس دانشگاه UCLA برعلیه یک دانشجو (که ایرانی-آمریکایی هم هست) را دیدم. ویدیو اش تکاندهنده‌ است. اینکه یک آدم بی‌دفاع را که تنها جرمش این است که فراموش کرده کارت دانشجوییش را برای رفتن به کتابخانه در آخر شب بهمراه داشته‌باشد اینطور باهاش برخورد بشود واقعا تکان‌دهنده است. البته بهتر بود که در مقابل دستور پلیس مقاومت نمی‌کرد ولی این دلیل نمی‌شود که پلیس از شوک الکتریکی بر علیه طرف استفاده کند.

دیدن ویدیوی این واقعه مخصوصا همه دانشجویانی که در ویدیو در کنار ایستاده بودند و کار پلیس را با نفرت تماشا می‌کردند، یک فلش‌بک یک حادثه یازده‌ سال پیش را جلوی چشمم آورد. وقتی که دکتر سروش قرار بود در دانشگاه امیرکبیر سخنرانی بدهد و انصار حزب‌الله تهدید کرده‌بود که جلویش را خواهند گرفت. تعداد زیادی از دانشگاههای مختلف از شب پیش به دانشگاه امیرکبیر رفتند که با دفاع از آزادی بیان جلوی انصار را بگیرند. من کنجکاو هم فردا صبحش رفتم ببینم چه خبر است. دروازه دانشگاه توسط یک ردیف پلیس ضدشورش بسته‌شده بود و تمام دانشجوها در داخل زندانی شده‌بودند و هر از گاهی شعار می‌دادند. بیرون ردیف پلیسی که دم در دانشگاه بود انصار با وانت هایشان و بلندگو در خیابان حافظ بودند و شعار می‌دادند. در انتها هم کلی تماشاچی که اکثرا دانشجویانی مثل من بودند که از سر کنجکاوی و تا حدی هم همدلی با دانشجویان داخل دانشگاه آنجا رفته بودند. حدود یک ساعتی انصاریها شعار دادند. فکر کنم الله‌کرم هم سخنرانی کرد و سروش را به لیبرال بودن متهم کرد. این ماجرا قبل از آمدن خاتمی بود و الله کرم هنوز فرد آنقدر معروفی نبود برای همین خوب یادم نیست که او بود یا ده‌نمکی.

شباهت قضیه به ماجرای امروز اینجایش بود که یک دانشجوی شریف(عضو سابق انجمن اسلامی آنزمان) در کمال ناباوری همه ما نظاره‌گران به سراغ بلندگو بدست انصار رفت و از او خواست که حالا که آنها یک ساعت از پشت بلندگو هر چیزی خواسته‌اند گفته‌اند چند دقیقه هم بگذارد که او صحبت بکند. طرف انصاری هم گفت بلندگو می‌خواهی؟ بیا بگیرش و یک مشت مستقیم حواله کرد به صورت دانشجو. بعدش هم دانشجو را حلقه کردند و شروع کردن با مشت و لگد زدنش. بعضی‌هایشان زنجیرهم داشتند ولی نمی‌دانم که آیا با زنجیرهم می‌زدند یا نه. دانشجوی شریف کاملا بی‌دفاع یکی دو دقیقه‌ای از هفت هشت نفری که دورش بودند کتک می‌خورد. بلندگوچی هم مدام در بلندگو می‌گفت: «حزب‌الله درگیر نمی‌شه..حزب‌الله درگیر نمی‌شه...»

یادم نمی‌رود که صحنه آنقدر منزجرکننده بود که ما تماشاگرها با اینکه برای دردسر افتادن نیامده بودیم قدم به طرف انصار حزب‌اللهی‌ها برداشتیم تا طوری این فرد را نجات بدهیم. نیروی انتظامی هم تا دید ممکن است بدجور شلوغ بشود سرانجام باتون بدست ریخت و ملت را پراکنده کرد و دانشجوی شریف را دستگیر کرد. من و بقیه تماشاگران هم سریع زدیم به چاک. ظاهرا آنروز نیروی انتظامی چند نفری از دانشجوها را دستگیر کرد و بیشتر مورد ملاطفت قرارشان داد. اگر شما هم در آن ماجرا بودید در نظرات جزییات بیشتری بنویسید. چون یکی از وقایع مهم آن سالهای قبل دوم خرداد بود.

در مورد دانشجوی UCLA هم اگر در آمریکا هستید خوب است به Chancelor office
زنگ بزنید. شماره‌اش هست 3108252151 . من خودم زنگ زدم و گفتم که خواستار واکنش سریع دانشگاه در قبال این مساله هستم. ذهن خودتان را با اینکه ممکن است دانشجوی ایرانی هم مقصر بوده باشد مشغول نکنید. پلیس غلط کرده که شوک الکتریکی برعلیه یک دانشجو که تهدید برای کسی نیست استفاده می‌کند.

پ.ن.قدرت YouTube را هم دریابید. در عرض یک نصفه روز همه این را دیدند. بدون ویدیو اصلا این خبر اینقدر پوشش پیدا نمی‌کرد. برای همین من بر این باورم که YouTube بهترین خریدی بوده که گوگل تاحالا کرده‌است. قیمت ۱.۶ میلیارد دلار را هم کاملا ارزشش را داشت.

مذاکره آمریکا با ایران راجع به عراق؟

2006-11-12T17:07:00.000-08:00

هفته پیش نوشتم که:

البته در میان دموکراتها کسانی هم هستند که به خون ایران تشنه‌اند(این نوع افراد معمولا تعلق خاطری نسبت به اسراییل دارند و شعارهای ایران برعلیه اسراییل را جدی گرفته‌اند). ولی با این حال بعید نیست که در فضای جدید تلاش دوبا‌ره‌ای برای نزدیکی به ایران بشود. مخصوصا با انتخاب رابرت گیتز و همچنین اینکه بزودی هیاتی که کنگره آمریکا برای بررسی مشکل آمریکا در عراق تشکیل داده گزارشش را منتشر خواهد کرد و احتمال می‌رود که به دولت آمریکا پیشنهاد بکند که جلسه‌ای از کشورهای همسایگان عراق منجمله ایران و سوریه تشکیل بدهد.

امروز بی‌بی‌سی گزارش کرد که دولت آمریکا راغب است با ایران و سوریه در مورد عراق صحبت کند. من شخصا بعید می‌دانم حکومت ایران راغب باشد در این مورد با آمریکا مذاکره کند چون چیزی به ایران در چنین مذاکره‌ای نمی‌رسد.

توطئه گوگل در مورد تجزیه ایران

2006-11-12T16:44:00.000-08:00

«شایان مشاطیان» این مطلب با مزه را در ایرنا پیدا کرده‌است:

مهندس نصرالله جهانگرد كه درباره‌ي اقدام سايت اينترنتي گوگل مبني بر معرفي شهر تبريز در بخش معرفي جمهوري آذربايجان، با خبرنگار فن‌آوري اطلاعات خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) گفت‌وگو مي‌كرد، افزود: معتقدم فضاي سايبر و دنياي مجازي كه روزبه‌روز در دنيا فعال‌تر شده است و در واقع، محيط تبادل اطلاعات جهاني محسوب مي‌شود، مانند فضاي عادي و واقعي، به ضوابطي نياز دارد و بايد براي آن قوانين خاصي تدوين شود...

او يادآور شد: البته بايد بررسي شود كه منشا اين اقدام سايت گوگل است يا آن‌كه اين موضوع در جاي ديگري انجام شده است و با منشا توليد اين خبر برخورد جدي كرد

از اون با مزه‌تر رییس دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات علامه طباطبایی است که گفته:

او با اشاره به اين كه اين ادعاها هيچ خلل و خدشه‌اي در تعلق تبريز به ايران وارد نمي‌كند، گفت: اما از منظر تخصصي علوم ارتباطات، بايد هشدار دهم كه طرح اين‌گونه مسائل در سايتي مانند گوگل كه در عرصه‌ي خبري فعاليت مي‌كند و محلي براي فعاليت هزاران سايت اطلاع‌رساني ديگر است، جز بي‌اعتبار كردن خود در ميان مخاطبانش نتيجه‌ي ديگري دربر ندارد.

اینها همه بخاطر یک جمله است که یک کاربر از هزاران کاربر سایت ویدیوی گوگل در کنار این ویدیو که در آنجا گذاشته نوشته ‌است.

This video shows Tabriz, a city in Southern Azerbaijan, currently in the territory of Iran. Enjoy watching great architecture, people and Azeri dance that makes you to dance. :) Yasha Azerbaycan!

واقعا فکر می‌کنید با این نوابیغ چه کار می‌شود کرد؟

دموکراسی کار خودش را کرد

2006-11-08T18:26:00.000-08:00

درست است که در دموکراسی هم می‌شود مردم را با پروپاگاندا و شعار مردم را فریب داد ولی وقتی که واقعیتها برای مدت زیادی با حرفهایی که به خورد مردم داده می‌شود متفاوت باشد بالاخره مردم یک کاری می‌کنند. در آمریکا هم سه سال بود که هر هفته بوش می‌گفت که وضعیت عراق در حال بهبود است. شبکه‌های تلویزیونی مثل فاکس نیوز هم حرفها را بشکلهای مختلف تکرار می‌کردند ولی بالاخره مردم فهمیدند که وضع در عراق بهتر که نشده بدتر هم شده‌است و در پای صندوق رای اعتراض خود را اعلام کردند. بوش هم با تعویض سریع رامسفلد عملا گفت که صدای انقلابتان را شنیدم.

روی کار آمدن دموکراتها تا حد زیادی از جو بدی که بعد از یازده سپتامبر بوجود آمده بود خواهد کاست. احتمال حمله به ایران هم مخصوصا با تعویض وزیر دفاع کاسته خواهد شد. وزیر دفاع، رابرت گیتز، قبلا در ماجرای ایران-کنترا (مکفارلین) دست داشته‌است و برای همین احتمالا با موضوع ایران آشنایی بهتری دارد. او یکی از نویسنده‌های مقاله معروف «یک راه جدید» توسط «شورای امورخارجه» در حدود دو سال پیش بود. این گزارش خواستار برقراری روابط آمریکا با ایران شده بود. از دیگر نویسندگان این مقاله برژینسکی بود. آذر نفیسی هم در ابتدا جزو گروه پژوهشی این مقاله بود اما پس از اینکه دید نتیجه مقاله خواستار برقراری روابط آمریکا با ایران است، از امضا این مقاله خودداری کرد.

البته در میان دموکراتها کسانی هم هستند که به خون ایران تشنه‌اند(این نوع افراد معمولا تعلق خاطری نسبت به اسراییل دارند و شعارهای ایران برعلیه اسراییل را جدی گرفته‌اند). ولی با این حال بعید نیست که در فضای جدید تلاش دوبا‌ره‌ای برای نزدیکی به ایران بشود. مخصوصا با انتخاب رابرت گیتز و همچنین اینکه بزودی هیاتی که کنگره آمریکا برای بررسی مشکل آمریکا در عراق تشکیل داده گزارشش را منتشر خواهد کرد و احتمال می‌رود که به دولت آمریکا پیشنهاد بکند که جلسه‌ای از کشورهای همسایگان عراق منجمله ایران و سوریه تشکیل بدهد.

پ.ن. اگر شما نتوانستید در انتخابات آمریکا رای بدهید، می‌توانید بروید به پادکست ما بنام هفتگی haftegi رای بدهید. خودبخود این پادکست ما با امدادهای غیبی خودش را به مقام دوم مسابقه بی‌آبروی دویچه رسانده است. شما هم اگر رای بدهید چه بسا اول بشود.
قسمت Best Podcast را ببینید.

هیچ وقت معذرت نخواهید

2006-11-01T22:01:00.000-08:00

اگر یک موقع می‌خواستید جایی سخنرانی بدهید و فرصت نکردید که آماده کنید،‌ نگویید که فرصت نداشتید و معذرت می‌خواهید. خود این چندین بار از سخنرانی بد کردنتان برای شنوندگانتان بدتر است.

بهانه ای برای نظاره گر بودن

2006-10-31T07:51:00.000-08:00

بهانه ای برای نظاره گر بودن
نوشته هژیر

فرض کنید که شما تصور میکنید احتمال حمله آمریکا به ایران بیست درصد است. آیا به نظر شما این احتمال توجیه کننده فعالیت جدی بر ضد جنگ میباشد؟
افرادی که به فرق بین احتمال یک واقعه و ریسک یک واقعه توجه میکنند احتمالا به این پرسش پاسخ مثبت میدهند. تفاوت بین ریسک و احتمال در این است که ریسک یک واقعه علاوه بر احتمال اتفاق افتادن آن, هزینه های مربوط به آن را نیز در بر میگیرد. برای مثال ریسک جنگ برای ایران از احتمال جنگ ضربدر هزینه جنگ به دست میآید. در مثال بالا اگر تنها هزینه جنگ را ۱۰۰۰ میلیارد دلار فرض کنیم، ریسک جنگ برای ایران ۲۰۰ میلیارد دلار خواهد بود، که احتمالا برای بیشتر دوستداران ایران زمین توجیه کننده فعالیت بر ضد جنگ خواهد بود(هزینه انسانی هم همینطور).

هرچند که این بحث در مباحث مربوط به تصمیمگیری در شرایط احتمالی بسیار پایه ای و حتی پیش پا افتاده است، تجربه شخصی من این بوده که در خیلی موارد افراد کاملا منطقی از آن پیروی نمیکنند. احتمالا دلایل زیادی برای این امر وجود دارد که بعضی منطقی و بعضی غیر عقلایی است. یکی از این دلایل ریسک عمل کردن در این شرایط برای اعتبار فرد است. مثلا کسی که با وجود ٪۲۰ احتمال حمله بر ضد جنگ فعالیت میکند به احتمال ٪۸۰ با این ریسک روبرو است که جنگ عملی نشود و سایرین به او به عنوان فردی غیر قابل اعتماد و با پیشبینیهای غیر واقعبینانه نگاه کنند. مثالی دیگر انتخابات ریاست جمهوری قبلی ایران است. در این انتخابات بسیاری از افرادی که کاملا با جهتگیریهای رییس جمهور فعلی مخالف بودند به فعالیت یا شرکت در انتخابات، حتی در مرحله دوم، تن در ندادند. فکر میکنم یکی از دلایل مهم این افراد این بود فرض میکردند احتمال پیروزی رفسنجانی در انتخابات بالاست و لذا ترجیح دادند که آنها در این پیروزی نقشی بازی نکرده باشند و به این ترتیب اصطلاحا اعتباراخلاقی خود در نزد دوستان و آشنایان را ریسک نکنند. این فرایند تا حد خوبی سکوت مطبوعات و روشنفکران آمریکایی یا ایرانی در مورد ریسک حمله به ایران را نیز توجیه میکند. با این توضیح رفتار این افراد چندان هم غیر منطقی نمینماید، هرچند که نتیجه چنین منطقی در نهایت به نفع هیچکدام از دو جامعه نیست چرا که تصمیمات بر اساس هزینه و منافع مورد انتظار برای گروه گرفته نمیشود.

یک سوال کناری: در این نوشته از منطق سودمندگرایی برای بررسی موضوع استفاده کردم. به نظر شما حاصل نگاهی اخلاقی به این سوال چیست؟ آیا افراد از نظر اخلاقی در مقابل نتایج چنین نحوه تصمیمگیری ای مسوولند؟ مثلا آیا افرادی که با وجود مخالفت جدی با نقطه نظرات آقای احمدی‌نژاد از رای دادن به رقبای ایشان خودداری کردند، درمسوولیت اخلاقی دستاوردهای دولت فعلی، چه مثبت و چه منفی، سهیم هستند؟

آیا توسعه عقب نشینی هم میکند؟

2006-10-26T23:18:00.000-07:00

آیا توسعه عقب نشینی هم میکند؟
نوشته هژیر

روند جهانی و پرشتاب توسعه علمی و اقتصادی در دهه های اخیر باعث شده که برای بسیاری از ما پیشرفت به صورت قاعده مورد انتظار درآید. به نظر میرسد که روند رشد اقتصادی در همه کشورها قانون کلی است، هرچند که بعضی از کشورها از رشدی سریعتر برخوردارند و بعضی لاکپشتوار جامعه جهانی را دنبال میکنند یا برای چند سالی کاملا از بهبود اوضاع خود دست میشویند. برای مثال، با وجود تمامی انتقادهایی که بر سیاستهای اقتصادی و اجتماعی دولتهای ایران در سه دهه اخیر وارد است، در مجموع بیشتر شاخصهای توسعه اجتماعی-سیاسی از قبیل شرایط بهداشت و آموزش ایران در این بازه رشدی نسبی از خود نشان میدهند، هرچند که این رشد از متوسط بسیاری از کشورهای همتراز ایران آهسته تر بوده است. در چنین تصویری از دنیا، آیا بازگشت به عقب در عرصه های مادی ممکن است؟ آیا توسعه عقب نشینی هم میکند؟

نگاهی به تصویر تحولات در کشورهای فقیر یا در حال توسعه به مثالهایی دردناک از عقب نشینی توسعه اشاره دارد. دو کشور همسایه ایران، افغانستان و عراق، در این میان مثالهایی به جا و پر اهمیت هستند.

افغانستان تا اواسط دهه 1970 میلادی در تصویر جهانی همپای بسیاری دیگر از کشورها در فرایند افتان و خیزان توسعه اقتصادی شرکت فعال داشت. بهبود شرایط اقتصاد، بهداشت عمومی، و آموزش و رشد آرام طبقه متوسط شاخصهای این توسعه بودند. اما با آغاز جنگهای داخلی در این کشور که ناشی از درگیریهای جناحهای سیاسی مورد حمایت توسط کشورهای همسایه (شوروی و پاکستان و پس از مدتی ایران) بود، تصویر کشور به کلی تغییر کرد. کودتا و سپس اشغال نظامی توسط شوروی منجر به ویرانی بسیاری از زیرساختهای کشور و عقبنشینی مشهود توسعه در افغانستان شد. پس از عقب نشینی شوروی نیز جنگهای داخلی بین نیروهایی که 15 سال فقط جنگ را تمرین کرده بودند و ساختن کار آنها نبود، وضع کشور را به جایی رسانید که امروز افغانستان در بیشتر شاخصهای توسعه جز 10 کشور انتهایی جامعه جهانی قرار میگیرد. نهادینه شدن خشونت و تخریب سازوکارهای بنیادین برای تربیت و تامین نیروی انسانی موجب شده است که با وجود تلاشهای مردم افغانستان و جامعه جهانی در چند سال اخیر، ظرفیت لازم برای بهبود شرایط به سختی فراهم شود و هنوز مردم افغانستان در حسرت شرایط سی سال پیش کشور خود باقی بمانند.

شرایط عراق نیز کم و بیش به همین دردناکی است. با وجود تمامی جنایاتی که صدام در دوران حکومت دیکتاتوری خود برضد مردم این کشور و کشورهای همسایه مرتکب شد، در مجموع وضعیت مادی زندگی مردم عراق تا سال 1990 به طور مشهودی رو به بهبود بود. در بیشتر شاخصهای توسعه عراق از تمامی کشورهای منطقه (به استثنای اسراییل) وضعیت بهتری داشت و با وجود جنگ 8 ساله با ایران، فرایند توسعه این کشور متوقف نشد. اما با تخریب تقریبا کامل زیرساختهای اقتصادی کشور در جنگ اول خلیج فارس توسط آمریکا، ورق برگشت. بیشتر دستاوردهای مادی کشور از دست رفت و تحریمهای سنگینی که در ادامه بر ضد عراق اعمال شد جلوی هرگونه بازسازی کشور را گرفت. در اثر این اتفاقات درآمد سرانه به شدت کاهش یافت، روند رو به بهبود شاخصهای بهداشت عمومی برعکس شد، دسترسی مردم به آب، برق و سایر تسهیلات پایه رو به افول نهاد، و خلاصه عراق سالها به عقب رفت. برای مثال به آمار مربوط به مرگ و میر کودکان (نمودار زیر) توجه کنید. در مقام مقایسه، مرگ و میر نوزادان در ایران در سال 2005 حدود 40 (در هزار) است.

مشکلات عراق به اینجا محدود نشد. در پی حمله دوباره آمریکا در سال 2003، جنگ و کشتار و نا امنی به رویه معمول در عراق تبدیل شده و کشور به سمت جنگ داخلی پیش میرود. آمارهای جدید نشان میدهد که بیش از 600000 عراقی در اثر جنگ اخیر کشته شده اند (منبع: Lancet، 2006، 368، 1421-8 برای مقایسه تعداد کشته شدگان عراقی در جنگ هشت ساله با ایران کمتر از 300000 نفر تخمین زده میشود) و روند کشتار رو به تشدید است، به طوری که در سال 2006 آمار مرگ و میر در عراق به 2.5 برابر میزان قبل از جنگ (2003) رسیده است. متاسفانه با این روال دورنمای آینده عراق روشن نمینماید و چه بسا عراقی ها در سال 2026 حسرت روزهای جنگ ایران و عراق را بخورند.

داستانهایی شبیه عراق و افغانستان در چندین کشور دیگر دنیا، از قبیل هاییتی، کنگو، نیکاراگوا، رواندا و کره شمالی تکرار شده است. نقاط مشترک عمده این داستانهای دلخراش شامل مداخله قدرتهای خارجی و جنگ داخلی در کشور میشود و در همه موارد نتیجه کشوری است که نه تنها از روند رو به رشد دنیا به دور افتاده، بلکه ظرفیتهای لازم برای بازگشت به این روند را نیز از دست داده است.
این روزها که احتمال حمله آمریکا به ایران جدیتر شده، توجه به عواقب احتمالی چنین خطری و تلاش برای جلوگیری از آن برای تمامی ایرانیان در اقصی نقاط جهان حیاتی است. هر چند که بیشتر صاحبنظران معتقدند هنوزجنگ محتملترین گزینه نیست، هزینه آن چنان زیاد است که هر فرد دلسوزی را به شدت نگران کند. متاسفانه در داخل ایران نیز این خطر چندان جدی گرفته نمیشود و حس مصونیتی پوشالین در میان سیاستگزاران کشور تسری پیدا کرده. این موضوع به اهمیت فعالیت جدی ما ایرانیها بر ضد جنگ می افزاید. از نوشتن مقاله و صحبت با دوستان خارجی گرفته تا صحبت با ایرانیهایی که خطر را جدی نمیگیرند و ترجمه مقالات مربوط به فارسی، هر قدمی در این مسیر ارزشمند است... شما چه میتوانید بکنید

امروز یک مقاله دیگر خوب از هژیر داریم. تاحالا مقالات متعددی از هژیر در این وبلاگ خوانده‌اید خوب است که یک توضیحی در این مورد بدهم. من این وبلاگ را کمتر از یک سال است که شروع کردم، ولی وبلاگ ژرف سه چهار سالی است که وجود داشته‌است. اینرا من زمانی که با هژیر در بوستون هم دانشگاهی بودیم درست کردیم و می‌خواستیم که وبلاگ گروهی انگلیسی باشد. اتفاقا هژیر هم یک مقاله درش نوشت ولی بدلایل مشغله‌هایمان راکد ماند. البته بعدها Free Thoughts راه اندازی شد که برای مدتی هردو در آن می‌نوشتیم. بعد از اینکه من این وبلاگ را به فارسی شروع کردم ، از هژیر که وقت مداوم نوشتن در یک وبلاگ را نداشت خواهش کردم که برای ژرف مطلب بفرستد. تجربه من این بوده برای اینکه یک وبلاگ خواننده داشته باشد باید حداقل هر دو سه روزی یک مطلب جدید داشته باشد. نه من و نه هژیر به تنهایی قادر به این کار نخواهیم بود. داشتن نوشته‌های هژیر در این وبلاگ برای من افتخاری بود‌ه‌است و امیدوارم که برای شما هم مفید بوده باشد.

بالاترین سایت وب ۲.۰

2006-10-25T22:37:00.000-07:00

بالاترین بکمک یک نفر جدید در تیمش، عزیز آشفته، قیافه جدیدی پیدا کرده و کم کم دارد به ایده‌آلی که در ذهن داشته‌ام نزدیک می‌شود. اگر تاحالا عضو بالاترین نشدید بهتر است که بشوید و لینکی پست کنید تا ببینید در پشت پرده چطور کار می‌کند.

بالاترین صاحب یک وبلاگ هم شده‌است. برای از این به بعد کمتر حرفهای بالاترین را اینجا خواهم زد.

ائتلاف با چای داغ

2006-10-23T23:41:00.000-07:00

چند دقیقه پیش دیدم حامد قدوسی خبر از این داده که وبلاگ من هم جزو کاندیداهای بلاگ برتر دویچه است و تا حالا نه تا رای هم آورده‌است. حامد خواسته که ائتلاف انتخاباتی بکنیم. از آنجا که حامد همیشه به فکر سود، رقابت و بهروری است بعید است که دلی برای من و امثال آق‌بهمن یا سبیل‌طلا بسوزاند.

اگر از این وبلاگ خوشتان می‌آید لطفا به این وبسایت دویچه بروید و یک رای به وبلاگ ژرف بدهید. اگر هم یادتان رفته در این وبلاگ درباره‌ چه‌ها خوانده‌اید به این صفحه مراجعه کنید تا گلچینی را ببینید.

از تمام اینها گذشته طبق شعار همیشگی مملکت عزیز، اصل مشارکت است. تعداد رای دست دیگران است.

از مصايب اسم خارجی داشتن

2006-10-23T21:40:00.000-07:00

همسرم رفته به یک کنفرانس(کارگاه) در ایالت دیگری که برای زنان دانشگاهی برگزارشده و هدفش کمک به آنها برای یادگیری راه و چاه گرفتن شغل استادی هست. در کنفرانس هفتادتا خانم هست و یک دانشجوی مذکر از دانشگاه برکلی! این دانشجوی برکلی طبق معمول دانشجوهای اون دانشگاه گیج بازی درآورده و متوجه نشده‌ که کنفرانس فقط برای خانمها است. برگزارکنندگان هم از روی اسم آسیایی طرف نفهمیدند که داوطلب زن نیست و برای کارگاه دعوتش کرده‌اند.

برخلاف تصور شما ظاهرا تنها آقای هفتاد زن بودن آنقدرها هم منفعت ندارد. بنده خدا مثل اینکه همش گوشه سالن می‌ایستد و هرکس که رد می‌شود یک نگاه چپی بهش می‌کند.

یک مورد دیگر اشتباه اسمی هم در مورد اسم خودم بود. سال اول آمریکا آمدنم، یک همخانه‌ای آمریکایی داشتم که نامزد کرده بود و اسم نامزدش «مِندی» بود که در شهر دوری زندگی می‌کرد. هم اتاقیم روی پیغامگیر پیغام ضبط کرده‌بود:«سلام، به دیوید و مهدی رسیدید...». هر از گاهی فامیلهای یا دوستانش زنگ می‌زدند و پیغام می‌گذاشتند:«مبارکه، چرا به ما خبر ندادید. از کی مِندی هم آمده بوستون و با هم همخانه شدید...». من هم یاد اون همشهریمان می‌افتادم که میگفت میخوای فرقش را...

سوالی در باب اخلاق

2006-10-20T09:57:00.000-07:00

اگر در آمریکا در یک جلسه‌ای هستید که ۲۸ نفرشان ایرانی که انگلیسی می‌دانند هستند و دو نفرشان غیرایرانی که فارسی نمی‌داند، آیا سخنرانی‌تان را به فارسی می‌کنید یا انگلیسی؟

مملکت هرت

2006-10-19T08:59:00.000-07:00

جناب رییس‌جمهور مملکت فارغ التحصیل دانشگاه امیرکبیر بوده‌است + دانشگاه امیرکبیر همیشه یک چشمی به زمینهای دبیرستان البرز داشته‌است = دبیرستان البرز با صدسال سابقه به دستور رییس‌جمهور به دانشگاه امیرکبیر واگذار می‌شود.

صاحبان رسانه‌های آمریکا

2006-10-16T01:32:00.000-07:00

بعضی‌ها که از دست رسانه‌ها در آمریکا خیلی شاکی هستند می‌گویند علتش این است که همه اینها یک دست شده‌اند. واقعیتش این موضوع خیلی درست نیست. این دیاگرام را نگاه بکنید(فایل پی‌دی‌اف). پنج تا شرکت خیلی بزرگ هستند که خیلی از رسانه‌های عمده را در دست دارند. پنج‌تا رقیب می‌تواند بحد کافی رقابت ایجاد کند که می‌کند. در کشوری مثل ایران تلویزیون و رادیو کلا دست دولت و روزنامه‌های با تیراژ بالا مثل همشهری هم دست دولت هستند. آمریکا کشور غریبی است. جایی است که دولتش صاحب هیچ رادیو یا تلویزیون درست حسابی نیست.

چیزی که مهم است این است که رقابت کجا اتفاق می‌افتد. رقابت رسانه‌ها برای گرفتن مخاطب بیشتر است. مخاطب بیشتر را هم با داشتن برنامه‌های بهتر تفریحی می‌شود گرفت نه با داشتن گزارش بهتر درباره‌ی ایران یا اخبار خارجی. نتیجه این می‌شود که تلویزیون آمریکا از نظر برنامه‌های تفریحی پیشرفتش فوق‌العاده است. اما در مورد مسایل خارجی تنها باید حواسشان را جمع کنند که به کسی توی آمریکا توهین نکنند ولی فشار چندانی برای پیشرفت نیست.

پس حالا فکر می‌کنید مشکل رسانه‌ها را بشود سر کی خراب کرد؟

تناسب در زندگی

2006-10-12T09:17:00.000-07:00

این نوشته‌های لوا را درباره تغذیه سالم برای مهاجران از دست ندهید. خیلی از کسایی که از ایران به شمال آمریکا آمدند برایشان برقرار کردن تناسبی بین کار،‌ ورزش و وقت برای درست کردن غذای سالم کار سختی است.

من و همسرم خوشبختان در خانه، مشترک هفته‌ای سبزی هستیم که هر هفته تازه از مزرعه به محله‌مان می‌آید و ما باید برویم و تحویل بگیریمش(کمی شبیه وانتهای سبزی در ایران). قبل از اینکه روز یکشنبه همسرم به کنفرانس برود گفتم که تمام سبزی‌ها را بپزیم که من بعدا بعید است خودم حال و حوصله‌اش را داشته‌باشم. برای همین هرچه سبزی بود را خردکردم و پختیم. در چهار روز گذشته که همسرم نبود من هر روز آن سبزی پخته‌ها را خودم. تنها تنوع این بود که چند روز اول برنج بود ولی از وقتی که برنج تمام شد با نان می‌خوردم. در مورد ورزش هم از روز شنبه کذشته که به کوهنوردی آسانی رفتم تا به امروز تنها ورزشی که کردم پرتاب و تمرین دارت در دفتر کارم بوده‌است. حالا می‌بینید که چرا پیدا کردن تناسب در زندگی می‌تواند اینقدر سخت باشد.

رادیو زمانه

2006-10-10T22:27:00.000-07:00

یک چند روزی است که به رادیو زمانه گوش میدهم. چند ماه پیش به مهدی جامی که ایده‌های مختلف را درباره رادیو جمع می‌کرد قول داده‌بودم که منهم ایده‌هایم را خواهم فرستاد که البته تا دیروز فرصت نشده‌بود. هر چه وقت اضافه داشته‌ام صرف ساختن بالاترین و یک وبسایت دیگر (به انگلیسی و هنوز ناکامل) شده‌است. رادیو زمانه دارد چیز خوبی می‌شود. نسل جوان ایران تا بحال هیچ تریبون صوتی یا تصویری نداشته‌است. در داخل ایران جوانان در کار روزنامه‌نگاری وارد شده‌اند و تا بحال خوب کار کرده‌اند. نفوذ وبلاگها هم بد نبوده‌است. ولی هیچ کدام از اینها به اندازه تریبون صوتی یا تصویری نمی‌تواند با جامعه بزرگتر در ارتباط باشد. رادیو زمانه قدمی است در این جهت و آمدنش را باید به فال نیک گرفت.

امروز هم داشتم به رادیو گوش می‌کردم که یک دفعه شنیدم این ~~نیک آهنگ کلاغ زده~~ فرجامی باران در دهان مانده حرف من را به نوعی که خودش می‌خواهد، دارد تحویل شنوندگان میدهد: «مهدی خان صاحب ژرف هم به طرفیت از میجر تونی بلر درآمد و اعلان کرد که بخلاف عقیده سیماخاتون، با چادر و حجاب و برقع آنطور که باید وشاید نمی شود رابطه برقرار نمود و موکد نمود که من خودم در این باب تجربه دارم. »

برنامه بامزه کلاغستونشان را از دست ندهید.

خبر طلاق

2006-10-09T04:01:00.000-07:00

این را هژیر نوشته و فرستاده:

خبر طلاق
نوشته هژیر

در ایران دوستی با شما تماس میگیرد و خبر میدهد که از همسرش طلاق گرفته. آیا باید از شنیدن این خبر ناراحت شد؟ تا چند وقت پیش جوابی که به این سوال میدادم مثبت بود، هرچه باشد طلاق چیز خوبی نیست ... یا حداقل این عکس العمل ناخودآگاه من بر اساس فرهنگ نهادینه شده ایرانی ام بود.

اما فکر کردن به این موضوع باعث شد که نظرم کاملا عوض شود. دلیل این تغییر عقیده این بود که دقت کردم که در جامعه ایرانی و زیر فشار خانواده و دوست و آشنا، طلاق گزینه ای سهل الوصول نیست. معمولا لازم است که دو طرف ماجرا مدت زیادی زجر کشیده باشند، چندین دعوای جدی داشته باشند، چندین بار زیر فشار خانواده و جامعه به زیر یک سقف بازگشته باشند، و دوباره به این نتیجه رسیده باشند که زندگی مشترک ممکن نیست، تا سرانجام گزینه طلاق، با اکراه ،برگزیده شود. به عبارت دیگر به دلیل فشارهای فرهنگی بر ضد طلاق، این گزینه در ایران خیلی دیر انتخاب میشود (هرچند این صحبت در بسیاری از جوامع مدرن صدق نمیکند) و عمدتا در شرایطی عملی میگردد که زندگی مشترک از همه جهت غیر قابل توجیح است. در چنین شرایطی طلاق تنها پایان مقدور بر این همه زجر است و در نتیجه قدمی مثبت برای هر دو طرف ماجرا به شمار میرود. به طور خلاصه شاید بتوان گفت خبر طلاق در ایران خبر خوشی است که بر کاهش درد و رنج دو انسان و امید آغازی بهتر برای آنها گواهی میدهد و باید آنرا به فال نیک گرفت!

زورو

2006-10-07T23:13:00.000-07:00

احتمالا گفته‌های اخیر جک‌ استرا را شنیدید که گفته به خانمهای مسلمانی که با صورت پوشیده به دفتر کارش می‌آمدند می‌گفته که نقابتان را بردارید تا بتوانیم باهم خوب ارتباط برقرار کنیم. البته تو بعضی گزارشهای انگلیسی کلمه veil بکاربرده‌شده که برای چادر و روسری هم بکار می‌رود و یک عده را به اشتباه انداخته که استرا حجاب منظورش بوده و این سروصدا خیلیها را در آورده‌است.

واقعیتش را بخواهید من برخلاف حرفهای سیما تو این مورد جک‌استرا ابراز همدردی می‌کنم. یک کارهایی هست که نباید قانونی برعلیه‌شان باشد ولی کارهای ناپسندی هستند که باید در جامعه برعلیه‌شان صحبت کرد. مثلا اگر یک فرقه‌ای یا دینی تو جامعه درست شد که گفت حمام رفتن حرام است و همه افراد فرقه بوی بدشان بعد از یک هفته در آمد. نباید اینطوری باشد که دیگر نشود بر علیه بو بد دادن آدمها حرف زد چون به دین یا سنت یک عده توهین می‌شود. نقاب زدن هم همین است. ندیدن قیافه طرف مقابل آزار دهنده است و تاثیر منفی روی ارتباط دارد.

مثلا واقعا نمی‌دانم خانمها از نگاه نکردن یا دست ندادن بعضی از آقایان با آنها چه می‌کشند. از اینکه شروع کنید با چند نفر دست دادن و یک دفعه یکی دستش را بکشد عقب. چه احساسی پیدا می‌کنید؟ یا اینکه به سراغ استاد مردتان که در حال گفتن و خندیدن با یک دانشجوی پسری است میروید، تا با او شروع به صحبت با او کنید، او بمحض شروع به صحبت با شما سرش را می‌اندازد پایین و نوک کفش شما را نگاه می‌کند، آنوقت چه احساسی خواهید داشت؟ حالا نباید کسی در مورد این رفتارها صحبت کند؟

امید، شور و انرژی

2006-10-04T23:59:00.000-07:00

در این چند روزه چندین مقاله فارسی دیده‌ام که به کار انوشه انصاری ایراد وارد می‌کردند که هر کسی که بیست میلیون دلار داشته باشد می‌تواند کار انصاری را بکند. تازه چرا این پول را صرف چیز مفیدتری مثل کمک به بچه‌های گرسنه ایران یا زنان بی‌سرپرست نکرده‌است.

جوابش ساده است:
۱) مقدار امید و شور و شوقی که انصاری برای ایرانیها هم در آمریکا و هم در ایران بوجود آورده بارها ارزشش بیش از بیست میلیون دلار است. شما با بیست میلیون چه کاری می‌توانید انجام دهید که خبرش به تمام ایرانیها برسد و حداقل اسم یک ایرانی را در یک محتوای مثبت به جهانیان برساند؟

۲) انصاری یک فرصت‌ساز بوده که از طریق ریسک کردن کار و پولش در شرکت زدن پول درآورده‌است. چند نفر از کسانی که شما می‌شناسید حاضرا کارشان را رها کنند بروند دنبال زدن یک شرکت؟

۳) در مورد ایراد بی‌ربط «چرا بچه‌های گرسنه را سیر نمی‌کند» تنها می‌توانم یک جواب بی‌ربط بدهم و آن این است که ممکلت صاحب الزمانمان حدود ۷۰ میلیارد درآمد تنها از صادرات نفت دارد. فکر نمی‌کنید این پول خیلی بیشتر از ۲۰ میلیون دلار است؟

۴) چرا این سوالها از هزاران آدم دیگری که بیش از ۲۰ میلیون دلار دارند و پولشان را خرج قایق تجملاتی یا هواپیمای شخصی می‌کنند نمی‌شوند؟

باور کنید که ارزش الگو درست کردن و شور و شوق بوجود آوردن خیلی خیلی بیشتر از این حرفهاست. اینهمه جایزه و بورس و غیره درست می‌شود به هدف اینکه مردم تشویق شوند و با امید بیشتر کار کند. بدون امید این دنیا می‌میرد.

امشب رفته‌بودم به جلسه میزگرد چند تا از این آدمهای مهم فلیکر، هات یا نه و فِیسبووک که از ساختن چنین وبسایتهای وضع مالی یا شغلهای خوبی دارند. حدودهفتاد جوان توی اتاق کوچک به حرفهای اینها گوش می‌کردند. آنقدر شوروشوق توی اتاق بود که آدم کلی احساس خوب بهش دست می‌داد. آدمهایی که همشان ایده‌هایی دارند و دنبال این هستند که ایده‌شان را عملی کنند. هر چند که چنین کارهایی خیلی ریسکی است ولی وقتی آدم چنین آدمهایی می‌بیند کلی انرژی می‌گیرد که برود و ایده‌هایش را عملی کند.

پ.ن. مطلب این زیر را برداشتم. در مورد این نوبلیهای چند روز اخیر بعدا می‌نویسم.:)

فرصتها و فرصت‌سازان

2006-10-01T13:58:00.000-07:00

احمد امروز می‌گفت که چند سال پیش رفته‌بوده خانه یک نفر که دوربین‌عکاسی‌اش را بخرد و پس از احوال ‌پرسی صحبتشان به اینترنت کشیده و طرف گفته که دارد از شرکت Paypal می‌آید بیرون چون می‌خواهد ایده خودش را برای گذاشتن ویدیو روی اینترنت دنبال کند. بعد هم نشسته کلی در مورد ایده‌اش گفته. دوربین خودش را هم می‌خواسته بفروشد چون می‌خواسته بجاش یک دوربین کوچک با امکان فیلم برداری بخرد که بتواند فیلم‌هایش را بگذارد روی اینترنت.

چند روز پیش احمد اسم «استیو چن» پایه‌گذار شرکت ‌YouTube را دیده و متوجه شده که طرف همان دوربین فروشِ بوده‌است. YouTube اینروزها به بزرگترین شرکت ویدیو آنلاین دنیا تبدیل شده و قیمتش بالای یک میلیارد دلار برآورد می‌شود.

اگر شما بودید حاضر بودید که کار پر درآمد و بی‌دردسرتان را تو Paypal ول‌کنید و بروید دنبال اینکه سایت ویدیو درست کنید؟

پ.ن. این ویدیوی مصاحبه چارلی‌رز را با پایه‌گذارهای YouTube را هم ببینید.
اولین ویدیو YouTube ویدیو جوادکریم دیگر پایه‌گذار شرکت YouTube است.
شرح کار یوتیوب در وبلاگهای فارسی: اینجا

بازی فیفا و تربیت بدنی

2006-09-27T23:50:00.000-07:00

بازی فیفا و تربیت بدنی
نویسنده هژیر

این روزها جمهوری اسلامی به لطف قیمت بالای نفت، اشتباهات آمریکا در عراق، ودست بالا گرفتن خود در بازیهای جهانی، در روابط بین المللی و بحران هسته ای به قدرتهای جهانی باج نمیدهد. در داخل کشور نیز جناح حاکم با قبضه کردن قدرت در عرصه های مختلف اهمیتی به نظرات منتقدین نمیدهد. به طور خلاصه صاحبان قدرت بدون کنترل روزهایی طلایی را پشت سر میگذارند. در این میان موضوعی کوچک اما جالب قدرت بدون کنترل این جناح را در حیطه ای محدود به چالش کشیده است و نمونه ای آزمایشگاهی از شرایطی را فراهم کرده که در مقیاس بزرگتر در حال تکرار است:

طبق قوانین فدراسیون جهانی فوتبال، انتخاب رییس فدراسیون فوتبال در کشورهای عوض باید بدون دخالت دولت و از طریق اعضای فدراسیون انجام گیرد. از طرف دیگر, در ادامه تغییر مدیران در سطح کشور، رییس سازمان تربیت بدنی به تغییر رییس فدراسیون فوتبال ایران بر پایه قانونی در تضاد با قوانین فیفا همت گماشته است. اما برخلاف عرصه های دیگر که تاکنون کسی اهرمی در مخالفت با تصمیمات دولت جدید را نداشته، فیفا با جدیت قوانین خود را به اجرا میگذارد. برای مثال تیم ملی فوتبال یونان در پی مشکلی مشابه از شرکت در تمامی مسابقات بین المللی محروم شد. لذا دولتمردانی که به زور گفتن عادت کرده اند در این مورد به شرایطی برخورد کرده اند که طرف مقابل به راحتی قواعد بازی را به آنها تحمیل میکند و در صورت عدم تمکین هزینه بسیار سنگینی را باید بپردازند (محرومیت تیمهای ایرانی از صحنه های جهانی فوتبال و محرومیت از شرکت در تصمیمگیریهای فدراسیون جهانی). در این میان فیفا چیز زیادی به خاطر تحریم ایران از دست نمیدهد و لذا دلیلی برای مذاکره در این مورد نمیبیند، در حالی که محرومیت تیمهای ایرانی بدترین چیزی است که
میتواند برای فوتبال ایران اتفاق بیفتد.

شرایط ایران در دنیای امروز شباهتهای زیادی به این معامله دارد. هرچند در مذاکرات هسته ای ایران دست خود را بالا میبیند، اما در تصویر کلی تر از فرایند جهانی شدن ایران دست بالایی ندارد: تنها راه پیشرفت اقتصادی و بهبود شرایط زندگی در ایران پیروی از قواعد شناخته شده اقتصاد بازار آزاد و حضوری فعال و سازنده در دنیای امروز است. راه دیگری نیست، شعارها و سیاستهای دولت جدید در اوایل انقلاب تجربه شده و دولتمردان جمهوری اسلامی خود به اشتباه بودن این سیاستها پی برده بودند (وگرنه چه لزومی بود به تعویض عمده مدیران متعهد دولتهای پیشین؟). از طرف دیگر دنیا از عدم حضور ایران چندان ضرری نمیکند (اقتصاد ایران کوچکتر از 1% اقتصاد دنیا است, حدود 500 میلیارد دلار در مقایسه با 60 تریلیارد دلار) که بخواهد برای ایران شرایطی ویژه قایل شود، اما اقتصاد ایران بدون قبول قواعد بازی جهانی راهی جز افول بیشتر در پیش ندارد.

بسته پیشنهادی شفاف و تغییر ناپذیر است: یا دولت ایران به قوانین (فدراسیون) جهانی (فوتبال) تن در میدهد، یا دنیا (ی فوتبال) بدون ایران به کار خود ادامه میدهد و (فوتبال) ایران هر روز سریعتر افول میکند. ممکن است بتوان با فروش نفت/بازیکن چند دلار به بدنه نحیف اقتصاد/فوتبال کشور تزریق کرد، اما چنین مسکنهایی درد بنیادین ساختارهای بیمار را درمان نمیکنند.

نتایج بازی فیفا با تربیت بدنی آزمایشی است در مقیاس کوچک برای سوالی بزرگ: آیا دولتمردان ایرانی حاضرند برای حفظ مطلقیت قدرت خود (فوتبال) ایران را بر باد دهند؟

گنجی و مذاکره محرمانه

2006-09-27T01:04:00.000-07:00

حسین امروز یک مطلب نوشته که منظورش را دقیقتر شرح بدهد. بهتر که خودتان نوشته‌اش را بخوانید و با قسمتی که من از مقاله گنجی در نوشته قبلی آوردم مقایسه کنید.
اینکه حسین می‌گوید: «ما هم می‌دانیم که اصولا مذاکره یک روند غیرعلنی است، » . این چندان درست نیست. بعضی از مذاکرات در سطح جهانی مکتوب می‌شود و منتشر هم می‌شود. بعضی دیگر هم محرمانه هستند.

هرچند حرف حسین بطور کلی درست نیست احتمالا درباره ایران و آمریکا درست است. برای حل مشکلات بغرنج ایران و آمریکا به مذاکره پشت درهای بسته نیاز است چونکه اگر از همان اول مذاکرات به رسانه‌ها برسد گروههای مخالف مذاکره در آمریکا و ایران جریان را بهم می‌زنند.

اما منظور کسانی مثل گنجی این است که مفاد معاهده بین آمریکا و ایران باید آشکار باشد و نباید مثل رابطه ایران و روسیه باشد که کاملا غیرشفاف است. هیچ کس نمی‌داند دولت ایران در مقابل همکاری روسیه در باب مساله هسته‌ای به روسیه چه داده‌است. آیا مثلا ایران از ادعاهای خود در دریای خزر عقب نشسته است یا مثلا متعهد شده‌است که درباره وضعیت مسلمانان چچن سکوت کند؟ یا واقعا روسیه چند بیلیون بابت پروژه بوشهر گرفته؟

چیزی که امثال گنجی هراس دارند این است که مثل زمان شاه یا مثل کشورهای مصر و عربستان، دولت ایران با آمریکا به معاهده‌ای برسد که آمریکا پس از گرفتن چیزهایی که از ایران می‌خواهد تضمین بدهد که در صورت سرکوب شدید داخلی در ایران سکوت کند و همینطور فشار بر دولت ایران را در مورد حقوق بشر کنار بگذارد.

من خودم مشکلی که با این نوع تفکر دارم این است که چگونه فشار تبلیغاتی آمریکا بر ایران در مورد حقوق بشر جلوی کارهای دولت ایران را گرفته که حالا برداشتن آن فشار منجر به بدتر شدن اوضاع در ایران بشود؟ مگر فشار بین‌المللی باعث آزادی گنجی شد؟ یا مگر فشار بین‌المللی بعد از کشته‌شدن زهرا کاظمی باعث تنبیه قاتلانش شد؟

گنجی مخالف مذاکره؟

2006-09-26T00:55:00.000-07:00

حسین جان این مقاله گنجی را بعد از افطار با حوصله بخوان که همینطوری لینک ندی و بنویسی گنجی بجمع مخالفان مذاکره ایران و آمریکا پیوست:

We are convinced that the outbreak of a new war in the Middle East, particularly against a large and populous country such as Iran, would destabilize the region and the world. And it would deprive us of the chance to found a peaceful and democratic political order. We are also against policies, such as economic sanctions, that bring extraordinary hardship to the lives of ordinary Iranians.
It is both possible and desirable to solve the problems between the United States and Iran through direct talks. Such diplomacy will best serve the interests of the American and Iranian people if it is conducted in a transparent fashion. This transparency would not only make it impossible for advocates of war to increase tensions but also would help isolate them. Iranian democrats are opposed to secret diplomacy.

گنجی صریحا گفته که مخالف تحریم و جنگ است. بعدش هم گفته که آمریکا و ایران باید اختلافاتشان را از طریق مذاکره مستقیم حل کنند و او تنها با مذاکره پشت پرده مخالف است.

ماه مبارک

2006-09-25T00:23:00.000-07:00

امروز با یکی از دوستانم، احمد، داشتم تلفنی صحبت می‌کردم، گفتم چند وقتی است که همدیگر را ندیدیم، اگر بشود این هفته دعوتتان کنیم افطار. گفت مگر ماه رمضان شده؟ گفتم آره بابا. گفت مگر تو روزه می‌گیری؟ گفتم اگر روزه هم نگیرم افطار که می‌خورم.

معلوم شد که اونم پریروز تو یک فروشگاه هندی خرما جلوی در مغازه دیده و خریده بدون اینکه بداند اون خرما را برای ماه رمضان جلوی مغازه گذاشتند. ظاهرا فیض ماه رمضان بدون اینکه بدانی بهت می‌رسد.

الحق و الانصاف،‌ بعد از قیمه و شربت روز عاشورا، افطاری ماه رمضان از باحالترین چیزهای اسلام است. انصافا یک ماه است هرشب با هیجان سال تحویل! یک دست به خرما، یک دست به استکان چایی، فقط منتظری که ربنا تمام شود و الله‌اکبر را بشنوی و بزنی بالا.

من در این هشت سالی که از ایران آمدم، شربت و قیمه روز عاشورا بدجوری از کفم رفته‌است(شربت از اونهاییش که تخم گنده لزج توش دارد که همش از زیر دندان در می‌رود. اسمش یادم نیست). اما الحمدالله از افطار ماه رمضان عقب نیافتادم. همین یک بندی هم که به اسلام وصلم از همین موهبت افطار ماه رمضان است. مگرنه خیلی وقت قبلتر از اینها از دست رفته‌بودم.

در اکثر دانشگاههای آمریکا، دانشگاهها یک انجمن اسلامی دارند که خوشبختانه برخلاف انجمن اسلامی‌های در ایران (البته نسخه قبل از خاتمی) کارشان جلوگیری از اعمال خلاف عفتی که در خوابگاههای دانشگاهها آمریکا بطور وسیعی اتفاق می‌افتد نیست(البته زورشان نمی‌رسد مگرنه انگیزش هست). معمولا این انجمنها یک رییس عربستانی یا مصری دارد با کلی آدم کاری باحال پاکستانی(عجب کلی گویی کردم). کار لجستیکی که یکی از این انجمن اسلامی دانشگاه می‌کند معادل کل کاری است که تمام انجمنهای ایرانی سراسر آمریکا روی هم انجام می‌دهند. انجمن اسلامیها اسلام را تبلیغ می‌کنند(نمی‌دانم تا حالا چند نفر را ختنه کرده‌اند)،‌ آزادی فلسطین را تبلیغ می‌کنند،‌ برعلیه جنگ بر علیه عراق راهپیمایی راه می‌اندازند، هر جمعه نماز جمعه دارند و بعدش سی روز تمام هرشب افطاری می‌دهند. بیشتر این کارها را هم این بچه‌های پاکستانی و هندی می‌کنند.

در افطارها هم سروکله ایرانیها پیدا می‌شود که زبان بسته می‌روند و غذایشان را می‌کشند. بعد می‌روند همه دور یک میز می‌نشینند و بعد زبانشان باز می‌شود و بعد از اینکه یکی دوساعت فارسی صحبت کردند می‌گذارند می‌روند. اگر یکی از دم در رد شود فکر می‌کند شیعه‌های فارسی‌زبان توسط سنی‌ها تحریم شده‌اند. با اینکه اصلا از اینکار دوستان خوشم نمی‌آید ولی من خودم یک مشکل اساسی با سنی‌ها دارم اونهم نمازخواندن قبل از غذای مفصل افطار است. واقعا اعصاب آدم را خرد می‌‌کند. آخر آدم مومن، نماز که با شکم گشنه قبول نیست. این جماعت نه قضیه «ربنا» حالیشان می‌شود و نه اون خرما و استکان و له‌له زدن قبل اذان.

یکی دیگر از موارد قابل ذکر ماه مبارک، جدا نشستن خانمها و آقایان در افطارهایی مسلمانان در آمریکا است. بیشتر شبیه عروسیهای در باشگاه ایران می‌ماند که آقایان و خانمها جدا نشسته‌اند ولی همیشه دم در قسمت خانمها چندتا آقا در حال پیداکردن زنشان و چندتا مرد جوان در حال پیدا کردن زن آینده‌شان هستند. در بعضی جاها هم که غذاخوری تفکیک نشده‌است،‌ صف غذا آقایان و خانمها جدا است. آقایان یکدفعه لیبرالیسم اسلامیشان گل می‌کند و اجازه می‌دهند که خانمها که باید بقیه سال را با قوانین تبیعض‌آمیز شریعت بسازند، سرافطار از آقایان برای غذا کشیدن سبقت بگیرند.

ماه رمضان همه روزه‌گیران و روزه‌خوران مبارک.

احمدی‌نژاد در صدر توجهات

2006-09-22T18:15:00.000-07:00

یک امکان جدید به بالاترین اضافه شده و آنهم اَبر برچسبها است(برچسب کلماتی هستند که برای طبقه‌بندی لینکها استفاده می‌شوند. ابر برچسبها با بزرگتر کردن کلماتی که لینک بیشتری دارند اهمیت کلمات مختلف را نشان می‌دهد). نکته مهمی که این اَبر نشان می‌دهد علایق یا مشغلات ذهنی افراد است. یک نگاه کوتاه به ابر برچسبها نشان می‌دهد که احمدی‌نژاد موفق شده‌است با حرفهایش، خودش را به صدر اول خبرها بکشاند بگونه‌ای که دوست و دشمن درباره‌اش صحبت می‌کنند.

دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم دنیای «توجه‌ها» و «اولویتها» است. اینکه چه موضوعی در صدر اخبار است در خیلی موارد مهمتر از جزییاتش است. مثلا اگر روز و شب در مورد مساله ایدز در آفریقا صحبت شود، مردم دنیا آنرا بزرگترین مشکل بشریت خواهند دانست. یا اگر مساله گرم شدن کره‌ زمین تبلیغ شود، آن به بزرگترین موضوع تبدیل می‌شود.

خسارتی که بعضی از سیاستمداران به کشورهایشان وارد می‌کنند بیشتر به این شکل است که اولویتها را جابجا می‌کنند. مثلا در آمریکا آمادگی برای بازنشستگی گسترده نسل متولد شده بعد از جنگ جهانی، مساله گرم شدن زمین، بیمه‌پزشکی و نجات از وابستگی به نفت با توجه به اهمیت عمده‌شان باید اولویتهای مطرح کشور بشوند، ولی جورج بوش با اولویت قراردادن تروریسم به توجه کافی کردن به این اولویتهای دیگر صدمه زده است. در ایران هم حرکت به سوی رفع وابستگی به اقتصاد نفتی و حرکت به سمت دموکراسی باید جزو مهمترین اولویتها باشد ولی عمده انرژی کشور صرف جنجال هسته‌ای و مقابله با آمریکا تلف می‌شود.

پ.ن. می‌توانید برای تبلیغ بالاترین لوگوهایش را در وبلاگتان قرار دهید. همینطور برای تبلیغ نوشته‌های خودتان از امروز می‌توانید یک لوگو کوچک زیر نوشته‌هایتان قرار دهید تا نوشته‌هایتان به بالاترین فرستاده‌ شود. چگونگی‌اش را اینجا بخوانید.

وبسایتهای دیگری که تاکنون این امکان را اضافه کرده‌اند، عبارتند از:
خط قرمز
امین ثابتی
علیرضا مجاهدی
مردتنها
پینوکیو
عصرونه
پابرهنه برخط
بیش از یک مشت افتخار
باران
فریادنامه

ارزانی اطلاعات، مزیت رقابتی، و توزیع قدرت

2006-09-21T20:14:00.000-07:00

این مطلب را هژیر از واشینگتون فرستاده:

ارزانی اطلاعات، مزیت رقابتی، و توزیع قدرت
نوشته‌ هژیر

چند روز پیش با دوستی در مورد تعداد دانشجویان خارجی در آمریکا بحث میکردیم. پس از بحثی کوتاه به یاد این موضوع افتادم که احتمالا این آمار در اینترنت به راحتی پیدا میشود. با چند جستجو در گوگل نه تنها آمار مورد بحث را پیدا کردیم بلکه در مورد جزییات جالب توجه دیگری نیز چیزهایی آموختیم. این موضوع باعث شد که بحث ما از صحبت بدون نتیجه در مورد درستی نظر یک طرف ِِ، به فرایندهای ایجاد کننده این آمار و نتایج این اطلاعات برای زندگی خودمان تغییر یابد. امروز داشتم فکر میکردم که آیا دوست دیگری از سرویس تلفن همراه مشابه من استفاده میکند یا خیر (چرا که اگر سرویسهای مشابهی داشته باشیمِِ، تماس با تلفن همراه او برای من خرجی ندارد). دوباره به یاد این مطلب افتادم که احتمالا جواب این سوال را میتوانم در اینترنت پیدا کنم. با چند دقیقه جستجو جواب سوال را در کنار اطلاعات جالب دیگری یافتم
.
اینها دو مثال پیش پا افتاده از یک جریان بنیادی تر است که هر روز بیش از پیش در زندگی تک تک ما تاثیر گذار میشود: در دنیای اینترنتی یافتن پاسخ به بیشتر سوالها ممکن، بسیار سریع، و عمدتا ارزان است. اگر سوال مورد نظر برای چند نفر دیگر هم مطرح بوده باشد احتمالا جواب این سوال راه خود را به اینترنت یافته است و ما میتوانیم با چند دقیقه جستجو آنرا پیدا کنیم. حتی لازم نیست در کار جستجوی اینترنت متخصص باشیم: افراد دیگری هستند که با چند دلار جواب سوالات ما را جستجو کرده و به سرعت پاسخی نسبتا کامل فراهم میکنند.

این جریان تاثیرات روزافزونی بر جنبه های مختلف زندگی و فعالیتهای اقتصادی دارد که از این بین دو مورد برای من جالبتر است. از یک طرفِِ، ارزش اقتصادی اطلاعات کاهش می یابد. این تاثیر بدین معنا نیست که نقش اطلاعات در فرایندهای اقتصادی کم میشودِِ، بلکه بالعکسِِ، بسیاری از انواع اطلاعات به پس زمینه تمامی تصمیمات و فرایندها منتقل میشود و به کالایی رقابتی تبدیل میگردد که سود سرشاری در آن موجود نیست. درچنین دنیایی فعالیتهایی مزیت رقابتی خواهند داشت که بر پایه توانایی ترکیب داده ها و استنتاج از اطلاعات برای بوجود آوردن اشکال جدید فعالیت اقتصادی شکل گرفته اند. به عبارت دیگر سودآوری شرکتها و افراد نه به خاطر اطلاعات منحصر به فردشان خواهد بودِِ، بلکه به توانایی آنها در نوآوری بر پایه اطلاعات موجود برای همگان باز خواهد گشت.

تاثیر جالب دیگر در دسترس بودن اطلاعات توانایی بخشیدن به افراد معمولی در جامعه است. دیگر بچه ها لازم نیست به پدرِِ، مادرِِ، یا معلم مدرسه به عنوان تنها مرجع یافتن پاسخ به سوالاتشان متکی باشند. اطلاعات کمتری در پشت پرده میماند که کارآفرینان تازه کار را وابسته به روابط دولتی نگه داردِِ، و مردم عادی میتوانند متخصصین را از مسایل علمی گرفته تا امور دینی به چالش بکشند. به طور خلاصه شکست انحصار طبقات قدرتمند بر اطلاعات به کاهش قدرت نسبی آنها و دمکراتیک تر شدن روابط در بین آحاد مردم می انجامد.
ریشه های موفقیت در فعالیتهای اقتصادی و توزیع قدرت در جامعه از پایه ای ترین عناصر شکل دهنده جوامع انسانی هستند. در روزهایی که هیاهوی مسایل سیاسی روزمره عمده توجه ما را به خود اختصاص میدهدِِ، نیم نگاهی به جریانهای بنیادین از این دست کمک میکند که برداشت و احساس ما نسبت به آیندهِِ، و خصوصا آینده ایرانِِ، کمتر دچار افت و نشیبهای سیاسی شود و در تصمیماتمان در درازمدت ثبات بیشتری داشته باشیم.

خاتمی در هاروارد

2006-09-20T09:16:00.000-07:00

این مطلب را محمد، دوست خوبم، از بوستون فرستاده:

خاتمی در هاروارد
نوشته محمد از بوستون
روز ده سپتامبر در موسسه سیاست(IOP) دانشگاه هاروارد بود. یکی از کارهای این موسسه برگزاری سخنرانی برای سیاستمداران سر شناس دنیاست. مثلا پارسال جیسکار دستن، رئیس جمهور اسبق فرانسه، و محمد البردعی سخنرانی کردند. تدابیر شدید امنیتی که برای سخنرانی خاتمی فراهم آورده بودند در حداقل سه سالی که من در بوستن زندگی می کنم، بی سابقه بود.

میزبان خاتمی استاد گراهام الیسون بود که کارهای مهمی در مورد مسائل هسته ای در جهان انجام داده، و جالب اینکه درحین صحبت، خواسته یا نا خواسته، احمدی نژاد رو "احمدی جیهاد" تلفظ کرد. بعد از اون هم هر کسی که دوباره می خواست از احمدی اسم ببره همون جور تلفظ می کرد.
سوالاتی که از خاتمی پرسیده شد عموماً حول محور اسرئیل بود، فقط یک سئوال در مورد مسائل داخلی ایران (همجنسگرایان) بود و یک سئوال خیلی پیش پا افتاده در مورد مسائل هسته ای.
روزنامه داخلی دانشگاه، سرخ ِهاروارد، از دو هفته قبل از سخنرانی، سخترین انتقادها را از خاتمی در مورد رابطۀ ایران با حماس و حزب الله انجام داده بود و دانشگاه را برای دعوت از خاتمی به شدت نکوهیده بود. این به حدی بود که من چند خطی را در حمایت از « آمدن» خاتمی به روزنامه فرستادم و چاپ شد. نکته اخلاقی برای دانشجویان خارج ایران: احساس می کنید حرفی دارید نوشته بدید روزنامه دانشگاه، خیلی کم پیش میاد کسی بیاد نظر بپرسه.
یکی از نکاتی که خاتمی در یک جمع کوچکتر عنوان کرد این بود که با تمام احترامی که برای روشنفکران سکولار در داخل و خارج از ایران دارد، فقط دو تفکر را در ایران مطرح می داند: 1- مذهبی تندرو 2- مذهبی میانه رو و اینکه باید فقط چشم امید به دومی داشت و از آن «حمایت» کرد.

لازم بذکر است...

2006-09-18T20:48:00.000-07:00

وقتی که مصاحبه‌ای را می‌خوانید معمولا بعضی جاها یک مقدمه‌ای یا موخره‌ای نوشته‌می‌شود تا خواننده‌ را با فرد مصاحبه شونده یا شرایط مصاحبه آشنا‌‌کند. یک روزنامه‌نگار خوب باید سعی‌کند که فقط به واقعیتها اکتفا‌کند و قضاوتها خود را در این بخش از گزارش وارد نکند.

امروز این مصاحبه مجله تایم با احمدی‌نژاد با عنوان «قراری با یک فکر خطرناک:‌ رییس جمهور ایران» را دیدم که مثال خوبی است از یک مقدمه یک‌ جانبه. گزارشگر با مقدمه‌‌ی یک طرفانه‌ای که بر مقاله کاملا فضا را با نوع نگاه خود آماده‌می‌کند. نوع کلماتی که در مقدمه استفاده‌شده تا حد زیادی در جهت خوار‌کردن مصاحبه‌شونده‌است. مثلا جملاتی مثل «او هنگام نشستن روی صندلی زیر لب با خودش صحبت می‌کرد»، «شاید او در عکسها علامت صلح نشان می‌دهد ولی در عمل دنیا را به جنگ نزدیک‌تر می‌کند». دقت کنید که تفاوتی هست بین مقالات نظر (opinion) و گزارش یک مصاحبه. در مصاحبه خبرنگار یک خبرنگار است و نه تحلیلگر. اینکه آیا کارهای احمدی‌نژاد دنیا را به جنگ نزدیکتر می‌کند یا نه به خبرنگار ربطی ندارد. اگر خبرنگار فکر می‌کند که چنین باوری وجود دارد باید برود یک نفر را پیدا کند که این حرف را بزند بعد بنویسد فلانی گفت احمدی‌نژاد دنیا را به جنگ نزدیکتر می‌کند.

اما یک مثالِ مصاحبه دیگر دارم که مقدمه ندارد و مقدمه نداشتنش خودش یک نوع بی‌انصافی است. آنهم مصاحبه رامین جهانبگلو با ایسنا است. در چنین موردی خبرنگاران ایسنا باید در همان مقدمه صریحا می‌نوشتند که «جهانبگلو تازه از زندان با گذاشتن وثیقه آزاد شده‌است و ایسنا از اینکه آیا او برای انجام این مصاحبه تحت فشار قرار است یا نه اطلاعی ندارد. همچنین در چند مورد قبلی از مصاحبه‌های ایسنا، مصاحبه ‌شوندگان گفته‌های بعد از زندانشان را پس از مدتی تکذیب کردند و گفتند مصاحبه آنها شرط آزادیشان بوده‌است.» اینکه آیا خبرنگاران ایسنا جرات می‌کنند چنین چیزی را بنویسند یا نه نمی‌دانم. ولی اگر جرات نمی‌کنند بهتر است از مصاحبه کسانی که تازه از زندان خارج می‌شوند امتناع کنند.

تکامل و بقای اصول دینی

2006-09-15T18:14:00.000-07:00

دوستم هژیر این نوشته را بعد از رفتن به یک سخنرانی نوشته:

تکامل و بقای اصول دینی
نوشته هژیر

یک سوال مهم برای افراد غیر مذهبی این است که چرا مذهب در طول تاریخ تا این حد پایدار بوده و در جوامع مختلف حضوری پر رنگ پیدا کرده. این سوال برای افراد مذهبی اهمیت چندانی ندارد چرا که اصول مذهبی ریشه الهی داشته و لذا دلیل پایداری آنها در تاریخ حقانیت این اصول است. از طرفی جوابی خارج از حوزه دین که تا به حال بیشتر به آن برخورد کرده بودم حول اهمیت مذهب در کاهش عدم قطعیت (با پاسخ دادن صریح و سریع به بسیاری از سوالات افراد) و لذا کاهش فعالیت ذهنی لازم برای درک محیط اطراف برای فرد مذهبی بود. امروز یک سخنرانی کوتاه در مورد یک توضیح متفاوت بدین سوال توسط Daniel Dennett شنیدم که خلاصه آنرا اینجا بیان میکنم.

سخنران ابتدا مثالهای آورد از فرایندهای تکاملی که در آنها انگلهای مختلف رفتار حیوان میهمان را تغییر میدهند تا بتوانند خود را زنده نگه دارند. برای مثال یک نوع انگل برای تولید مثل باید به بدن مرغی ماهیخوار راه یابد. لذا در فرایند تکامل این انگل به صورت غریزی برنامه ریزی شده که در صورت ورود به بدن ماهی، حیوان بیچاره را باد کرده (تا به روز آب بیاید) رنگ پوستش را روشن کرده (تا از دور دیده شود)، و چشمانش را تیره کرده (تا خطر را سختتر ببیند). در نتیجه بیشتر ماهیهایی که میزبان این انگل شده اند به سرعت توسط مرغ ماهیخوار شکار شده و انگل مورد نظر به هدف خود (رسیدن به بدن مرغ ماهیخوار) میرسد!

با استفاده از این مثال سخنران تز اصلی خود را اینگونه بیان کرد که: ایده های مختلفی در طول تاریخ بشری توسط افراد مختلف بیان شده اند. از این میان یکسری از ایده ها (که پایه های مشترک مذاهب را شکل میدهند) توانایی این را داشته اند که شخص حامل ایده را به تبلیغ آن ایده ترغیب کنند، مستقل از اینکه آن ایده برای بقای فرد حامل ارزشی داشته باشد. برای مثال افراد مذهبی حاضر هستند که انرژی، سرمایه، و حتی جان خود را در راه تبلیغ مذهب خود فدا کنند. لذا اصول مذهبی توانسته اند در طول نسلهای متناوب دوام آورده و آبدیده شوند. از سایر مثالهایی که سخنران به بقای آنها از این مسیر اشاره کرد میتوان اصول کمونیسم را نام برد، که البته به نظر من برای قضاوت در مورد پایداری ایده های پایه آن زود است.
چ
این فرضیه بر پایه اصول فرضیه تکامل بنیان نهاده شده که در سالهای اخیر به سرعت نقش پررنگی در علوم اجتماعی و در توضیح فرهنگ، ارزشهای انسانی، و فرایندهای اجتماعی پیدا کرده است. البته یکی از نقاط مشترک این فرضیه ها این است که تست آنها با کمک داده های عددی چندان ساده نیست و لذا سرعت ساخت فرضیه های جدید بر سرعت سنجش همخوانی آنها با واقعیت پیشی گرفته است.

سفر آلاسکا

2006-09-13T19:49:00.000-07:00

امروز از سفر ۱۱ روزه به آلاسکا برگشتیم. برای رفتن به آلاسکا که یک تکه جدا از آمریکا است با کشتی از نزدیکی سیاتل راه افتادیم و بعد از سه روز حرکت در آبهای ساحلی کانادا به «جونو» که مرکز ایالت آلاسکا است رسیدیم. بعد از دیدن جزیره خرسها و یخچالهای غول پیکر به ناحیه «انکارِیج» پرواز کردیم تا به پارک ملی «دنالی» برویم. زیبایی پارک ملی «دنالی» براحتی قابل توصیف نیست. دیدن جانوران وحشی همچون خرس و گوزن در پیش زمینه قله مکنلی (ارتفاع ۶۱۰۰ متر) واقعا زیبا بود.

بیشتر سفر را همسرم از طریق خواندن کتاب راهنمای «سیاره تنها» (lonely planet) برنامه‌ریزی کرد که کمک‌‌کرد خیلی از چیزهای جالب را پیدا کنیم و ببینیم. مثلا توانستیم به یک معدن طلای مخروبه سر بزنیم و در جایی دیگر به یک مزرعه گوزن توندرا (reindeer) برویم و به آنها را از نزدیک ببینیم.

طبیعت زیبای آلاسکا تنها چیزی نبود که در این سفر برایم جالب بود. آدمهایی آنجا دیدم که پیدا کردنشان جاهای دیگر بسیار سخت است. در آلاسکا چندین رنجر پارک را دیدم که تنها سه ماه سال کار می‌کنند و بقیه سال را با چیزی که در تابستان جمع کرده‌اند بطور ارزانی به دیگر کشورهای جهان سفر می‌کنند و خیلی در فکر جمع کردن آذوقه، داشتن خانواده، و آینده‌ای مثلا مطمئن نیستند. آلاسکا از نظر اجتماعی هم جای بسیار جالبی است. آلاسکا بطور مستمر تحت مهندسی اجتماعی(social engineering) بوده‌است. برای کسانی که دوست دارند تغییرات عمده از بالا در جامعه بوجود بیاورند، دیدن آلاسکا می‌تواند درسهای خوبی داشته‌باشد. در این مورد مفصل خواهم نوشت.

این دوهفته که نبودم بالاترین به حال خودش رها شده‌بود و فرصت نکردم چند کار باقی مانده مهم را درباره‌اش انجام دهم. در چند روز آینده این کار را خواهم کرد. شما هم فراموشش نکنید و به لینک گذاشتن و رای دادن ادامه‌دهید.

پ.ن. اینهم عکسها در فلیکر. سعی میکنم برای مشکل فیلتر بودنش در ایران هم یک راهی پیدا کنم.

وقفه

2006-08-31T12:59:00.000-07:00

یک ده روزی احتمال زیاد فرصت اینکه چیزی اینجا بنویسم نخواهم داشت.
امیدوارم مشتریهای خوبی مثل شما را از دست ندهم:)

لپ‌تاپ آتشی

2006-08-26T18:09:00.000-07:00

این لپ‌تاپ اپل من بعضی موقع آنقدر داغ می‌شد که باید زیرش پارچه خیس می‌گذاشتم تا یکم خنک بشود و بتوانم کارم را ادامه‌دهم. من هم که قبل از این لپ‌تاپ دیگری نداشتم نمی دانستم که داغ شدن لپ‌تاپ تا این حد یک کم عجیب است. بقیه هم بهم می‌خندیدند که این لوس‌بازیها چیه. حالا اپل اعلام کرده که بعضی از باطریها را عوض می‌کند لپ‌تاپ من هم جزوش هست. خوب شد که اپل قرار است قبل از اینکه خانه‌مان آتش بگیرد به دادمان برسد.

این کمپانی‌ها تا زور شکایت دادگاهی نباشد کاری نمی‌کنند. همین لپ‌تاپی که دارم نصف حافظه‌اش یکبار غیب شد. شانس آوردم هنوز تحت گارانتی بود و خرجی باز نکرد. بعد از تحقیق روی وب فهمیدم که تعداد قابل توجهی از کامپیوترهای سری لپ‌تاپ من همین مشکل غیب شدن حافظه را دارند. ولی اپل حاضر نیست که مجانی تعمیرشان کند. در این مورد باطریها می‌ترسند که یکی آسیبی بهش برسد و توی آمریکا در این موارد بشرطی که طرف پول وکیل را داشته‌باشد می‌تواند دهها میلیون برای صدمه بدنی بگیرد.

نوشته روی تی‌شرت

2006-08-24T14:58:00.000-07:00

رائد جرار، بلاگر عراقی، که به آمریکا مهاجرت کرده، توی فرودگاه جلویش را گرفته‌اند و نگذاشتند با تی‌شرتی که نوشته عربی داشته‌ سوار هواپیما بشود. حالا مثلا اگر روی تیشرتش نوشته بود «عزیزم می‌خوام بدونِ من زنده نباشی» یا «من دزد همه دختر آمریکایی ام» باز می‌گفتیم یک چیزی، ولی چون اینجور تی‌شرتها را احتمالا خانمش اجازه نمی‌ده، با تی‌شرت «لن نصمت» یا «ما ساکت نمی‌مانیم» جلویش را گرفتند که خداییش یکمی Lame است. ولی کلا چقدر حالگیری است که چپ و راست خبرهای اینطوری می‌رسد. اول ماه که اون بلا را سر شریفیها آوردند. این جور برخوردهای هم در فرودگاهها ادامه دارد.

یکی از دوستان من که تا چند وقت پیش این طرفها بود با یک تی‌شرت با نوشته بزرگ «ایران» اینطرف و آنطرف می‌رفت. اگر اون را بگیرند حداقل با اون تی‌شرتش یک شانس خوبی هست که تو سی‌ان‌ان یا فاکس‌نیوز ببینیمش. البته فاکس احتمالا تیتر می‌زند تروریستی که یادش رفته‌بود تی‌شرتش ایرانیش را قبل از سوار شدن به هواپیما دربیاورد دستگیرشد.

پ.ن. الان یک چیز دیگر یادم افتاد که شاید توهین‌آمیزترین چیزی بوده‌است که بطور شخصی در فرودگاههای آمریکا دیده‌ام. یک بار تو فرودگاه سیاتل منتظر چمدانم بودم. چهار جوان آمریکایی که بظاهر سرباز می‌رسیدند تی‌شرتهایی پوشیده بودند با نوشته عربی در پشتش نوشته بود «خطر: فاصله خودتان را حفظ کنید» (شبیه علامتی که پشت ماشینهای نظامی در عراق می‌نویسند شاید هم دقیقا همان). جمله عربیش دیگر بخاطرم نمانده‌است ولی معنایش واضح بود: بدنبال شماییم که بکشیمتان. همه‌‌ شما را. حتی در آمریکا!

پ.ن. رائد بدون اینکه خودش هم خبرداشته باشد رکورد سالانه خبرهای سیاسی دیگ(یک سایتی مثل بالاترین) را شکست. از آنجا که بیشتر عضوهای دیگ آمریکایی هستند این نشان می دهد که هنوز تو آمریکا خیلیها هستند که اگر این چیزها بگوششان برسد واکنش نشان می دهند. برای همین در مورد تبعیضها خبررسانی امر خیلی مهمی است.

فلسفه طراحی سیستم

2006-08-22T00:22:00.000-07:00

یک فلسفه دیگر که در ساختن وبسایت بالاترین دنبال می‌کنم، طراحی وبسایت بشکلی است که به نظارت و رفتار پلیسی گردانندگان کم نیاز باشد. بنظرم سیستمهایی که نیاز به نظارت و نیروی قهریه زیاد دارند معمولا مشکلات بنیادی از نظر طراحی دارند. حالا این سیستم می‌خواهد یک شهر باشد یا یک کشور و یا یک وبسایت کوچک.

مثلا روز اول فهمیدم که چند کاربر تعداد زیادی رای در فاصله زمانی کوتاهی می دهند و احتمالا زیاد دقت چندانی بخرج ندانده‌اند. بجای اینکه حالا بدنبال کاربرها راه بیافتم تا تنبیه‌شان کنم یا اینکه شروع به قانونگذاری کنم و سعی کنم هر روز قوانین را به متخلفان یادآوری کنم، تصمیم به تصحیح سیستم وبسایت گرفتم و تعداد رای روزانه هر فرد را بطور اتوماتیک محدود کردم تا اگر کسی هم خواست الکی رای بدهد بعلت کمی تعداد رای تاثیر زیادی نگذارد. امروز هم یک نفر تعداد زیادی لینک بی‌کیفیت گذاشت. هرچند مجبور شدم که بعضی از لینکهایش را پاک کنم ولی یک محدودیت دیگر اضافه کردم تا تعداد لینکهای پست شده روزانه به دوتا محدود شود.

حالا شما ممکن است بگویید که این بی‌عدالتی است که هربار کسی کار نامطلوبی انجام می‌دهد من برای همه محدودیت ایجاد می‌کنم (کارم بی‌شباهت به دولت بوش نیست). جواب من این است که اتفاقا همین نکته بی‌عدالتی در سیستم من را نشان می‌دهد. من بجای اینکه راه بیافتم و محدودیتها را با کارهای متخلفان توجیه کنم،‌ نیرویم را می‌گذارم تا طراحی سایت را طوری کنم که این مشکلات اتفاق نیافتد.

پیشرفت کار راهنمای کنفرانسهای بین‌المللی

2006-08-20T13:55:00.000-07:00

این کار گروهی نوشتن یک راهنما برای برگزارکردن کنفرانسهای بین المللی در ایران خیلی خوب پیش رفته ‌است. با اجازه همگی من کل مطالب را از ویکی قبلی منتقل کردم به «ویکی کتابهای فارسی» که یکی از خواننده‌ها در قسمت نظرات بهم معرفی کرده بود. تقریبا ۳۰ درصد کار انجام شده‌است. واقعا دستِ قاسم ، پژمان، احسان، مهدی ‌شیفت، حامد، نیما و همینطور خودم درد نکند. قاسم همین دیروز قسمت حجابش را نوشت که واقعا مهم است. چون بنده‌خدا خانمهای خارجی واقعا نمی‌دانند ایران رفتنی چه بپوشند و برگزارکننده‌های کنفرانسهای علمی بین‌المللی باید در این مورد فعلا کمکشان کنند. حداقل تا زمانی که ایران جزو دو کشوری در دنیا که حجاب اجباری دارند باقی بمانند(آن یکی کشور پادشاهی عربستان سعودی است).

اگر فرصت داشتید یک نگاهی بکنید و یکی از اون لینکهایی را که هنوز قرمز هستند کلیک بکنید و شروع کنید نوشتن! به همین سادگی.

«تمام کردن کار» مهمتر از «خوب انجام دادن»

2006-08-18T12:46:00.000-07:00

یک چیزی که من همیشه باهاش مشکل داشتم این بوده‌است که استاندارهایم را خیلی بالا می‌گذاشتم و بعضی از کارهایی را که داشتم تمام نمی‌کردم. همینطور از دوباره کاری خیلی بدم می‌آید و برای همین همیشه سعی‌میکردم که مطمئن شوم بهترین راه انجام کار را انتخاب کنم. در نتیجه در حال انجام کار وقتم کلی صرف این می‌شد که چیزهای جدید و ابزار قوی‌تری برای انجام کار یاد بگیرم که نیاز به دوباره کاری نباشد. اینهم باعث می‌شد که در خیلی از کارها حواسم به جای تمرکز روی کار به ابزارکار پرت می‌شد و کار یا خیلی دیر به پایان می‌رسید یا هیچ وقت به پایان نمی‌رسید. از کسانی هم که کارها را زود یک جوری تمام می‌کنند زیاد خوشم نمی‌آمد و فکر می‌کردم که کار را سّمبل می‌کنند. اینروزها دارم روی این موضوع کارمی‌کنم که کاملا دیدم را در زمینه کار کردن عوض کنم. «تمام کردن کار» مهمتر از «خوب انجام دادنش» است.

برای همین فلسفه جدید کاریم این است که مدام از خودم بپرسم چگونه کار را با کمترین کار به خط پایان ببرم. برای همین از هرجایش که لازم شد می‌بّرم. همینطور سعی می‌کنم در حال انجام کار سعی در یادگیری مطلب جدیدی نداشته‌باشم و با چیزهایی که می‌دانم به پایانش ببرم مگر اینکه واقعا ناچار شوم. بعد از آنکه کار به پایان رسید و نسخه اولش آماده شد آنموقع وقت آن می‌رسد که کار را ارایه کنم و از بقیه و خودم بپرسم چگونه می‌شود کار را بهتر کرد. بعد چون حداقل یک کار آماده دارم فشار رویم کمتر است و با خیال خیلی راحتتر روی بهبود محصول فکر می‌کنم و همینطور راحتتر انتقادها یا پیشنهادات بقیه را قبول می‌کنم.

برای اینکه این فلسفه جدید کاری را تمرین کنم روی مثالها کوچکتر تمرینش می‌کنم. در مورد «سایت بالاترین» این فلسفه جدید را بطور قوی بکار بردم. از خودم پرسیدم اگر بخواهم یک سایتی مثل digg درست کنم چه باید بکنم. اگر به سایت digg بروید می‌بینید دهها چیز مختلف از قبیل رای‌دادن، قسمت نظرات، صفحه کاربران و دستیابی بین کاربران دارند. من از خودم پرسیدم چی از همه مهتر است و جوابش روشن بود «رای دادن». برای همین گفتم تنها یک سایت درست می‌کنم که بشود لینک گذاشت و رای داد و چون برای لینک گذاشتن نیاز به وارد شدن به سایت است یک سیستم شناسه و رمز نیاز است. این شد نسخه 1.0 بالاترین.

بعد سریع نسخه اول را به همه نشان دادم. حالا هر پیشنهاد و انتقاد را خیلی راحتتر قبول می‌کنم چون اول سایت در حال کار است و احساس فشاری نمی‌کنم که چیز جدید اضافه کنم و اضافه کردن چیز جدید بیشتر تفریحی است. دوم اینکه چون سایت در حال کار است بهتر می‌توانم بفهمم کدام پیشنهاد خوب است و کدام زیاد لازم نیست. در حالی که قبل از پایان نسخه اول و دیدن سایت در حال کار بسیار سخت می‌شد فهمید که چه پیشنهادی بدرد بخور است. سوم اینکه چون کار تمام شده و در همین دو روزه صد نفر عضو شده‌اند این خودش یک تشویق است که کار را بهتر کنم. برای همین از زمان تمام شدن سه چیز جدید به سایت اضافه کردم. برنامه‌ام را هم اینجا ببینید.

نظرتان درباره این فلسفه‌يِ کاری چیست؟

پ.ن. این گوگل آنالیتیک را هم دریابید برای داشتن آمار بیننده‌های سایت چیز خیلی خوبی است. من الان به وبلاگم اضافه‌اش کردم.

بالاترین 1.2 و چت روی سایت

2006-08-17T11:35:00.000-07:00

هنوز یک روز نگذشته نسخه 1.0 بالاترین به نسخه 1.2 تبدیل شد. این امکان را در نسخه 1.1 اضافه کردم که قبل از کلیک کردن روی لینک بر اساس لوگوها ببینید آیا صدا یا ویدیو است. اینطوری یکدفعه همکارهای سرکارتان را بخاطر صدای بلند بلندگوی کامپیوترتان از جا نمی‌پرانید. در نسخه 1.2 بنابه درخواست یکی از کاربران، قاسم، که یک لینک اشتباه گذاشته‌بود و نتوانسته‌بود تصحیح‌کند، الان این امکان را گذاشتم که تا یک ساعت بعد از گذاشتن لینک فرصت برای تصحیح هست. تعداد رای‌هایی را که هرفرد هرروز می‌دهد را هم به ۷ محدودکردم که ارزش رایتان را بدانید(جلوی این را هم می‌گیرد که یکی بیاید الکی به همه‌چیز رای شانسی بدهد).

دیروز یک آشنا که پایه‌گذاران شرکت Gabbly را می‌شناسد و در آن سرمایه هم گذاشته‌ از من می‌پرسید که فکر می‌کنم آیا می‌شود باهاش پول در آورد. کار وبسایت Gabbly اجازه دادن چت روی هر وبسایت اینترنتی است تا افراد بتوانند درباره محتوای آن صحبت بکنند. مثلا در مورد بالاترین http://gabbly.com/balatarin.com شما را به «بالاترین» می‌برد ولی می‌توانید در عین حال چت هم بکنید.
( امروز یک پزشک مفصل درموردش نوشت). در مورد شرکتش نظرم این بود که فضای محیط چت بسیار کوچک است و برای تبلیغ کردن آنچنان مناسب نیست، ولی شاید کارهای دیگری مثل آمارگیری از ترافیک اینترنتی سایتها بدست بیاورند که ارزش تجاری داشته‌باشد.

بالاترین 1.0

2006-08-16T13:20:00.000-07:00

تمام کارهایی که قراربود برای ورژن یک ممیز صفر وبسایت بالاترین انجام بدهم تمام شد.
-هدف سایت: پیدا کردن و جداکردن لینکهای خوبی که بیننده‌های ایرانی پسند می کنند.
-نحوه کار: یک عده آدم فعال لینکهای خوب را که پیدا می‌کنند می‌گذارند در سایت که به صفحه «لینکهای تازه اضافه شده» می‌رود. بعد لینکهایی که چندتا امتیاز مثبت بگیرند منتقل می‌شوند به صفحه «لینکهای داغ» وبسایت که صفحه اصلی وبسایت است و بیشتر ویزیتورها به آنجا می‌آیند.
-سایت گروهی: کنترل این سایت دست همه استفاده‌کنندگانش است. لینکهایی که به صفحه اول می‌رسند بر اثر رای خوانندگان می‌رسند. برای همین نحوه کار سایت کاملا به مسئولیت پذیری و رفتار صحیح شهروندی استفاده‌کننده‌ها بستگی دارد. لینک دادن به وبلاگها حتی وبلاگ خودتان مجاز است. در مورد رای دادن هم تنها زمانی منفی رای بدهید که فکر می‌کنید واقعا لینک مزخرفی است. رای در سیستم مخفی نیست و بعدا نمایش داده‌خواهد شد.
-تکنولوژی: تمام سایت را با زبان Ruby on Rails نوشتم. از AJAX هم در قسمت رای دادن استفاده‌ می‌کنم برای همین اینقدر راحت است که رای بدهید. این وبسایت مشخصات یک سایت web2.0 فارسی را دارد.

-ریزه‌کاریها: در این سایت قبل از اینکه روی لینک کلیک کنید می‌بینید که زبان صفحه چیست. اگر هم ویدیو یا صدا باشد یک نشانه هم برای آن می‌بینید. دیگر اضافه کردن لینکهای تکراری در سیستم امکانپذیر نیست. برای رای دادن باید وارد سیستم شوید تا امکان تقلب نباشد.

از تمام کسانی که در قسمت نظرات نوشته قبلی مرا راهنمایی کردند متشکرم، بخصوص:
از پویا و احمد برای راهنمایشان در مورد تبلیغ کردن، نگار، هژیر بخاطر راهنماییش در مورد طبقه‌بندی، منیری بخاطر نکات خوبش ، حسین بخاطر برخورد مثبتش و پیشنهاد همکاریش هرچند که سایت بالاترین یکجورهایی ممکنه رقیب صبحانه باشد، فرید پویا بخاطر کارهای خوبش در Global Voices، یاسر بخاطر گفتن مشکل Login کند، کمانگیر برای نکات مهمی که گفت، سیاه که کشف کرد که تکنولوژی سایت Ruby on Rails است.

من همه فیدبک‌ها را با دقت می‌خوانم و در حال بهبود سایت بکمک نظراتتان هستم. این سایت فعلا نسخه یک است. می‌خواهم استفاده‌کننده‌ها خوب با مفهوم اولیه سایت آشنا بشوند بعد بروم سراغ دیگر چیزها. در ورژن دو، صفحه شخصی افراد که رای‌ها و لینکهایش را نشان بدهد خواهد آمد. در ورژن سه،‌ بخش نظرات می‌آید.

چندتا سوال تازه هم دارم اگر هر کدامش را توانستیم جواب بدهید خیلی ممنون می‌شوم:
۱- آیا لوگو سایت معنیش روشن هست؟
۲- آيا طراحی سایت را خوب می‌دانید؟ اگر با جاییش مشکل دارید بگویید.
۳- ترکیب رنگ چطور است؟
۴- آیا مکانیزم کار سایت برایتان راحت قابل درک هست؟
۵- آیا با سرعت سایت مشکلی داشتید؟

سوال تخصصی: کسی می‌داند چرا بروزر Safari در Apple حروف فارسی را در سایت «بالاترین» جداجدا نشان می‌دهد. در بعضی سایتهای دیگر مثل صبحانه بعضی جاها را جداجدا و بعضی جاهای دیگر را درست نشان می‌دهد؟

ایده برای تبلیغ یک وبسایت؟

2006-08-14T16:21:00.000-07:00

یک وبسایت درست کردم که الان دارم تستش می‌کنم و می‌خواهم فردا یا پس‌فردا به همه اعلامش کنم. دنبال استراتژی تبلیغش هستم. هدفم این است که در عرض یک ماه تعداد ویزیتورهایش را بالای روزی هزارتا برسانم. تنها چیزهایی که الان به ذهنم می‌رسد این است که از آگهی‌های وبلاگی استفاده کنم و احتمالا به چندتا از دوست و آشنا ایمیل بزنم. شما ایده‌ای ندارید؟

لوگوی وبسایت را هم اینجا گذاشتم و تنها می‌توانم بگویم که وبسایتِ به reddit و digg شبیه است.
اینهم قیافه وبسایت:

وبسایت از چهارشنبه رسما شروع به کار می‌کند. اینجا می‌توانید وبسایت بالاترین را ببینید.

آیا ایران پیشنهاد اروپا را قبول می‌کند؟

2006-08-13T23:59:00.000-07:00

فکر می‌کنید که ایران پیشنهاد اروپا و آمریکا را برای متوقف‌کردن غنی‌سازی را تا آخر مرداد ماه قبول می‌کند یا نه؟ اگر خواستید جواب بدهید دلیلتان را هم بنویسید.

من احتمال اینکه ایران این پیشنهاد را قبول‌کند را حدود ۶۰ درصد می‌دانم. دلیلهایم هست:
۱) اینکه تا حالا همه رهبران سیاسی مخالفتی باهاش نکرده‌اند و گفته‌اند که درحال مطالعه طرح پیشنهادی هستند.
۲) ماجرا لبنان احتمالا به استراتژیستهای دولت ایران نشان داد که حزب‌الله آنچنان صدمه‌ای نمی‌تواند به اسراییل بزند و دست ایران برای واکنش به حمله هوایی آمریکا یا اسراییل بسته‌است.
۳) چون ایندفعه همه دنیا فکر می‌کند که ایران پیشنهاد را قبول نمی‌کند، دولت ایران بخاطر «سورپرایز» کردنشان هم که شده‌است ممکن است این پیشنهاد را قبول کند.
۴) اینکه دولت ایران (البته خیلی معقولانه) حزب‌الله را در جنگ یک‌ ماه‌اش با اسراییل تنها گذاشت و حتی جلوی چند نفر داوطلبی که آنجا می‌رفتند را گرفت، احتمالا به کسانی که در داخل حکومت شعارهای تند احمدی‌نژاد را باور کرده‌اند یک تکانی‌ داده‌باشد و یادآوری کرده‌باشد برای یک حکومت، اصل بقا مهمتر از دنبال کردن شعارهای ایدولوژیک است.
۵) اینکه جواب‌دادن اینقدر طول کشیده، خود نشان‌دهنده این است که درگیری در داخل حکومت بین مخالفان و موافقان هست. حتی با اینکه ایران تهدید کرده‌بود که اگر بیانیه اخطاریه سازمان امنیت صادر شود دیگر پیشنهاد اروپا را کنار خواهد‌گذاشت، پس از صدور این بیانیه ایران کاری نکرد.
۶) مخالفت سریع ایران با پیشنهاد اروپا می‌توانست به بحث بیشتر در مورد بده‌بستانهای مفاد پیشنهاد بیانجامد ولی مخالفت دیرهنگام ایران می‌تواند به واکنش بسیار تند اعضای شورای امنیت بیانجامد. برای همین اگر ایران می‌خواست مخالفت کند از نظر منطقی بهتر‌بود زودتر مخالفت کند تا دیرتر.

اگر از پیش‌بینی بالایم تعجب کردید شاید علتش این باشد که الان عینک خوشبینانه به چشمم زدم (واقعیتش دیروز و امروز خیلی خوش گذشت. هر دو روز چندساعتی رفتم استخر و دیشب هم شام رفتم یک رستوران ژاپنی خوب و تا نصفهای شب بیرون بودم. یک وبسایتی را هم یک دوماه پیش گفته‌بودم در فکرش هستم درست کنم کارش را دیروز تمام کردم و چند روز دیگر اعلامش می‌کنم. برای همین یک به آینده دنیا امیدوارترم. )

پ.ن. اگر دلتان خواست یک نگاهی به وبسایت بالاترین بیاندازید از چهارشنبه شروع به کار می‌کند.

مشکل با بلاگر

2006-08-11T10:48:00.000-07:00

من از مرورگرِ فایرفاکس روی لپتاپ مّک برای نوشتن در وبلاگم استفاده میکنم. همیشه برای لینک دادن در سیستم بلاگر مشکل دارم. وقتی تمام نوشته انگلیسی است این مشکل پیش نمی‌آید. مشکل این است که لینکها معمولا چند حرف اینطرفتر یا آنطرفتر می‌روند. کسی دلیلش را می‌داند؟ راه حلی دارد؟

پ.ن. پسر فهمیده در قسمت نظرات می‌گوید که این مشکل ناشی از مشکل «نیم فاصله» در بلاگر است. من هم آزمایش کردم و دیدم درست می‌گوید. چون من در نوشتن همیشه از نیم‌فاصله خیلی استفاده می‌کنم این برایم زیاد پیش می‌آید. این مشکل را به بلاگر گزارش کردم. امیدوارم کاری درباره‌اش بکنند.

سوال دیگری دارم، این را هم شاید کسی بتواند جواب دهد. چرا تعداد لینکهایی که در سایت صبحانه هست اینقدر در روز کم است. آیا محدودیتی روی لینک گذاشتن هست یا تعدادی که آنجا عضو هستند زیاد نیستند؟

چه کسی مقصر است؟

2006-08-11T10:46:00.000-07:00

فرصت کردید کامنتهای رد و بدل شده بین آرش کمانگیر (از وبلاگ کمانگیر) و نیکی (از وبلاگ یک ایرانی دیگر) را زیر پست قبلی (شرح حال دیپورت شدن) بخوانید. آرش استدلالش این است که ایرانیها که رهبر کشورشان به آمریکا هشدار می‌دهد که «آمریکا بزودی مورد حمله قرار می‌گیرد» نباید انتظار برخورد بهتری از طرف دولت آمریکا داشته باشند و می‌گوید اگر رهبران آمریکا اینرا گفته‌بودند، آیا می‌دانید دولت ایران با آمریکاییها چه برخوردی می‌کرد؟

نیکی هم در جواب می‌گوید که بوش هرروز ایران را تهدید میکند ولی ایران آمریکاییها را در فردوگاه مهرآباد دستگیر نمی‌کند. نیکی به گفته‌یِ آرش که ایران حامی‌ تروریست است و برای همین این برخوردها بد با شهروندانش می‌شود اعتراض دارد،‌ و می‌گوید ما نباید چنین الفاظی را که دولت آمریکا در مورد ایران رواج داده، بکار ببریم. آرش در جواب به این تکیه می‌کند که آمریکا برای کارهایش دلیل دارد و می‌شود در مقابلش دلیل آورد ولی در مورد ایران اینچنین نیست.

اینها بحثهای مهمی‌هستند چون در اینکه برای حل این مشکلات به سراغ که برویم و به چه کسانی اعتراض کنیم تاثیر می‌گذارند. نظر شما چیست؟ فکر می‌کنید مسئول دیپورت شدن یک عده استاد،‌ دانشجو و تاجر که برای جلسه فارغ‌التحصیلی شریف می‌آمدند، کیست؟ باید به چه کسی اعتراض کرد؟ یا اصلا فکر می‌کنید این موضوع اصلا در زمانی که ده‌ها لبنانی و عراقی هر روز کشته می‌شوند و خطر این هست که دیر یا زود ایران هم به این دعوا کشانده‌شود، اهمیت دنبال کردن دارد؟

پ.ن. نامه‌های دیگری از شرح حال کسانی را که دیپورت شدن در وبسایت فارغ‌التحصیلان شریف گذاشته اند. این و این را حتما بخوانید.

پ.ن. این هم یک نامه از یک آمریکایی به سناتورها ایالتشان در اعتراض به بازداشت ایرانیها. (متشکر از غزال برای گذاشتن لینک)
خداییش تا حالا شده ایرانیها نامه بنویسند و مثلا به برخورد بد با خارجیها از افغانیها گرفته تا آفریقاییها و آمریکاییها اعتراض بکنند. تو ایران برای یک خارجی اگر نامسلمان باشد که هیچ حق ازدواج با مسلمانها را ندارد مگر اینکه تغییر دین بدهد. در تاکسی و مغازه‌ها هم قیمتها را برای خارجی‌ها دو‌برابر حساب می‌کنند...

شرح حال دیپورت شدن

2006-08-09T20:20:00.000-07:00

اینهم شرح ماجرا دیپورت شدن یکی از فارغ التحصیلان شریف از زبان خودش:

Eight of the graduates of SUT and their spouses and I (6 men and 3 women) were traveling by LH 454 line on 3rd of Aug which reached there at noon. At the first of our entrances two officers checked the passports of all the passengers, they sent me to the other one who controlled my visa and checked my name by a list. He told me to stay there. Other Iranian came one by one and all of us gathered together. At the end four officers companied us to the visa control station. We passed the lines and four stations controlled our documents as fast as possible. They told us to go to the immigration office. When we gathered again, 5-6 officers stood around us and one of them started to talk. At first, he checked if everybody can understand English and if everybody is there because of the SUTA Reunion. Then he explained that, as same as the ones who had arrived last night, without any known especial reason for them, all of our visas are canceled and we should go back to Iran as soon as possible. He told us each of us should do some Q&A by different officers and meanwhile they would find seats for us. He said, “I am so sorry but it is not under our control”.

They took the tags of our luggage and one officer called each of us. In my case, the officer asked me some general questions about my date of birth, education, my job, my parents, citizenship, SUTA, etc. He also asked me if I have any fear from going back to Iran. Then he explained that I have two choice of application withdraw or being deported. I choose the first one. They took my fingerprints and three different pictures. Then he asked me if I want to call Iranian embassy. At first I told him we don't have one but then I asked him to call Algeria embassy where is the safeguarding center of the interest of Iran (“Daftar e hafez e manaf e Iran”). After 10 min, he told me his supervisor didn't let him to call there.

Then we gathered altogether again. Around 5:30, when they became sure that there is no possibility to send us home in the same day my officer called me to take my watch, money and other valuable things. When I asked why, he explained that it is not good that we stay there all the night and they would send us to some place under the custody of Immigration Office where there are beds to sleep. The other one added that I should give them my ring and necklace too. I asked if I could bring my handbag. He said no. I asked about a book and my ipod. His answer was no again. I asked if you are taking us to the jail. He said no but because of your own security it is better to leave your valuable thing here. Then I asked them if it is possible to call one of my friends. They let me to call her only for less than one minute. I asked her to inform my family about my situation. In some cases, they asked the others to speak in English or use the speaker.

The procedure was similar for the other ones. Till someone told them that we are hungry and thirsty. They told us it is possible that we can write our orders and give them money to buy some food. We did the same. In this time, two other graduates of SUT traveling by United Airline came there. They were so lucky to find seats in the next flight and leave there soon. The time was passing and no one gave us any more explanation. As we were so tired, around 8 p.m. we slept on the seats. It was so cold and inconvenient. At 9 p.m. that office was closing and they told us we should be moved to the other place inside of the airport. Two officers took us to another Immigration office in another side of the airport. There, we met another graduates of SUT, a woman who was so frighten and unconscious. She had traveled by KLM airline.

Around 10:30 two polices with lots of handcuffs and chains came there. The supervisor of that office explained for us “The only available place for you to stay at night is San Jose Jail. You should go there and obey its entire rules. There is no other choice.” one of the new come officers called me for the safety inspection (it was as same as the inspection of the criminals in the western films). Then she fastened my hand by handcuffs and asked her colleague about fastening my legs by chain. He said that it was not necessary. Then this procedure was repeated for all of the men. They opened my handcuffs but took the men by them. Then another police came and did the security inspection for all of the women. That time, we were four. At midnight, they took us to the special vehicles for the transportation of criminals to the jails with different barriers and metallic doors. We reached to the San Jose Jail.

At first, we passed the metal detectors and filled a form about height, weight and our clothes and another form about the controlling of the phone calls. Then the nursery called my name and asked some question about my health situation and took my blood pressure. It was a waiting room that other prisoners chained to the seats were waiting for the other steps. They sent me to the other officer. She took another picture of me and printed my fingerprint, palm print, etc and sent me to a cell. It was a 2x3 room. At the end of it, behind a short wall there was a toilet and a washbasin. There were two benches and on one of them a black woman were slept. After 2-3 min, a white addicted woman came in. She was in a bad mood. She cried; hit her head to the wall, used the phone and screamed. After more 2-3 minutes other Iranians came one by one. Two more foreigners were added too. It was really a bad situation. We tried to release our stress and talked a little.

At 2:15 a.m. they called us one by one and attached some identity bracelet to our hands. Those showed our picture, name, one I.D. number and a barcode. At 3 a.m. two non-uniformed officers called us again and asked us some questions to define our cells. They asked about, our orient, membership in gangs, if we had tried to suicide, etc. The one, who talked to me, said it is apparent that you should not be here and we try to send four of you to the same cell. At 4 a.m., they called name of different prisoners, asked us to stay toward the wall and chained hands of each two people together. We told them that we should be picked up by immigrant officers in the morning and where are you taking us. The officer who was the driver too told us that we were going to the “Santa Clara County- Department of Correction” and tomorrow we should go to the court.

We stayed in a big entrance lobby. At the right hand, there were different stations for the officers. At the front, it was the dressing room containing the prison clothes, blankets and packages of toothbrush, spoon, etc. Some people with the dress of Santa Clara prison came there. Some one with chained hands and foots and some people with ordinary clothes were added. When we reached there, it was so cold and dark. We didn’t know what’s going on. All of us were in a bad mode and frightened. We set there till around 6 a.m. They called some people who came there with us and gave them the clothes and necessary stuffs and took them somewhere else. They also changed the dress of some of the other and chained their foot and kept them there. After a long time, they called us to sign the release papers and then we became more relax that we were going out of that prison.

Around 6:45 a special car van came and two officers came in. They started with the prisoners and fastened their hands to theirs waist by chain and handcuff. Then they called us and did the same to us. They took us to the vehicle. We drove around 15 min and enter a dark, tightened tunnel. They parked and the officers went out. When we asked other ones, they told us we were there to pick up the men. After 30 min, the men in our group and some other ones with the same situation, i.e. hands chained to waist, came in. We drove a long way to reach the airport. We didn’t see any special sign but we could hear the noise of airplanes. We stayed in the car, under the hot sunshine for 30 minutes till two officers from the immigrant section came. They opened our hands and took us to the same office that we were there yesterday.

As we couldn’t even drink water, we were not fine and they brought us tea. They gave us all of our personal stuff instead of our tickets and passports. Near 11 a.m. we gave them some money and asked them to buy us some meal. Around 12, near the landing of Lufthansa plane, which contained around 15 graduates of SUT, they took us and our stuffs out of the office harshly to make it impossible for us to meet them and let them know what’s going on. We were in an isolated lounge for one hour and then we went to check in the plane. It is worthy to mention that my return flight was from NY and I paid for the difference of the flight from SF!!!

When we were waiting, 6 lucky people from that flight came and could return with us. I should mention that the Lufthansa personnel were so kind to us and helped us to recover as soon as possible. Now, I am safe in my house and in my country.

It is a pity that it could be a memorable and joyful trip for all of us but now it is a nightmare that we want to forget it as soon as possible.

من این نوشته را از طریق ایمیل دکتر هژبری دریافت کردم. اسم نویسنده را نیاوردم چون مطمئن نبودم که بخواهد نوشته زیر اسم خودش منتشر بشود. خوب است که بقیه کسانی که تو این ماجرا به آنها جفا رفته شرح واقعه را بنویسند. همانطور که گفتم داشتن جزییات برای کسانی که بخواهند این مساله را دنبال کنند خیلی مهم است.

پ.ن. نویسنده وبلاگ پروفسورِ امور مهاجرت می‌گوید که تنها در شرایط خیلی محدودی از نظر قانونی ویزای کسی می‌تواند باطل بشود. قانونش را خودتان بخوانید واقعا این نوع باطل کردن ویزا را قانون خیلی محدود کرده‌است.

موج ضدجنگ در حزب دموکرات

2006-08-08T13:23:00.000-07:00

سیستم دموکراسی آمریکا تا حد زیادی با سیستم پارلمانی کشورهای اروپایی فرق دارد. یک جوری سیستم طراحی شده‌است که بطور پایدار بیشتر از دو حزب بزرگ نمی‌توانند بالا بیایند که بطور سنتی آن دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه هستند. معمولا هم طرفداران این دو حزب کم و بیش در سطح کشوری مساوی هستند. چون اگر این تساوی بهم بخورد، مثلا اگر حزب دموکرات طرفدارهایش کم شوند، این حزب شروع می‌کند و مواضعش را به سمت راست می‌برد تاجایی که مقداری از افراد حزب مقابل را جذب کند.

در چند سال گذشته تعادل بنفع جمهوری‌خواهها بهم خورده و آنها با استفاده از تعصبات ملی بعد از یازده سپتامبر اکثریت قوی در کنگره و سنا بدست آورده‌اند. سیاستمدارهای دموکرات هم برای مقابله سعی کرده‌اند بسمت راست و محافظه‌کاری حرکت کنند تا عقب نیافتند. برای همین اکثرشان در مقابل تصمیم حمله به عراق مخالفت جدی نکردند. بعضی‌هایشان مثل سناتور جو لیبرمن حتی تبدیل به حامی جدی جورج بوش برای حمله به عراق شدند.

منتها الان خیلی از فعالان جوان حزب دموکرات که اکثرا مخالف جنگ در عراق هستند از این رویه حزبشان خسته‌شده‌اند و می‌گویند نباید حزبشان اصولش را زیر پا بگذارد و ادای حزب جمهوری‌خواه را دربیاورد تا رای بیشتری بگیرد. اولین قربانیش هم سناتور لیبرمن است که برای انتخابی مجدد به سنا نیاز به رای دموکراتهای ایالت کنیتیکت دارد. مخصوصا بلاگرهای لیبرال در تخریب لیبرمن نقش عمده‌ای داشتند و تاثیر جدی گذاشتند. تا اینجای کار حریف لیبرمن، «نِد لمونت» که چندان هم آدم معروفی نبوده، از او در نظرسنجی‌های منتشرشده جلو است. اگر لیبرمن با سابقه سه دوره سناتور بودن ببازد شوک جدی به حزب دموکرات وارد می‌شود و احتمالا منجر به تغییر سیاست کلی حرکت به سمت راستشان می‌شود.

پ.ن. نوشته رویا را که در ایالت کنتیکت زندگی می‌کند بخوانید.
پ.ن. سناتور لیبرمن از حمله هوایی به مراکز هسته‌ای ایران(لینک از صبحانه) حمایت کرده‌بود.

پ.ن. ندلمونت از سناتور لیبرمن برد.
پ.ن. نوشته سینا درباره باخت لیبرمن.

در ادامه جریان دیپورت شدنها

2006-08-06T12:29:00.000-07:00

در ادامه مطلب قبلیم راجع به دیپورت شدن کسانی که برای گردهمایی فارغ التحصیلان شریف در کالیفرنیا می‌آمدند باید چند نکته را اضافه کنم:
۱- یکی از کسانی که از آمریکا برگردانده‌شده‌است یک ایمیل به برگزارکننده‌های کنفرانس زده است و بعد از توضیح بلاهایی که سرش آمده است برای اینکه برگزارکننده‌های کنفرانس را ترغیب به این بکند که به دولت آمریکا اعتراض بکنند تا اینکه پرونده‌ای که برای این افراد بخاطر دیپورت شدن درست شده کنار گذاشته‌شود، بطور ضمنی برگزارکننده‌ها را متهم کرده است که آنها در مساله دیپورت شدن این ایرانیها مقصر بوده‌اند.

خیلی ساده بگویم: اگر از دست اتفاقی که برایتان افتاده عصبانی هستید، باید هم باشید ولی اینکه بخواهید کسانی را که اضافه بر مشغله‌های زندگی‌شان اینقدر زحمت کشیده‌اند تا چندتا فارغ‌التحصیل شریف مثل من و شما را دور هم بیاورند مقصر بدانید، بدانید نه تنها در اشتباهید بلکه هرگونه احساس همدردی را که ممکن است یک عده آدم نسبت به جفایی که به شما روا رفته داشته‌باشند با این کارتان از بین می‌برید. رفتار دولت آمریکا به این خاطر بد است که مردم ایران را که زور چندانی برای تغییر رفتار حاکمانشان ندارند تنبیه می‌کند، شما هم کسانی را می‌خواهید تنبیه کنید که در این قضیه نه تنها هیچ کاره‌اند بلکه طرف شما را هم می‌گیرند.

۲- بهمن می‌گوید:«حتی حوصله فحش دادن به دولت آمریکا را هم ندارم. ولی واقعاً از کدام دولت دیگر برمیاید که به یک سری آدم ویزا بدهد، سازمان اطلاعاتی اش سوابقشان را بررسی کند و بگوید مشکلی ندارند، ولی در فرودگاه راهشان ندهد و برشان گرداند به کشورشان...» باید بگویم یک کشور دیگر: ایران. حدود یک سال و نیم ایران دو محقق آمریکایی را که به ایران دعوت شده‌بودند و قبلا ویزا گرفته‌بودند از فرودگاه مهرآباد دیپورت شدند. برخوردهای بد با آمریکایی‌ها در ایران (نه توسط مردم بلکه حکومت) کم نیست ولی کمتر درموردشان می‌شنویم چون تنها آمریکاییهایی که حاضر می‌شوند به ایران بروند معمولا عشق فرهنگی به ایران یا تعلقات فامیلی روی این برخوردها سرپوش می‌گذارند تا چهره ایران بدتر از این که هست نشود.

از موارد دیگر رفتار بد دولت ایران با خارجی‌ها: ویزا به آمریکاییها بطور فردی برای سفر توریستی داده‌نمی‌شود. معمولا یا باید جزو یک تور باشند یا توسط کنفرانسی به ایران دعوت شده‌باشند. آنهم معمولا خیلی سخت است. تعداد ویزایی که به آمریکاییها داده‌می‌شود خیلی کمتر از تعداد ویزایی است که آمریکا به ایرانیها می‌دهد. خارجیهایی که با ایرانیها ازدواج می‌کنند باید به دین اسلام تغییر دین بدهند. شوهرهای خارجی زنان ایرانی بسختی می‌توانند تابعیت ایرانی بگیرند. درحالی که زنان خارجی مردهای ایرانی بزور بدون اینکه حق انتخاب داشته‌باشند، شهروند ایران می‌شوند. لیست دراز است...

۳- آرش در نظرات نوشته قبلی از تئوری‌های هموطنان عزیز در یک فروشگاه ایرانی نزدیک محل کنفرانس گزارش می‌دهد:«امروز رفته بودیم ناهار رزمارکت چند نفر دور دو تا میز کنار هم سر ناهار داشتن حرف می‌زدن یکی به اون یکی می‌گفت: حالا همه‌شون که نه، ولی قطعا حکومت چند تا حزب‌اللهی فرستاده بود بین‌شون، آمریکا هم که نمی‌تونه بفهمه که کدومشون رو رژیم فرستاده، برای همین نذاشته هیچ‌کدوم بیان». نمی‌دانم نمی‌شود یکبار هم شده مردم با شکم پَر تئوری ندهند.

۴- در مورد کسانی که دیپورت شدند تنها بطور موقت بازداشت شدند و الان هیچکدام در بازداشت نیستند. ظاهرا آنجور که من شنیدم بازداشتهای قبل از دیپورت شدن برای کسانی که دیپورت می‌شوند معمول است و تنها برای ایرانیها اتفاق نمی‌افتد. منتهی مساله این است که معمولا کسانی که دیپورت می‌شوند قصد ورود بطور غیرقانونی دارند ولی این چند نفر ایرانی با ویزا درحال آمدن به آمریکا بودند.

پ.ن. کسانی که دیپورت شدن قبل از اینکه دیر شود بهتر است تمام جزییات رفتاری را که با آنها شده‌است را مکتوب کنند و به برگزارکنندگان کنفرانس بفرستند یا برای عامه بفرستند. تنها با داشتن جزییاتی که بشود افراد را متاثر کرد می‌شود در این مورد کاری کرد. مگرنه به راه شکایت قانونی آنچنان امیدی نیست.

مطلب بعدی من راجع به این موضوع

نرسیدن به کنفرانس فارغ التحصیلان شریف

2006-08-04T12:16:00.000-07:00

چند تا از بچه‌های فارغ‌التحصیل دانشگاه شریف که داشتن از ایران برای کنفرانس فارغ ‌التحصیلان شریف در شمال کالیفرنیا می‌آمدند، در فرودگاه به آمریکا راه داده‌نشده‌اند و برگردانده‌شده‌اند به ایران. کسی می‌داند دلیلش چی بوده است؟ من که اینرا شنیدم خیلی حالم گرفته شد. آدم با کلی شوق و ذوق از ایران بیاید تا هم آمریکا را ببیند و هم دوستانش را و در لحظه آخر به ایران برگردانده‌شود خیلی خیلی ضایع است.

فقط نمی‌دانم اینجور اتفاقها اینروزها، چپ و راست برای ایرانیها می‌افتد ولی وقتی من یک پست درباره تبعیض در آمریکا می‌نویسم تنها سه‌تا کامنت مربوط می‌گیرد. جستجویم در وبلاگهای دیگر هم برای مطالب مربوط چندان حاصلی نداشت.

پ.ن. مطلب صنم راجع به این موضوع.
ساعت ۱۳:۰۰ به وقت کالیفرنیا: من هم با یک دوست مطلع‌تر صحبت کردم گفت که از بازداشت کسی خبرندارد ولی چند نفر به ایران بازگردانده‌شده‌اند.
ساعت ۱۴:۳۰ به وقت کالیفرنیا: یکی از دوستانم از بوستون(علی) که موضوع را تعقیب می‌کند گفت که ظاهرا وزرات امورخارجه آمریکا تمام ویزاهای ایرانیها را باطل کرده‌است و حتی به هواپیماییها گفته شده است که ایرانیهایی که به آمریکا برای کنفرانس می‌روند را سوار نکنند. همینطور یکی از کسانی که برای کنفرانس می‌آمده دیشب بدون غذا و دسترسی به وکیل در زندان انفرادی نگه‌داشته‌شده‌است. رییس انجمن فارغ التحصیلان شریف قرار است یک سخنرانی مطبوعاتی در مقابل سازمان مهاجرت آمریکا که مسئول مرزها است داشته‌باشد.
ساعت ۱۵:۳۰:‌براساس گزارش روزنامه سن‌هَزه مرکوری که حدود چهل تا پنجاه ایرانی در هفته گذشته از فرودگاهها بازگردانده شدند. حدود دوازده نفر از شرکت کنندگان کنفرانس شریف هم دیروز جلویشان در فرودگاه گرفته شده است.
۱۶:۳۰- گزارش دیپورت شدن یک زوج فارغ‌التحصیل شریف که به آمریکا می‌آمدند: اینجا و اینجا.
ساعت ۱۹: خبر abc7news: Visas Revoked For Iranians Attending Conference
ساعت ۱۹: یاسر زنگ‌زد گفت که آمده برای کنفرانس. بروم کمی خانه را تمیز کنم چون می‌دانم که بروبچه‌های کنفرانس دیرتر یا زودتر در خانه ما پیدایشان می‌شوند.
ساعت ۱۹: این کامنت «لوا» را از قسمت نظرات بخوانید و شما هم نظرتان را بگویید:

"ظهر به یکی از استادهای روابط بین الملل دانشگاه سکرمنتو ایمیل زدم و بعد از معرفی و اینجور حرفها گفتم این جریان خیلی مایه تاسف هست. الان جواب ایمیلش اومد که سخنرانی چند روز قبل رهبر روحانی ایران -خامنه ای- خیلی اثر بدی داشته و گفته که تو وضعیت جنگ توقع دیگه ای هم نمیره. بعد هم نوشته بود که ما هم متاسفیم ولی فکر میکنی الان اگه یه ویزایی امریکایی به ایران بره چه برخوردی میشه ( اون هم یه سری امریکایی برای یه جمع)

من ساکتم الان. تبعیض اینها بدجوری هست اما با دسته گلهایی که اونور داده میشه دیگه چه توقعی میشه داشت؟ تو فکر میکنی اگه تو ایران قرار باشه هر امریکایی دیپورت بشه هارواردی بودن یا نبودنشون فرقی واسه گاورمنت میکنه؟ تازه با اونها خشن تر هم برخورد میشه".

ساعت ۲۰:۵۰ وقت کالیفرنیا: علی ن. از بوستون در ایمیلش خبر می‌دهد که «کانون وکلای ایرانی» قرار است از دولت آمریکا به دادگاه شکایت کند. البته معلوم است که خود شکایت به جایی نمی‌رسد چون دست دولت فدرال در مسایل ویزایی خیلی باز است و کسی نمی تواند ازشان آنچنان بازخواست بکند. اما چنین شکایتی از نظر تبلیغاتی مهم است و ممکن است جلوی تکرار مسایل شبیه این را در آینده بگیرد. بنا به گفته علی، دکتر میلانی استاد دانشگاه استنفورد قراراست که یک مقاله در این مورد در نیویورک‌‌تایمز بنویسد.
ساعت ۸ صبح شنبه: خبر دیپورت شدن ایرانیها در چند روزنامه‌ بزرگتر کالیفرنیا چاپ شده‌است
LA Times: Iranian Professionals' U.S. Visas Revoked
Iranians coming to Santa Clara conference sent home Visas revoked, denied US entry
San Francisco Chronicle: SANTA CLARA Reunion marred as U.S. revokes visas for 10 Iranian alumni
-مقاله LA Times مقاله خوبی است. از کسانی که دیپورت شدند جملاتی آورده‌است.
-در مورد یک سوال در کامنتها،‌ من نمی‌دانم که آیا دیپورت شدنها تنها محدود به کسانی است که به کنفرانس می‌آمدند یا شامل ایرانیهای بیشتری می‌شود. این البته سوال مهمی است.

مطلب بعدی من را هم راجع به این موضوع بخوانید.

دوچرخه کاپیتالیستی من

2006-08-04T00:38:00.000-07:00

یک چیزی که برای من در مورد کاپیتالیسم آمریکا جالب است، این است که هرکسی می‌تواند هر تجربه‌ای (که قابل خریدن باشد) بکند تنها با کیفیتهای متفاوت. تقریبا هر جنسی که به بازار می‌آید،‌ در قیمتهای آنچنان متفاوتی می‌آید که تقریبا همه افرادی که شاغل هستند می‌توانند آنرا بخرند و یا یکبار آنرا تجربه کنند.

دیروز یکی از همکارانم گفت که دارد با یکی از دوستانش می‌رود دوچرخه‌سواری کوهستانی و اگر من هم دوست‌دارم می‌توانم با آنها بروم. من هم که قبلا بهش گفته بودم علاقه دارم که دوچرخه‌سواری در تپه‌های اطراف را تجربه کنم بهانه‌ای برای نرفتن پیدا نکردم و گفتم باشد، برویم. من هم همان دوچرخه‌‌ای را که با آن به سرکار می‌روم برداشتم و رفتم.

بمحض اینکه دوچرخه من در اولین سربالایی کم آورد،‌ فهمیدم که دوچرخه‌ها چقدر تفاوت دارند. من دوچرخه‌ام را دست دوم هفتاد دلار خریده‌ام: دوتا چرخ است و دوتا ترمز با یک زین نامیزان و دنده عوض‌کن بگیر نگیر. در بالای تپه، در جستجوی کم‌وکاست دوچرخه‌ام فهمیدم که دوچرخه همکارم، که کمی با استخوانتر بنظر می‌رسید، ۱۵۰۰ دلار ارزش دارد و دوچرخه دوستِ همکارم، که هم با استخوانتر و هم مدرنتر بنظر می‌رسید، ۵۰۰۰ دلار.

واقعیتش من با آن وضع دوچرخه‌‌ام از رو نرفتم و دنبالشان رفتم. البته هر از گاهی پیاده می‌شدم و دوچرخه را هل می‌دادم چون واقعا نمی‌کشید(البته من هم همه تقصیرها را انداختم گردن دوچرخه‌ام). در یک سرپایینی هم جاده پیچید، من هم پیچیدم و دوچرخه زپرتی من نپیچید و من ولوشدم رو زمین و جاده خاکی هم روی زانویم یک سنباده حسابی کشید و رنگیش کرد.

با تمام این مشکلات، من هم با این دوچرخه ۷۰ دلاریم توانستم یک تجربه خیلی هیجان‌انگیز داشته‌باشم.

برگزاری کنفرانس بین‌المللی در ایران

2006-08-02T02:30:00.000-07:00

برای اینکه کنفرانسهای علمی بین‌المللی که در ایران برگزار می‌شوند آبرومندانه باشند، یک وبسایت(ویکی) درست کردم که تمام جزییات برگزارکردن درست حسابی یک کنفرانس را آنجا بنویسیم که هرکس خواست در ایران کنفرانس بین‌المللی برگزار‌کند برود و آنرا بخواند. حالا من خود فقط قسمت غذا را کامل کردم و می‌خواهم از بقیه کمک بخواهم که بقیه قسمتها را تکمیل کنند. من نیما، انار و قاسم را نام می‌برم که به انتخاب خودشان سه بند لیستِ جزییات را تکمیل کنند. بعد که کارشان تمام شد، آنها هم می‌توانند سه نفر دیگر را نام ببرند که کار را جلو ببرند( این بازی تازگیها در بلاگهای انگلیسی مد شده و بهش می‌گویند tagging. نمیدانم تو فارسی بهش چی بگوییم).

در قسمت غذا نوشته‌ام:

اگر کنفرانس غذا را ارايه می‌کند نیاز دارد که نکات زیر را رعایت کند:
۱) مکان غذاخوری کاملا مشخص باشد.
۲) به تعداد افراد توجه شود و اینکه معمولا تعداد زیادی بناگهان برای غذا می‌آیند و لازم است که بتوانند با سرعت کافی غذا بگیرند. صفهای طولانی می‌توانند خیلی آزاردهنده باشند.
۳) غذای مناسب روزانه باید حاوی برنج یا گندم،َ سبزیجات، میوه و‌ گوشت یا نخودیات باشد.
۴) لازم است توجه خاصی به افرادی که پرهیز غذایی خاصی بدلیل دینی یا پزشکی دارند بشود. معمولا در کنفرانسها انتخاب غذای وِجترین (بدون گوشت) هست. برای احتیاط داشتن غذای کوشِر برای یهودیان و حلال برای مسلمانها(البته در ایران این مشکلی نیست!) هم می‌تواند کمک کند.
۵) داشتن چنگال، قاشق، چاقو غذاخوری و سینی برای حمل غذاها.
۶) معمولا داشتن سالاد و دِسِر(یک چیز شیرین) درکنار ناهار و شام معمول است.
۷) امکان گرفتن ساده غذا مثلا تنها با نشان دادن کارت کنفرانس. ژتونهای غذا معمولا مناسب نیستند چون که شرکت کننده در کنفرانس همیشه باید حواسش به این باشد که ژتونهایش همراهش باشد و گمشان نکند.
۸) این مشخص باشد که آیا باید شرکت کنندگان کنفرانس سینی غذای خود را بعد از غذا خوردن به آشپزخانه برگردانند یا کس دیگری هست که آنها را از میز جمع می‌کند.
۹) غذاخوری باید در ساعت اعلام شده درهایش باز باشد و آماده غذا دادن.
۱۰) دستمال آشپزخانه روی میزها باشد. توجه کنید که دستمال کاغذی(کلنکس) مناسب این کار نیست.

اگر فکر می‌کنید چیز دیگری به توضیحات من راجع به غذا باید اضافه شود بگویید.

پ.ن. شاید فکر کنید بعضی از جزییات خیلی پیش پا افتاده است ولی باورکنید وقتی که برگزارکننده باحجم کار زیاد روبرو است خیلی از این جزییات به ذهنش نمی‌رسد و داشتنش بصورت مکتوب خیلی کمک می‌کند. تازه اگر مثل من اتفاقاتی که در برگزاری کنفرانسها در ایران اتفاق می‌افتد را دیده باشید، ارزش خیلی از این جزییات را می‌فهمید.
پ.ن.۲. نیما قسمت مستراح را کامل کرد:)
پ.ن.۳. قسمت اینترنتی را هم خودم کامل کردم. این آقا «مهدی شیفت» هم که کامنت داده بود کلی زحمت کشیده و قسمتهای دیگر را کامل کرده‌است.
پ.ن.۴ . احسان هم بخش نقشه را تکمیل کرد.

از رونالدو تا اسراییل

2006-08-01T06:07:00.000-07:00

من فکر کردم فقط ایرانیها هستند که کمپین راه می‌اندازند که به ~~«علی دایی»~~ «علی کریمی» توی سایت فیفا رای بدهند و از رونالدو و زیدان جلو بزنند. نگو این اسراییلها رو دست ایرانیها بلند شدند و یک نرم افزار درست کردن که حامی‌های اسراییل دانلود کنند و از تمام رای‌های اینترنتی و بحثهای اتاق چتی خبردار شوند و سریع بروند و نتیجه را به نفع اسراییل عوض‌کنند.

فکر نمی‌کنم چنین مدلی برای ایرانیها کار کند چون غضنفرشان زیاد است و بخودشان گل می‌زنند. مثل من که زمان کمپین برای علی کریمی بعد از گرفتن بیش از بیست ایمیل از دوستان غیور ایرانی بالاخره لینک را دنبال کردم و رفتم به رونالدو رای دادم.

چند نکته برای بلاگرها: تکنوراتی ...

2006-07-29T12:10:00.000-07:00

اگر وبلاگ دارید،‌ لطفا مطمئن شوید که وبلاگتان در سایت تکنوراتی ثبت شده‌است. چون من و خیلی از کسان دیگر از تکنوراتی استفاده می‌کنیم تا بفهمیم چه وبلاگهایی به نوشته‌هایمان لینک داده‌اند.

دیگر اینکه از شمارشگر «webstats4u.com» استفاده نکنید. چون که یک «پاپ آپ» خیلی آزاردهنده باز می‌کند.

تبعیضها در آمریکا

2006-07-29T10:56:00.000-07:00

تبعیض بر علیه ایرانیها در چندماه اخیر در آمریکا خیلی زیاد شده‌است. انواعش هم متفاوت است: تبعیضهای شغلی، شوخیهای نیش‌دار راجع به ایران یا مسلمانها در محلهای کار، مصاحبه‌های هزینه‌دار اف‌بی‌آی با دانشجوهای ایرانی بعضی از دانشگاهها، تاخیر بیش‌ازحد صدور گرین‌کارت و یا کارت شهروندی برای ایرانیها و مشکلات گرفتن کار برای آنها در مراکز دولتی(معمولا تحقیقاتی) . تبعیضهای دیگر همچون خشونت هم هست که مواردی از آن برعلیه بچه‌ها مهاجران ایرانی در مدارس گزارش شده‌است.

۱) خاورمیانه‌ای یا مسلمان بودن: یک قسمتی از این تبعیضهای ناشی از تبلیغات مداوم ضداسلام و خاورمیانه‌ای است که از طریق تلویزیون می‌شود. مردم عادی آمریکا هم تحت تاثیر قرار می‌گیرند و هر مسلمان یا خاورمیانه‌ای را بچشم تروریست نگاه‌می‌کنند. اگر هم نکنند حداقل با دیدن یک خاورمیانه‌ای کلمه تروریست و بن‌لادن به ذهنشان می‌آید. نتیجه‌ این دید، تبعیضهایی بشکل توهین، شوخی‌ها نیش‌دار و همینطور از دست دادن فرصتهای شغلی است. بعضی از این تبعیضها آنقدر ضمنی است که ممکن است حتی خود فرد متوجه نشود. مثلا در خیلی از محیطهای کاری کارمندها برای آخر هفته ممکن است همدیگر را برای مهمانی دعوت کنند یا به «بار» بروند. کافی است که فردی را که ازش خوششان نمی‌آید کنار بگذارند، نتیجه‌اش این می‌شود که طرف تمام فرصتهایی را که می‌شود با آدمهای دیگر در محیط کار بهتر آشناشد و روابط دوستانه پیداکرد را از دست می‌دهد. در آمریکا هم مثل ایران اینکه چه کسانی را می‌شناسید بسیار مهم است.

۲)‌ایرانی بودن: قسمت دیگر از تبعیضها بخاطر شرایط سیاسی رابطه ایران و آمریکاست. وزرات امورخارجه آمریکا ایران را جزو لیست کشورهای حامی تروریست قرار داده و همینطور ایران از سال ۱۹۹۳ تحت تحریمهای سنگینی قراردارد. در نتیجه ایرانیهای‌ مقیم آمریکا در مسایل مربوط به گرفتن ویزا و یا گرفتن شغلهای تکنولوژی با مشکل مواجه می‌شوند. مثلا برای گرفتن شغل در خیلی از شرکتهای الکترونیک، آن شرکتها نیاز به گرفتن «مجوز صادرات تکنولوژی» برای فرد ایرانی هستند. این باعث می‌شود که بعضی از شرکتها استخدام یک فردغیرایرانی را در شرایط مشابه ترجیح دهند.

۳)‌خارجی بودن: در آمریکا هم صرف خارجی بودن تبعیضهایی بهمراه دارد ولی از آنجا که این تبعیضها در آمریکا نسبت به دیگر کشورها بسیار کمتر هستند و همچنین نسبت به دو مورد بالا خیلی کم هستند فعلا چیزی در موردشان نمی‌نویسم.

خیلی از ایرانیها در مقابل این تبعیضها کاری نمی‌کنند. تا زمانی که شهروند نیستند می‌ترسند کاری بکنند و برای خودشان مشکلی درست کنند و تازه بخاطر شهروندنبودن قدرت کمتری دارند. وقتی هم که شهروند می‌شوند خیلی از این مشکلات کمتر می‌شود و دیگر بی‌خیال قضیه می‌شوند و می‌روند دنبال اینکه در مهمانیهای آخرهفته‌شان بحث تغییر حکومت در ایران بکنند بجای اینکه اعصابشان را با شنیدن تبعیضها برعلیه ایرانیان اطرافشان خرد کنند.

بنظر من قدم اول مقابله با هر تبیعضی این است که باورکنیم که ما «شایسته» تبعیض نیستیم. خارجی بودن، مسلمان بودن و یا ایرانی بودن تبعیض‌شدن را توجیه‌نمی‌کند. قدم دوم «مکتوب» کردن تبعیضها است. تازمانی که این موارد تبعیضها مکتوب نشود کسی کاری نمی‌تواند برایش بکند. قدمهای بعدی کارهای گروهی برای رفع تبعیضها و همینطور بوجود آوردن گروههای حامی برای کسانی است که به آنها تبعیض می‌شود.

اگر به شما بتازگی تبعیضی شده در قسمت نظرات بنویسید.اگر هم مطلبی راجع به این موضوع نوشته‌اید لطفا لینکش را در قسمت نظرات بگذارید.

پ.ن. نوشته انار درباره یک بیانیه دانشجویی ضدایران در دانشگاه‌شان
نوشته ژرفا در مورد اینکه کلمه «ایران» در رزومه‌اش دارد روی شغل گرفتنش تاثیر می‌گذارد.

وبسایتی برای معرفی ایران؟

2006-07-26T18:55:00.000-07:00

امروز یکی از دوستانم ایمیل زده‌بود که آیا وبسایتی که ایران یا فرهنگ ایرانی را معرفی بکند می‌شناسم یا نه. من هم کمی گشتم و وبسایت‌های زیر را برایش فرستادم:

http://tehran.stanford.edu
http://en.wikipedia.org/wiki/Culture_of_Iran
http://iranian.com
http://www.persianmirror.com
http://permanent.access.gpo.gov/lps35389/2001/ir.html

اگر وبسایتهای بالا را نگاه کنید هیچ کدامشان برای آنچنان بدرد معرفی ایران نمی‌خورند. بهترینشان همان لینک آخر از وبسایت سازمان سیا است، که آنهم بیشتر اطلاعاتش خشک و آماری است و جنبه فرهنگی ایران را پوشش نمی دهد.

شرم‌آور نیست که یک ملت ۷۰ میلیونی یک وبسایت درست حسابی ندارد که کشور و فرهنگش را به بقیه دنیا معرفی کند؟'

پ.ن. حسین لینک پایین را در نظرات معرفی کرد که لینک خیلی خوبی است. اگر شما هم وبسایت دیگری در این رابطه می‌شناسید در قسمت نظرات بنویسید.
http://www.iranchamber.com/

درسهای لبنان برای ایران

2006-07-23T11:45:00.000-07:00

بلایی که می‌توانست (و می‌تواند) سر ایران بیاید، دارد سر لبنان می‌آید.

از یک طرف حجم کشتار و خرابی ناشی از حمله اسراییل به لبنان دلخراش است و از طرف دیگر نوع واکنش رسانه‌های آمریکا و سیاستمدارانش آزاردهنده است. کار بجای کشیده که کشتار شهروندان بی‌دفاع را هم توجیه می‌کنند و می‌گویند چون به آنها اسراییل اعلان کرده‌بود که باید خانه‌هایشان را ترک کنند و نکرده‌اند برای همین خودشان مسئول هستند(ترجمه مطلب در وبلاگ فهم).

مساله لبنان درسهای زیادی برای ایران دارد. چون نسبت قدرت حزب‌الله لبنان به اسراییل شبیه نسبت قدرت دولت ایران به آمریکاست. سناریویی که آمریکا ممکن است در ایران پیاده کند می‌تواند شباهت زیادی به کاری که اسراییل در لبنان می‌کند داشته‌باشد، مثلا یک حمله هوایی دوهفته‌ای با حملات کماندویی موضعی.

۱- جهنم کردن اسراییل: سالها بود که دولت ایران و حزب‌الله از تبدیل اسراییل به جهنم در صورت تهاجم اسراییل صحبت می‌کردند. الان ده روز از حمله اسراییل می‌گذرد و آن جهنم کذایی چیزی بیشتر از چند موشک نادقیق کاتیوشا و فجر نبوده‌است. در صورت حمله آمریکا به ایران هم تلافی ایران از این حد فراتر نخواهد رفت. زمانی که طرف مقابل ۲۴ ساعت آسمان را در کنترل دارد،‌ طرف ضعیفتر کاری بیشتر از این نمی‌تواند بکند.

۲- دموکراسی با جنگ: اونهایی که دلشان خوش است که در حمله آمریکا بمبها فقط بر سر ملاها می‌افتد،‌ می‌توانند ببینند که بر سر لبنان چه آمده‌است. کلی از تاسیسات غیر نظامی اعم از پلها، نیروگاههای برق،‌ برجهای تلفن و تلویزیون نابود شده‌اند. محله‌‌های جنوب بیروت هم کاملا غیرمسکونی شده‌اند. پانزده‌سال دیگر طول خواهد‌کشید تا آنها را دوباره بسازند. واقعا نمی‌دانم در یک خرابه دموکراسی داشتن به چه دردی می‌خورد. تازه مگر لبنان دموکراسی نداشت؟

۳- کشورهای عربی:‌ در سال گذشته احمدی‌نژاد با کتمان هولوکاست و تهدید اسراییل سعی کرده دل مردم کشورهای عربی را بدست بیاورد،‌ تا از این جهت در مورد پرونده هسته‌ای ایران،‌ آنها از ایران حمایت کنند(این حرفها هزینه زیادی در تخریب چهره ایران در بقیه دنیا به همراه داشته). در مورد لبنان اکثریت مردم کشورهای عربی از لبنان و حتی از حزب‌الله حمایت می‌کنند، ولی در عمل حمایتشان ارزش چندانی ندارد چون که دولتهایشان (مصر، عربستان و اردن) از قوی شدن شیعه‌ها نگرانند و اعتراضی جدی به اسراییل برای حمله به لبنان نکرده‌اند. تقریبا مطمئننم که وقتی ایران مورد حمله قرار بگیرد، این کشورها هیچ کاری برای ایران نخواهند کرد و در پنهان بسیار خوشحال هم خواهند‌شد. برای همین سیاست احمدی‌نژاد برعلیه اسراییل برای جذب اعراب کاملا بی‌نتیجه بوده است و از تهدید جنگ برعلیه ایران ذره‌ای کم نکرده است‌.

۴- چشم‌کور ایدولوژی: سازمانی مثل حزب‌الله بدلیل ایدولوژیک بودنش و همینطور انزوایش از جهان بیرون توانایی درستی از ارزیابی وقایع ندارد. مثلا چیز ساده‌ای مثل اینرا درک نکردند که مرز مزرعه‌های شبعا (ناحیه‌ای که اسراییل از سوریه اشغال کرده ولی لبنان ادعا می‌کند به لبنان تعلق دارد.) با مرزهای شمال اسراییل فرق دارد. همانطور شد که در موردهای قبلی که نیروهای حزب‌الله از مرز مزرعه شبعا گذشتند جامعه بین‌المللی چندان واکنشی نشان نداد ولی ایندفعه که از مرزهای شمال اسراییل گذشتند، سازمان ملل و اروپا پشت اسراییل را گرفتند و عربستان هم به کار حزب‌الله اعتراض کرد. واقعیش وقتی شنیدم که حزب‌الله دو سرباز اسراییل را گرفته اولین سوالم این بود که کجا. ( اتفاقا کورش علیانی که مسایل اسراییل را دنبال می‌کند فرض اولش این بود که حزب‌الله در همان منطقه شبعا عملیات انجام داده‌است، چون او هم می‌داند که توجیه‌کردن عملیات در منطقه شبعا ساده‌تر است.).

مشکل این است که دولت ایران هم دچار همان بلای ایدولوژیک بودن و انزوای جهانی است. اینها را در متن نامه‌های احمدی‌نژاد می‌توانید ببینند. برای همین اگر سطح تنش بین ایران و آمریکا در این سطح بماند، هر لحظه ممکن است که ایران با یک اشتباه کوچک بهانه لازم به آمریکا را برای حمله هوایی سنگین به ایران بدهد. این اشتباه کوچک می‌تواند بشکل یک درگیری کوچک در‌ خلیج‌فارس یا کشته‌شدن یکی دو سرباز آمریکایی بدست نیروهای سپاه در مرز ایران و عراق باشد.

۵- ناباوری مردم: مردم لبنان اصلا باورشان نمی‌شد که چنین اتفاقی برای لبنان ممکن است بیافتد. واقعیتش من هم باورم نمی‌شد. در مورد ایران هم همینطور است، هنوز یک ناباوری عمومی وجود دارد. مردم فکر می‌کنند که جنگ مال همسایه هست .

پ.ن. مصاحبه عباس عبدی راجع به مسایل لبنان از دست ندهید.

یک شاهکار دیگر

2006-07-20T22:07:00.000-07:00

ریک سنتروم یکی از آن سناتورهای جنگ طلب جمهوری‌خواه در سخنرانی National Press Club که معمولا از تمام رادیوهای NPR در سراسر آمریکا پخش می‌شود، گفته:

"A few weeks ago I spoke with a leader of the Independent Student Movement who has escaped to America, and he told me that every young person admitted to college must sign an agreement to “volunteer” for acts of suicide terrorism. Nowadays every university student in Iran must attend courses on how to strap on and detonate a suicide bomb. In a recent speech Ahmadi-Nezhad said martyrdom is the greatest virtue of the Islamic Republic of Iran."

(ترجمه فارسی: یک رهبر گروه دانشجویی از ایران که بتازگی به آمریکا آمده به من گفت که هرکسی که در ایران دانشگاه می‌رود باید یک ورقه امضا کند که حاضر است برای عملیات انتحاری داوطلب شود. اینروزها دانشجویان باید کلاسهایی برای بستن بمب به بدنشان و انفجار ببینند. در سخنرانی اخیر، احمدی‌نژاد گفته که شهادت طلبی بالاترین ارزش در جمهوری اسلامی ایران است. )

بجز جمله آخر که احتمالا درست است، بقیه‌اش مزخرف‌ترین حرفی بوده‌ که در چندماه اخیر شنیده‌ام. واقعا بعضی حرفها آنقدر چرند است که آدم می‌ماند چه بگوید. اگر در ایران دانشجویید و فردا برای رفتن به کنفرانس بهتان ویزا ندادند یا به یک استاد خارجی ایمیل زدید و در جوابتان گفت من جواب تروریستها را نمی دهم(باورکردنی نیست ولی پیش آمده)، بدانید که قضیه از کجاها دارد آب می‌خورد.

~~فکر می‌کنید این هم از شاهکارهای جناب آقای امیر‌عباس فخرآوراست؟~~(چون اینکه این کار امیرعباس فخرآور باشد تنها یک حدس بود، این جمله را خط می‌زنم . )

نگاهی به مصدق، از زیر میز!

2006-07-19T23:34:00.000-07:00

من هنوز دوره فشرده کارآفرینی‌ام تمام نشده و فرصت نوشتنم کم است. هژیر زحمت کشید و مطلب زیر را فرستاد که این وبلاگ از سکوت در بیاد:

نگاهی به مصدق، از زیر میز!
نویسنده: هژیر
در راستای دنبال کردن ایده ثبت خاطرات افراد مسن تر از تاریخ معاصر ایران، این داستان را از خاطرات پدرم نقل میکنم:

پدر من متولد ۱۳۲۳ میباشد و در نتیجه در زمان نخست وزیری مصدق کودکی ۷-۸ ساله بوده. با وجود سن کم اوضاع سیاسی زمان طوری بوده که او هم جذب صحبتهای سیاسی میشده و خودش رو طرفدار پر و پا قرص مصدق میدونسته. یکروز در صحبتهای خانوادگی دایی پدرم نسبت به مصدق صحبتهای منفی مطرح میکند که به رنجش پدرم می انجامد. دایی جان برای اینکه موضوع را از دل بچه در بیاورد قول میدهد که در سخنرانی بعدی مصدق او را هم با خود ببرد و در نزدیکی مصدق جای دهد (ظاهرا دایی مربوطه در سیاست دستی داشته). پدرم از این موضوع بسیار خوشحال میشود و در روز موعود به همراه دایی جان به محل سخنرانی (احتمالا میدان بهارستان) میروند.

مکان ایستادن مصدق برای سخنرانی شامل یک تریبون نسبتا بزرگ بوده و در زیر تریبون فضایی باز (مثل زیر میز) وجود داشته. دایی جان ترتیبی میدهد که خواهر زاده اش در زیر تریبون سخنرانی قرار بگیرد تا از نزدیکترین فاصله ممکن به سخنرانی مصدق گوش دهد. در این مکان پدرم میتوانسته مصدق، یا حداقل پای او را، ببیند، بدون اینکه جمعیت را در در دیدرس داشته باشد. قبل از شروع سخنرانی فرد دیگری هم که ظاهرا نقش آبدارچی را داشته در زیر میز قرار میگیرد و یک سماور را در آنجا مستقر میکند.

سخنرانی شروع میشود و مصدق با حرارت هر چه تمامتر به صحبت برای جمعیت حاضر مشغول میشود و پدر من هم در در زیر میز با شوق و شور به صحبتها گوش فرا میدهد. جایی در اواسط صحبت مصدق ناگهان دچار هیجان فراوان شده و ظاهرا غش میکند. اما در حقیقت به غش کردن تظاهر کرده و به زیر میز میاید و یک استکان چای را که برایش آماده بوده سر میکشد. در این زمان پدرم مشاهده میکنه که در حین سر کشیدن چای مصدق با خنده سر خود را نکان میداده و میگفته:«عجب ملت خری هستن». بعد از پایان نوشیدن چای مصدق ظاهرا به هوش آمده و به بالای تریبون باز میگشته. این برنامه غش کردن و چای خوردن ظاهرا یکی دوبار دیگر هم تا پایان سخنرانی تکرار شده و در ترکیب با کنایات مصدق در زیر میز، آب سردی میشود بر روی تعصب پدر من نسبت به مصدق، به طوری که پس از پایان سخنرانی پدرم کاملا از طرفداری از مصدق دست بر میدارد و ظاهرا تصویرش از سیاستمداران کلا منفی میشود.

اشاره به دو نکته در حاشیه این داستان مفید است. اولا، من شخصا برای مصدق احترام زیادی قایل هستم و این داستان رو از سر ضدیت با او مطرح نمیکنم و امیدوارم که خواننده هم فقط به این ماجرا به عنوان یک داده کوچک از زاویه ای متفاوت در شناخت این سیاستمدار بزرگ نگاه کند. دوما، در مورد صحت و دقت خاطره پدرم میتواند بگویم که از یک طرف پدرم در صحبت و عمل عمدتا دقیق و اخلاقی عمل میکند و احتمال ساختگی بودن کامل داستان به نظر من بسیار کم است، خصوصا که این خاطره بیرون از حوزه خانوادگی مطرح نشده بود که انگیزه ای برای ساخت آن باشد. از طرف دیگر با توجه به سن کوچک پدرم در آن زمان محتمل است که تصورات و حقایق در ذهن وی باهمدیگر مخلوط شده باشند و در طول زمان تصویری نه چندان دقیق به دست داده باشند.

تاریخ شفاهی

2006-07-16T19:13:00.000-07:00

این مطلب جالب را هژیر نوشته و فرستاده:

تاریخ شفاهی و ایده ای خوب برای وبلاگ نویسها
چند وقت پیش یکی از دوستانم ایده جالبی را که مادر بزرگش آغاز کرده بود برایم فرستاد که گفتم برای خوانندگان این وبلاگ هم میتواند جذاب باشد. به طور خلاصه یکی از نوه های مادر بزرگ مربوطه در ایران تصمیم گرفته که داستانهایی از زندگی مادربزرگش را که حدود 90 سال سن دارد در وبلاگی ثبت کند. مادر بزرگ داستانهایی از زندگی روزمره، وقایع تاریخی، و پاسخهایی به پرسشهای خوانندگان را برای نوه میگوید و نوه آنها را در وبلاگ مینویسد.

بجز داستانهای بعضا جالب، این ایده فواید زیاد دیگری هم دارد که میتواند ارزش آنرا برای اهل بلاگستان افزایش دهد:
بیشتر مورخین و متفکرین ایرانی در این نکته هم نظر هستند که تاریخ نویسی و ثبت دقیق وقایع روزگار در فرهنگ ما جای چندانی نداشته است و در نتیجه در برخورد با گذشته عمدتا مجبوریم به معدودی منابع اغلب یکطرفه و ناقص محدود بمانیم. بدین ترتیب نه تنها تکثر آرا در درک وتحلیل گذشته کاهش می یابد, بلکه چه بسا حافظه ملی ما در مواردی پر اهمیت ناقص یا خالی است. با توجه به اینکه کثیری از ایرانیانی که هنوز در قید حیات هستند حوادث و وقایع پر اهمیتی چون جنگ جهانی، کودتای 28 مرداد، وقایع سال 42، سالهای شاه و رضا شاه، انقلاب، جنگ و ... را به چشم دیده اند و تجربه کرده اند، هنوز فرصت هست که در ثبت تاریخ معاصر خود از زوایایی که در زندگی تک تک شهروندان قابل توجه بوده بهره ببریم.

علاوه بر منفعت تاریخی، ثبت خاطرات افراد مسن آنها را به تاریخ پیوند داده و موجب تقویت روحیه آنها میشود. علاوه بر این، مسیر اجرایی کردن این کار به تقویت روابط بین نسلهای مختلف می انجامد.

احتمالا بیشتر افراد تعدادی معدود از خاطرات خود را که قابل ثبت در فضای بلاگستان میدانند، لذا برای ساده تر کردن اجرای این کار بهتر است که هر کدام از ما که وبلاگی دارد هر از چند گاهی از داستانهای واقعی بزرگترهای فامیل در وبلاگ خود استفاده کند. چه بسا زوایایی جالب از تاریخ معاصر کشورمان و از تجارب روزمره نسلهای اخیر در این داستانها منعکس شود. برای عملی کردن بیشتر این ایده من سعی میکنم در آینده نزدیک دو داستان جالب و واقعی از تجارب پدرم از برخوردی با مصدق و بهشتی را در این وبلاگ نقل کنم.

با کیفیت ولی همچنان پرطرفدار

2006-07-12T21:49:00.000-07:00

شنبه دو هفته پیش نیکی پا پیش گذاشته‌بود و بلاگرهای اطراف سانفرانسیسکو را کنار هم آورده بود. مناسبت برنامه هم آمدن سفر پدرام معلمیان به منطقه بود. تاجایی که خبر دارم پدرام پرخواننده‌ترین وبلاگ‌نویس ایرانی بوده‌است. حدود دوسال پیش که هرروز می‌نوشت وبلاگش چهل پنجا‌ه‌هزار خواننده روزانه داشته‌است.

سر شام‌(پیتزا) پدرام بعد از اینکه شنید که وبلاگهای ما چندصدتا خواننده بیشتر ندارد گفت که دارید وقتتان را تلف می‌کنید باید بدنبال تعداد خواننده خیلی بیشتر از اینها باشید. سیما هم گفت که به همین تعداد خواننده راضی است. با بحث بیشتر معلوم شد که پدرام برایش بوجود آوردن تغییر در جامعه خیلی مهم است و به وبلاگ بعنوان ابزار تغییر نگاه می‌کند(هرچند نگفت که چه تغییر می‌خواهد). بنظرش با چندصد خواننده داشتن نمی‌شود تغییری در جامعه بوجود آورد. اگر درست یادم باشد سیما در جواب گفت که تاثیرگذاشتن بر جامعه محوری‌ترین دلیل وبلاگ داشتنش نیست و همینطور به تاثیر‌گذاری کم و آرام قانع است. پیشنهاد پدرام برای پیدا کردن خواننده زیاد این بود که وبلاگهای گروهی مخصوصا به انگلیسی درست کنید تا خواننده زیاد پیدا کنید.

بنظر من، بیشتر وبلاگ نویسهایی که در مورد مسایل اجتماعی و سیاسی می‌نویسند، ته دلشان می‌خواهند روی جامعه تاثیری بگذارند. اینکه چطور می‌شود تعداد خوانندگان حرفهایی که در وبلاگستان زده‌می‌شود را زیاد کرد سوالی است که ذهن من را هم مشغول کرده‌است. بیشتر مردم اطلاعات خود را از تلویزیون و رادیو می‌گیرند. بجز چند استثنا (مثل رادیو بی‌بی‌سی)، رادیوها و تلویزیونهای داخل و خارج از ایران بسیار کم کیفیت هستند. حتی وبسایتهای پرطرفدار ایرانی مثل گویا از کیفیت بسیار پایینی برخوردارند. باید جایگزینهای پرکیفیتی برای اینها پیدا کرد. ‌چندین نفر می‌شناسم که بدنبال بوجود آوردن رسانه‌های جدید با کیفیت هستند. اما سوال یک میلیون تومانی این است که چگونه می‌شود رسانه‌هایی بوجود آورد که در عین با کیفیت بودن برای عامه مردم هم جذاب باشند.

نظرات را حتما ببینید. مخصوصا نظر پدرام را بخوانید.

سر من در بازی مذاکره کلاه رفت

2006-07-07T18:53:00.000-07:00

دیروز دو کلاس «مذاکره» داشتیم. من چون بخاطر دستم رفته‌بودم دکتر دیررسیدم و کمی هم گیج بودم که حالا با انگشت وسط آتل‌بندی شده دست راستم چطور می‌خواهم یکی دو هفته بعد کار کنم. بعدا فهمیدم یک با دست چپ به اضافه انگشت اشاره‌ی دست راست تایپ خیلی سخت نیست.

سرکلاس یک بازی مذاکره جالب کردیم. کلاس به دو قسمت استخدام کننده‌ها و متقاضی‌کارها تقسیم شد. هرکدام از استخدام‌کننده‌ها باید با متقاضی‌ها سر قرارداد مذاکره می‌کردند. استخدام‌کننده‌ها یک جدول امتیاز داشتند شبیه این:
حقوق:
۹۰۰۰۰ دلار ، امتیاز ۶۰۰۰-
۸۸۰۰۰ دلار ، امتیاز ۳۰۰۰-
۸۶۰۰۰ دلار ، امتیاز صفر

تعطیلات:
۳۰ روز ، امتیاز صفر
۲۰ روز ، امتیاز ۲۰۰۰
۱۰ روز، امتیاز ۴۰۰۰

شهرِ کار:
نیویورک ، امتیاز ۲۰۰‍۱
بوستون، امتیاز ۶۰۰
سانفرانسیسکو، امتیاز صفر

تاریخ شروع به کار:
مهرماه، امتیاز صفر
آبان ماه، امتیاز ۱۲۰۰
آذرماهِ، امتیاز ۲۴۰۰

متقاضی کار هم جدولی داشتند شبیه این:
حقوق:
۹۰۰۰۰ دلار ، امتیاز ۶۰۰۰
۸۸۰۰۰ دلار ، امتیاز ۳۰۰۰
۸۶۰۰۰ دلار ، امتیاز صفر

تعطیلات:
۳۰ روز ، امتیاز صفر
۲۰ روز ، امتیاز۱۰۰۰-
۱۰ روز، امتیاز ۲۰۰۰-

شهرِ کار:
نیویورک ، امتیاز ۰۰۰‍۱
بوستون، امتیاز ۵۰۰
سانفرانسیسکو، امتیاز صفر

تاریخ شروع به کار:
مهرماه، امتیاز صفر
آبان ماه، امتیاز ۱۰۰۰-
آذرماهِ، امتیاز ۲۰۰۰-

خیلی چیزها را از چیزی که سر کلاس بود برای سادگی تغییر دادم ولی کلیت همان است. در سرکلاس موارد دیگری مثل هزینه انتقال به شهر جدید، جایزه شروع کار، نوع شغل و بیمه هم بودند. بازی بدین شکل بود که ما امتیاز بندی هم دیگر را نمی‌دیدیم. هرکدام هم اگر از رسیدن به توافق طفره می‌رفتیم، می‌توانستیم هزار امتیاز مثبت بگیریم. بنابراین نباید به امتیاز کمتر از یک هزار قانع می‌شدیم.

من استخدام کننده بودم و با یک متقاضی‌کار مذاکره می‌کردم. نفر مقابل من با بدجنسی تمام چیزها با امتیاز کم را به نفع من واگذار کرد مثل تاریخ شروع و شهر‌کار. من هم اصلا به ذهنم نرسید که ممکن است هردویمان در موردی مثل شهر بهترین انتخابمان یکی است، فکر کردم دارد خیرات می‌کند و من هم به او بالاترین حقوق را دادم. طرف دم دقیقه می‌گفت من مهندس استفوردم و باید حقوق بالا بگیرم. من هم می‌گفتم چیزی که زیاد ریخته مهندس دانشگاه استنفورد بدون سابقه کار است. یکم هم حواسم به چک و چانه زدن در خود بازی گرم شد و یادم رفت که هدفم امتیاز بالا آوردن نه روی طرف را کم کردن در مورد بحث. در آخر حتی یادم رفت که اگر قراردار را امضا نکنم می‌توانم هزار امتیاز بگیرم. نتیجه این شد که به امتیاز ۴۰۰ قانع شدم!!. کلی دوستان به نتیجه من خندیدند.

درس:
درس مهم این بود که به مذاکره بعنوان یک بازی جمع-صفر (zero sum) نگاه نکنم. بدین شکل که هرچه که بنفع من است لزوما به ضرر طرف مقابل نیست. در واقع کار مهم در مذاکره این است که ببینیم چطور می‌شود سود دو طرف زیاد‌ شود. در مثال بالا امتیاز استخدام کننده و متقاضی در مورد حقوق در جهت مخالف هم است ولی در مورد شهرِکار اینطور نیست. در مورد تعطیلات هم متقاضی برایش تعطیلات کمتر مهم است بنابراین می‌تواند در آن مورد کوتاه بیاید و جای دیگر امتیاز بگیرد.

نکته دیگر این بود که آدم برایش مشخص باشد هدفش چیست و مثل من حواسش به رو کم کنی در گفتگوی مذاکره پرت نشود. کلی نکته دیگر در کلاس بحث شد که فرصت نیست اینجا بنویسم.

وبلاگ ساکت

2006-07-05T22:54:00.000-07:00

خیلی دلم می‌خواهد که این روزها بیشتر بنویسم چون این یکی دوهفته اخیر خیلی چیزهای جدید یاد گرفتم. اما کارم خیلی زیاد بوده و از اون هم بدتر اینکه دیروز که بخاطر سالگرد استقلال آمریکا تعطیل بود رفتیم استخر و من در حال شنا مستقیم رفتم تو دیوار استخر و دستم راستم فعلا از دور خارج شده(الان دست به یخ نشستم) و فعلا یک دستی تایپی می‌کنم.

تو کلاس حسابداری امروزم یاد گرفتم که تقلبهای اقتصادی شرکت انران چه بود. از شانس ما پایه‌گذار شرکت انران که تازه به خاطر کارهایش محکوم شده‌بود، امروز صبح «مَرد».

پ.ن. یک چندتا نظر خواننده‌ها را هم که فراموش کرده‌بودم پابلیش کنم الان پابلیش کردم.

مشکل بلاگ رولینگ

2006-06-30T21:15:00.000-07:00

یکی دو هفته‌ای است که بلاگم هر روز در لیست بلاگرولینک دم به ساعت می‌آید بالا. نمی‌دانم باز این سیستم بلاگرولینگ یک مرگش شده یا اینکه یکی از طرفداران این بلاگ دارد دم به ساعت این وبلاگ را پینگ می‌کند که من را بکند چوپان دروغگو و از مشتریهای این بلاگ کم کند.

اینروزها سرم شلوغ است و هر دو سه روز یک بار می‌نویسم. هیچ اطلاعات سری هیجان‌آوری هم ندارم که یک روز پس و پیش دانستنش چیزی را تغییر بدهد. برای همین اگر خواننده این بلاگ هستید چند مدتی به «ژرف» در لیست بلاگرولینگ بقیه وبسایتها توجه نکنید و هر دو سه روز یک بار اینجا تشریف بیاورید.

پ.ن. بهترین راه وبلاگ خوانی استفاده از «خروجی خوان» یا RSS reader است. من خودم از بلاگ‌لاین برای اینکار استفاده می‌کنم و هر روز در عرض ۱۵ دقیقه حدود ۶۰ وبلاگ را می‌خوانم.

جواب بلاگروینگ به سوال من در مورد پینگ شدن زیادی:
Hello,

The updates may be the result of dynamic content on your site. If you
have a component that is changing on an automatic basis, it may be seen
as an update.

Unfortunately, there is currently no way to prevent your site being
pinged if you are using Blogrolling.

یهودیها هم به استادیوم می‌روند

2006-06-29T07:42:00.000-07:00

بعضی موقع روزنامه‌نگارها گفته‌هایی از مصاحبه شونده‌شان می‌گیرند که روحیات مخاطباشان را خوب نشان می‌دهد. یکی از اینها این گفته است که خبرنگار گاردین از ناصرهادیان( استاد علوم‌سیاسی دانشگاه تهران و دوست احمدی‌نژاد ) نقل کرده‌است. هادیان می‌گوید که به احمدی‌نژاد سفارش کرده که یک کاری بکند، مثلا رفتن به کنیسه‌، تا مردم اینقدر نگویند که او ضدیهود است. احمدی‌نژاد هم گفته خیالت راحت باشد، من فکر بهتری دارم:

Nasser Hadian-Jazy, associate professor of political science at Tehran University and a childhood friend of the president, said Mr Ahmadinejad was keen to put the Holocaust row behind him.

"I asked him, 'Are you anti-Jew?' He said, 'I am not.' I said, 'Why not go to a synagogue to express regret for what Iranians have done to Jews?' ... He said, 'I have another idea, a better idea.'

"He will do something to show he is not anti-Jewish. I hope he will do it soon. He will make a gesture to the Jews in Iran and that has implications for Jews elsewhere. What he will say is very important and will remove the idea that he is anti-semite."

جالبی این گفته این است که توجه هادیان و احمدی‌نژاد کاملا به بازتاب کار است و نه به ارزش اخلاقی‌کار. در چند هفته آینده منتظر شیرینکاری جدید رییس‌جمهور منتخب باشید.

یک ماه کار فشرده

2006-06-26T07:30:00.000-07:00

من یک شانسی برایم پیش آمده که در یک دوره یک ماهه Entrepreneurship (کارآفرینی؟ فن‌آوری؟) شرکت کنم. عملا دوره از دیشب شروع شد. قرار است کارهایی که برای شروع کردن از یک ایده و رساندش به یک شرکت موفق لازم است را یاد‌بگیریم(البته در سطح تئوری). برای همین اصول اولیه اقتصاد، دارایی و مدیریت را بهمان آموزش می‌دهند و همینطور بازدیدهایی از شرکتهای اطراف خواهیم داشت. پیش‌بینی می‌کنم یک ماه آینده خیلی گرفتار باشم و کمتر وقت وبلاگ‌نویسی داشته‌باشم. کمی هم ممکن است فضای این وبلاگ اقتصادی شود.

صحبت از فن‌آوری شد، می‌خواستم بگویم که در برنامه دارم که در دو ماه آینده یک سایت جدید درست کنم که در فضای اینترنتی ایرانی چیز کاملا جدیدی خواهدبود. در مورد سایت تنها بگویم که ارتباط زیادی بین استفاده‌کنندگان و وبسایت وجود خواهد داشت و بنوعی روحیه کار گروهی و رفتار دموکراتیک را تشویق خواهد کرد. فعلا دارم با تکنولوژیهای مختلف اینترنتی را تست می‌کنم ببینم کدام را در آخر استفاده کنم.

سیفون بکشید به فیلترینگ

2006-06-22T11:50:00.000-07:00

مژده: یک نرم افزار خیلی باحالی بزودی بیرون می‌آید که مشکل سانسور اینترنت در ایران را تا حد زیادی حل می‌کند. اسمش هم «سیفون» است و سیفون را می‌کشد و تمام کارهایی که تا حالا دولت برای فیلتر کردن اینترنت کرده‌است را می‌فرستد به جایی که باید برود.

این نرم‌افزار یک جور شبکه دوستی (مثل ارکات) هست که کارش دادن مسیر غیرمستقیم به وبسایتهای فیلترشده از طریق کامپیوتر دوستانتان است. برای همین کسانی که در ایران هستند تنها نیاز دارند یک نفر در خارج بشناسند که حاضر باشد کامپیوترش را روشن بگذارد و با استفاده از این نرم افزار به آنها مسیر بدهد. نصب و کار با این نرم افزار خیلی ساده خواهد بود. من خودم هفته بعد می‌خواهم پنکه پرصدای کامپیوترم را عوض کنم و تمام مدت روشن بگذارمش که یک حالی به دوستان در ایران بدهم. خیلی خیلی مهم است که زمانی که نرم افزار بیرون‌آمد همه تبلیغش را بکنند و به دوستانشان در استفاده‌اش کمک بکنند.

متشکر از یاسر از تورنتو که لینکش را فرستاد.

پ.ن. چند روزی مسافرت خواهم بود.

ایده برای جلوگیری از خشونت؟

2006-06-20T11:44:00.000-07:00

من خودم چند ایده برای سوالی که در نوشته قبلیم کردم دارم که اینجا می‌نویسم:

۱) هنوز که هنوز است یک گروه مدافع حقوق بشر با یک وبسایت درست حسابی نیست که آمار تمام زندانیهای سیاسی و دستگیریها را بروز داشته‌باشد. به یک چیزی مثل این وبسایتی که تعداد کشته‌شدگان غیرنظامی را در عراق می‌شمارد نیاز است، منتها برای نشان دادن تعداد زندانیهای سیاسی اعم از دانشجو و غیر دانشجو. جمع کردن چنین آماری سخت نیست. خیلی از فعالان سیاسی در ایران به محض اینکه کسی دستگیر شود یا خشونتی اعمال می‌شود می‌توانند به چنین وبسایتی گزارش کنند. این کمک می‌کند که بطور مستند بشود گفت که در ایران در این لحظه به این تعداد زندانی سیاسی هست. این در دراز مدت کمک هم می‌کند تا بشود دید که اوضاع بهتر می‌شود یا بدتر.

۲) یک ایده دیگر هم درست کردن یک وبسایت ویکی برای اعمال کنندگان خشونت در ایران است. بیشتر نیروهای پلیس در ایران تنها مامورند و معمولا از کاری که می‌کنند راضی نیستند و نباید از آنها عصبانی بود. ولی اگر تصاویر تجمع هفت‌تیر زنان را ببنید، می‌بینید که یکی دونفر پلیس زن هستند که با طمع خاصی مشغول اعمال خشونت هستند. می‌شود اینها را زیر ذره‌بین قرار داد و برایشان یک صفحه ویکی داشت که اعمال خشنشان گزارش شود. این می‌تواند جلوی کسانی که زیاده‌روی می‌کنند را بگیرد و کلا دست و پای نیروی انتظامی‌ را در اجرای دستورات سرکوب ببند.

اینها ایده‌هایی هستند که تا حد زیادی نپخته‌اند و باید بحث بشوند.
همانطور که خیلیها در نظرات نوشته قبلی گفتند، مشکل خشونت تا حد زیادی ساختاری است و بدون تغییراتی در ساختار خشونت پایین نخواهد آمد. نظر شخصی من این است که خشونت را هرجایی که مي‌شود باید جلویش را گرفت و نباید صبر کرد تا ساختار تغییر‌کند.

آیا راهی برای محدود کردن خشونت هست؟

2006-06-14T19:14:00.000-07:00

فرضهای زیر را درباره ایران بخوانید:
۱- حکومت ایران قبل از اینکه دیر شود عقب نشینی خواهد کرد و از طوفان مساله هسته‌ای سالم بیرون خواهد آمد.
۲- در پانزده سال آینده هیچ تغییری در ساختار و یا بافت نخبه‌گان حکومتی‌اش بوجود نمی‌آید.
۳- در پانزده سال آینده قانون اساسی تغییری نخواهد کرد و احکام شرع همچنان منبع اصلی قوانین خواهند ماند.
۴- تاثیر نیروهای خارجی(اعم از دولتها و یا گروههای مدافع حقوق بشر) روی وضعیت داخلی ایران همچون گذشته ضعیف باقی خواهد ماند.

حالا برای ادامه این متن فرض کنید که آن فرضها درستند و به سوال پایین جواب دهید:

آیا راهی برای کم کردن خشونت پلیس و نیروهای لباس شخصی از نوعی از آنکه در تجمع زنان مشاهده‌کردیم، بنظرتان می‌رسد؟

فقیر لاغر و فقیر چاق

2006-06-11T11:49:00.000-07:00

یک مشاهده‌ای که داشته‌ام این است که خیلی از فقیرهای آمریکا چاقند ولی در بیشتر فقیره ایران لاغرند. برای همین یک جورهایی کم درآمدها در ایران سالم‌تر می‌مانند.

دلیل این قضیه را دقیقا نمی‌دانم. ولی فکر‌کنم این باشد که در ایران بیشتر مردم کم‌درآمد غذای خانگی می‌خورند که سالم‌تر است. درحالی که در آمریکا فقیرها بیشتر می‌روند جاهایی مثل مکدونالد. شما نظرتان چیست؟

روز اندوه ملی

2006-06-11T11:38:00.000-07:00

هنوز دوتا بازی دیگر هست.

پ.ن. صفا درست می‌گوید :« اما من يه کمی مسايل بيرون بازی آزارم داد تا خود بازی. چرا بايد برای هر سه گل مکزيک دوربين بصورت زنده مکزيکوسيتی رو نشون بده که مردم دارند خوشحالی می کنند اما يک دوربين توی تهران يا توی اروپا يا آمريکا اين همه ايرانی مشتاق رو که پای گيرنده ها دارند بازی رو نگاه می کنند روی گل ايران نشون ندند. حتی تماشاچی های ايران در ورزشگاه هم ماست مالی شد. بدجوری در انزوا هستيم به خدا...»

فرنگوپلیس هم این پست‌مدرن بازی را ول نمی‌کند. بابا بخدا برد ایران با برد مکزیک مساوی نیست. آدم که پیکان و بنز را یکی بداند کارش به همینجا هم می‌کشد:)

بهمن هم که تا اطلاع ثانوی وبلاگش شده یک وبلاگ ورزشی. آقا حداقل این RSS ات را روشن کن بتوانیم با خیال راحت با RSSreader وبلاگتو بخوانیم.

نقد ولی‌نصر بر کتاب خاطرات شیرین‌عبادی

2006-06-09T23:14:00.000-07:00

بیشتر کسانی که به نسل قبل از من متعلند و در زمان انقلاب بیست یا سی‌سالی داشته‌اند با اینکه از وضع الان خیلی ناراضی هستند ولی هنوز رابطه رمانتیکی با انقلاب دارند. من خودم هم با اینکه زمان انقلاب بچه بودم ولی در من هم احساس نوستالژیکی( البته خیلی کمتر از نسل قبلی) نسبت به انقلاب وجود دارد. این احساس که انقلاب چیز خوب و قشنگی بود ولی حیف که به انحراف کشیده‌شد.

شیرین عبادی کتاب خاطراتش را بتازگی منتشر کرده‌است. هنوز کتاب را نخوانده‌ام. اما براساس چیزی که دکتر ولی نصر نوشته شیرین عبادی هم به درد بالا دچار است:

As commendable as her efforts on the part of the victims of injustice in Iran have been, Ebadi's confused rendition of Iranian history, which vacillates between celebrating the revolution and condemning its consequences, makes it difficult to regard her as a symbol of democracy. Still, it is possible to look beyond her perplexing tentativeness and regard her story as emblematic of the paradox of a revolution that mobilized, educated, and ultimately frustrated Iranian women. Revolutionary fervor promised to break down traditional patriarchy, but in its place there appeared new discriminations. Ebadi hopes that the unfulfilled promises of revolution will finally bring a fury down upon the Islamic Republic and fracture its pious edifice. But this hope, however fond, is a distant one--more distant than Ebadi seems to understand.

«ولی‌نصر» این نگاه رمانتیک روشنفکران نسل شیرین عبادی را به نقد می‌کشد و می‌گوید چطور می‌شود هنوز به انقلابی که از همان اول شروع به گرفتن آزادیهای طبقه متوسط و تحصیل‌کرده گرفت و آنها را سرکوب کرد، احساس خوبی داشت. می‌گوید نمی‌شود کسی به انقلابی که اینقدر خرابی بوجود آورد را بعنوان یک ایده‌آل نگاه بکند و هنوز بخواهد که سمبول فعالیت دموکراسی و عدم خشونت باشد.

بیشتر بقیه مقاله نصر به جواب دادن این سوال شیرین‌عبادی صرف شده‌است: «چرا جوانهای ایران به پا نمی‌خیزند؟ با اینهمه نارضایتیشان و با توجه به اینکه آنها ۷۰ درصد جامعه هستند، چه چیز است که آنها را اینقدر منفعل نگه‌داشته‌است؟». در جوابش پدیده روی کار آمدن احمدی‌نژاد را توصیف می‌کند. می‌گوید چقدر اصلاح‌طلبان در تحلیل وضعیت جامعه بدتر از تندروها عمل کردند. مثل عبا‌س‌عبدی به این اشاره دارد که درد اکثر مردم پیدا کردن کار و پول است.

این اولین باری بود که از ولی‌نصر مقاله‌ای می‌خواندم، متشکر از حسین که لینک را فرستاد و اهمیت مقاله را متذکرشد. مقاله ارزش ترجمه هم دارد. برای خواندن مقاله به اینجا مراجعه کنید. سایتش ثبت‌نام می‌خواهد. اینهم شناسه: whoisme اینهم رمز ورود:ollie

خبر مثبت در ایران: تغییر جنسیت

2006-06-07T10:03:00.000-07:00

معمولا وقتی که اهمیت کشوری در آمریکا بدلایل سیاسی بالا میرود، بغیر از خبرهایی که در مورد درگیری سیاسی آن کشور می‌نویسند هر از گاهی خبرنگارها مطالبی در وصف گل و بوته آن کشور هم می‌نویسند. اینها مطالبی هستند که ربط مستقیمی به درگیری سیاسی ندارند و معمولا نکته مثبتی را نشان می‌دهند. اینکار معمولا توسط روزنامه‌هایی با طرز فکر لیبرال انجام می‌شود و هدف کلیش این است که مردم با ابعاد دیگری از آن کشور آشنا بشنوند و همینطور تمام اخبار راجع به آن کشور منفی نباشد.

حالا در مورد ایران هم چنین چیزی وجود دارد. منتها از آنجا که پیدا کردن خبری که هم مثبت باشد و هم جالب در ایران کار آسانی نیست،‌ خبرنگارهای خارجی به خبرهای عجیب روی می‌آورند و وقتی هم که یکی کشفشان می‌کند، راجع به آن یکی بعد از دیگری می‌نویسد.

در مورد ایران یک مدتی خبر «جراحی بینی خانمها» مد بود. هر از گاهی در روزنامه‌ای یک گزارش مفصل با عکس چاپ می‌شد که خانمها در ایران به بینی خیلی اهمیت می‌دهند. در فضای خبری ایران، این خبر چند بعد داشت. یکی اینکه می‌گفت مردم در ایران بفکر آماده‌شدن برای جهاد یا غنی‌سازی نیستند. از آنطرف تاثیر منفی حجاب اجباری را نشان می‌داد که باعث شده خانمها به قسمت بیرون مانده از حجاب اهمیت خاصی نشان بدهند.

تازگی‌ها خبر «تغییر جنسیت» خیلی داغ شده‌است. چون هنوز مساله‌ای «تغییر جنسیت» در سطح جامعه آمریکا کاملا جا نیافتاده و یک نوع احساس عجیب بودن راجع بهش هست، مشکل نداشتن حکومت ایران با تغییرجنسیت یک نوع پیشرفت محسوب می‌شود. (حالا بماند که همجنسگراها کوچکترین ابراز وجود ندارند.) این نوع پیشرفت با تصویری که از ایران در ذهن مردم از ایران بعنوان یک کشور تندرو مذهبی وجود دارد، تطابق ندارد. در نتیجه این خبر برای مردم جالب می‌شود.

من خودم نسبت به اینجور خبرها احساس خوبی ندارم. چون اولا بیادم می‌آورد که چقدر تصویر ایران در دنیا بد است، که حتی عمل کردن بینی در ایران هم خبر مثبت حساب می‌شود و همین اینکه واقعا خبر مثبت و جالب دیگری در ایران نیست که کسی راجع به آن بنویسد.

بهداشت دهان

2006-06-03T16:15:00.000-07:00

سرکار همکار آمریکاییم دیروز شاکی بود که تو سمینار دهن نفر کناریش که یک چینی بوده خیلی بوی بدی می‌داده‌است. می‌گفت فکر می‌کنی نداشتن بهداشت دهان ریشه فرهنگی دارد یا نه. من هم گفتم تقصیر آنها نیست که غذایشان بوی شدید دارد، خودشان عادت کردند متوجه نیستند. او هم گفت این پست‌دکترای جدید چینی هم که تازه همکار ما شده را چی می‌گویی که تمام دندانهایش جرم گرفته‌است. بدجوری راست هم می‌گوید طرف دندانهایش یک من جرم دارد.

خوشبختانه اینروزها برای اولین بار تو عمرم یک بیمه دندانپزشک دارم که واقعا به داد دندانهایم رسیده‌است.

وزیر امورخارجه باسواد داشتن ضرر ندارد

2006-05-31T18:46:00.000-07:00

خوب شد خانم رایس به داد مطلب چند روز پیش من رسید و با پیشنهادش نشان داد که تحلیل چند روز پیش من درباره اینکه فشار روی کاخ سفید برای مذاکره با ایران زیاد است درست بوده‌است.

جوابی که رایس داد از نظر استاندارهای من برای یک طرف مذاکره‌گر فوق‌العاده بود. از یک طرف گفت که حاضر به مذاکره‌اند و فشار روی کاخ سفید را کاملا برداشت و از طرف دیگر آنرا شرطی کرد که برای دیگر تماشاگران بازی خیلی غیر منطقی بنظر نمی‌رسد اما برای حکومت ایران خط قرمز است. الحق کشوری که وزیر امورخارجه به باسوادی خانم رایس دارد سزاوارش است که راه‌حلهای اینچنینی برای مشکلاتش پیدا کند.

واقعیتش با این ترفند دولت بوش، توپ بزمین ایران افتاد و دفعش هم اصلا ساده نخواهد بود. دولت ایران می‌تواند فردا متکی یا آصفی را با آن انگلیسی دست پا شکسته‌شان ب‌فرستد جلوی خبرنگارها تا بگوید:«ما از غنی‌سازی عقب نمی‌نشینیم» و بعد با سازمان امنیت متحد روبرو ‌شود. اما اگر ایران هم کسی مثل خانم رایس داشت ممکن بود شاید ممکن بود که راه‌حلی پیدا کند که برای بقیه هم منطقی بنظر برسد .

تکمیلی:
تحلیل بهمن را هم بخوانید.
این پیشنهاد امیر را هم ببینید.

از سکس تا زیست‌فناوری

2006-05-30T23:07:00.000-07:00

یاسر گزارش کرده:

یادتونه یکی دو هفته پیش یه خبری پخش شد که ایران در جستجوی گوگلی کلمه‌ی سکس در دنیا سوم است. حالا آقای دکتر داوودی معاون اول کشور در یک سخنرانی رسمی با افتخار فرموده‌اند ایران در جستجوی زیست‌فناوری در دنیا دوم است. لابد این به اون در!

چون که در مورد افتخارات کشور در جستجوی گوگلی کلمه سکس نوشته‌بودم و بقیه را به فکر انداختم که افتخارات دیگر را هم پیدا کنند، کمی درباره شبهه ایجاد‌شده احساس مسولیت میکنم. حالا این مدلی که برای توجیه این مشاهدات می‌دهم را با دقت بخوانید:

تعداد مصرف کننده اینترنت در آمریکا: دویست میلیون
تعداد دانشجو در آمریکا:‌ چهارده میلیون
نسبت دانشجو به کل کاربران اینترنت: ۷ درصد

تعداد مصرف کننده اینترنت در ایران: هفت و نیم میلیون
تعداد دانشجو در ایران: دو میلیون و سیصدهزار نفر
نسبت دانشجو به کل کابران اینترنت: ۳۰ درصد

فرض خوبی می‌شود کرد این است که همه دانشجویان آمریکا و اکثر دانشجویان ایران به اینترنت دسترسی دارند و جزو آن آمار مصرف کننده‌های اینترنت بحساب آمده‌اند. حالا اگر یک درصد دانشجویان در ایران و یک درصد دانشجویان در آمریکا کلمه زیست فناوری را جستجو بکنند، نسبت جستجوی کلمه زیست‌فناوری در گوگل برای ایران در کل جمعیت مصرف کننده اینترنت می‌شود ۳ دهم درصد و برای آمریکا می‌شود ۷ صد‌م درصد(اولین رقم چهار برابر دومی است). حالا فکر کنم روشن باشد چرا درصد جستجوی خیلی از کلمات علمی برای ایران اینقدر بالا است. دلیلش در این نهفته است که درصد زیادی از استفاده‌کنندگان اینترنت در ایران دانشجو هستند. دانشجو کارش جستجوی کلمه علمی است (البته امیدوارم) و نسبت جستجوی این کلمات را برای کل جامعه بالا می‌برد.

اتفاقا همین توجیه ممکن است تا حدی بالا بودن درصدی جستجو برای کلمه سکس را هم توجیه کند. منتها در مورد سکس تفاوتی هست و آن اینکه سکس را هر آدمی احتمال دارد جستجو کند و تنها به طبقه دانشجو مختص نیست.

از تحلیل تا نیات پنهان

2006-05-29T19:28:00.000-07:00

یک چیزی که براساس تجربه شخصی در بین خیلی از ایرانیها مشاهده‌کردم، این است که فرق «تحلیل» و «خواسته» را نمی‌دانند. مثلا اگر یک روزنامه‌نگار تو ایران یک مقاله بنویسد با این عنوان که «ایران بخاطر برسمیت نشناختن اسراییل هزینه سنگینی می‌دهد» برای خیلی از مردم کاملا معادل است با اینکه طرف گفته‌باشد: «چون ایران دارد خسارت سنگینی بابت برسمیت نشناختن اسراییل می‌دهد باید اسراییل را به رسمیت بشناسد».

اگر شما هم از آن آدمها هستید که این دو گزاره را یکی می‌بینید باید بگویم که این دو جمله یک تفاوت بسیار عمده دارند: اولی تنها یک مشاهده است. می‌تواند درست باشد می‌تواند غلط باشد. درحالی که در جمله دوم یک نتیجه‌گیری بزرگتر بر مبنی مشاهده «خسارت سنگین به ایران» شده‌‌است. این مشاهده نمی‌تواند مستقیما «لزوم برسمیت شناختن اسراییل» را نتیجه بدهد و برای گرفتن چنین نتیجه بزرگتری به فرضهای ضمنی دیگری نیز نیاز است. مثلا اینکه هدف نویسنده تنها کم کردن خسارت وارده به ایران است و به چیزهایی دیگر مانند وضعیت حقوق بشر فلسطینیها بی‌توجه است.

بنابراین شمایی که گزاره «ایران بخاطر برسمیت نشناختن اسراییل هزینه سنگینی می‌دهد» را با گزاره «چون ایران دارد خسارت سنگینی بابت برسمیت نشناختن اسراییل می‌دهد باید اسراییل را به رسمیت بشناسد» یکی گرفتید، در واقع فرضهای دیگری در مورد نوع فکر و خواسته‌های آن روزنامه‌نگار می‌کنید.

این نوع رفتار شایع میان ایرانیان هزینه زیادی بر کسانی که از موضعی نسبتا مستقل می‌خواهند مسایل را تحلیل کنند وارد می‌کند. چون که هرگونه تحلیلی سریعا، یک خواسته تعبیر می‌شود و بر فرد گوینده برچسب‌های مختلف می‌خورد. بعد سریعا مردم راه می‌افتند که نیات واقعی نویسنده‌ را پیدا کنند و اصلا بحث در مورد درستی یا نادرستی تحلیل فراموش می‌شود.

یک مورد خوبی که یادم می‌آید وقتی بود که سال اول و دوم دولت خاتمی که من از ایران خارج شدم،‌ چند بار از من سوال شد که آیا واقعا این رای‌گیری‌ها واقعی است و خاتمی بیست میلیون رای آورده،‌ من هم می‌گفتم که بله رای‌گیری‌ها با یکم بالا پایین درست است و خاتمی‌ هم طرفدار زیاد دارد. بجای اینکه مثلا بپرسند خوب این مشاهده‌ات بر چه اساسی است؟ آیا با افراد بیرون دانشگاه حرف زده‌ای یا از شهرستانها خبر داری؟ سریعا سوالها به این تبدیل می‌شد که آیا بورسیه دولت هستم یا نه و چطوری هزینه دانشگاه را می‌دهم. یعنی یک مشاهده کوچک «طرفدار زیاد داشتن خاتمی» تبدیل می‌شد به اینکه «من طرفدار سرسخت حکومتم» و بعد باید دنبال این می‌گشتند که دلیل طرفداری من از حکومت چیست.

فشار بر بوش برای مذاکره با ایران

2006-05-27T10:14:00.000-07:00

محمد قوچانی در یاداشتی در شرق و امید معماریان در وبلاگش درباره نامه احمدی‌نژاد نوشته‌اند که احمدی‌نژاد فرصتی مهم برای برای برقراری رابطه با آمریکا را با نوشتن نامه‌ای عجیب غریب و خارج از چارچوب دیپلماتیک از دست داد. امید با اشاره به نوشته من که گفته بودم با جواب ندادن نامه احمدی‌نژاد بوش چهره مخالف دیپلماسی پیدا می‌کند، نوشته :‌

نگاه کنید ببینید، چند مطلب در مورد این نوشته شده است که چرا بوش جواب احمدی نژاد را نمی دهد؟ درواقع هیچ. حتی خود بوش اظهار نظر نکرد. همان طور که قوچانی هم اشاره می کند این جواب سر پرهزینه ترین رفتاری بود که آمریکا به دستگاه دولت ایران وارد کرد. حالا همگی افتادند در داخل به این که چرا بوش جواب نمی دهد.

امید ظاهرا به واکنش رسمی دولت آمریکا اشاره دارد و در آن مورد کاملا حق با اوست. دولت آمریکا برخورد بسیار سردی با نامه احمدی‌نژاد کرد. اما دولت آمریکا و ایران تنها بازی کنندگان این بازی نیستند. همین نامه باعث شد که ناظران سیاسی در آمریکا به این باور برسند که ایران بطور جدی بدنبال مذاکره با آمریکاست(چون این نامه بدون تایید رهبر ایران نمی‌توانست نوشته‌شود).

در همین دو سه هفته گذشته بسیاری از متخصصان سیاسی آمریکا اظهار نظر کرده‌اند و دقیقا با اشاره به نامه احمدی‌نژاد گفته‌اند که بوش باید جواب احمدی‌نژاد را بدهد و با ایران مذاکره بکند. همه‌شان هم می‌گویند که با اینکه محتوای نامه چیزی نداشت ولی همین که بعد از ۲۷ سال دولت ایران چنین نامه‌ای فرستاده، آمریکا نباید بی‌جوابش بگذارد. لیستی از طیفهای مختلف که راجع به این نوشته‌اند اینجا می‌آورم:
مادلین آلبرایت وزیر امورخارجه دوره کلینتون: «فکر می کنم باید به نامه ای که محمود احمدی نژاد رییس جمهور ایران به جورج بوش فرستاد، پاسخ داد».
هنری کسینجر: The recent letter from Iranian President Mahmoud Ahmadinejad to President Bush needs to be considered on several levels.
فرانسیس فوکویاما: توی یک برنامه رادیویی ازش درباره ایران سوال کردند، گفت که حالا که احمدی‌نژاد نامه داده بوش هم خوب است دنبال مذاکره مستقیم با ایران را بگیرد.
گروگری جرجیان یک بلاگر معروف
چاک هگل سناتور برجسته جمهوری‌خواه
مقاله نیویورکر:‌ گفته که ایکاش بوش جواب نامه را بدهد.
دیوید اگناتیوس ستون نویس روزنامه واشینگتون پست: گفته که حالا که احمدی‌نژاد تابوی ۲۷ ساله ایران را شکسته، آمریکا هم باید قدم جلو بگذارد.

آیا واقعا اینهمه اظهارنظر از آدمهای مهم روی بوش تاثیر خواهد‌گذشت. بنظر من احتمالی هست. اولا که بوش از نظر محبوبیت عمومی وضعش خوب نیست و حداقل در سه چهار ماه آینده بدنبال درگیری با ایران نیست. از آن طرف خیلی از کسانی که بهش می‌گویند که باید با ایران مذاکره کند از حزب خودش هستند. نشانه دیگری که این نظرات ممکن است روی سیاستگذاریهای کاخ سفید تاثیر بگذارد، واکنش خیلی تندی است که طرفداران اسراییل به کسانی که خواستار مذاکره دولت آمریکا با ایران هستند نشان داده‌اند. دو نمونه از این واکنشها:
کنث تیمرمن در روزنامه فرانت پیج: «طرفداران مذاکره می‌خواهند که با دولتی مذاکره کنیم که جوانان خود را می‌کشد، عهدنامه‌‌های بین‌المللی خود را می‌شکند و می‌خواهد یک کشور دیگر عضو سازمان ملل را نابود کند».
چارلز کراتمر ستون‌نویس نئوکان روزنامه واشینگتون پست: توی تله مذاکره با ایران نیافتید.
قضیه نشنال‌پست هم می‌تواند در همین راستا بوده‌باشد که می‌خواهند بهرقیمتی از مذاکره مستقیم ایران و آمریکا جلوگیری کنند.

با توجه به نوع رفتار دولت بوش بعید است که حاضر باشند با ایران مذاکره رودرو کنند. اما تا زمانی که دولت ایران خواستار مذاکره مستقیم با آمریکا و حل مشکلاتش بطور مستقیم باشد، موضع‌ دولت آمریکا در قانع کردن اروپا،‌ چین و روسیه بر علیه ایران ضعیف می‌شود. در داخل آمریکا هم دولت آمریکا در مقابل منتقدانش خیلی تضعیف می‌شود.

کاریکاتورهای راجع به ایران

2006-05-25T09:41:00.000-07:00

اگر کسی بخواهد درباره تغییرات کاریکاتورهای غربی درباره ایران در هفتادسال اخیر تحقیق کند، این منبع خوبی است. مجموعه‌ای کاریکاتورهای انگلیسی درباره ایران را دارد. از آنجا که کاریکاتورها در ابراز آنچه که در ذهن مردم هست صریح‌تر هستند،‌ از رویشان خیلی چیزها در مورد ذهنیت آدمها می‌شود فهمید. فکر کنم اگر کسی تحول کاریکاتورهای راجع به ایران را بررسی کند، نتایج جالبی پیدا‌کند(این هم یک ایده تز دکترای).

یک چیزی که من متوجه شدم اینکه کاریکاتوریستهای قدیمی بیشتر متوجه این بودن که ایران کشوری با تاریخ درازی است تا کاریکاتوریستهایی که این روزها درباره ایران کاریکاتور می‌کشند.‌ شما هم یک جستجویی برای ایران و پرشیا بکنید و اگر نکته جالبی دیدید در نظرات بگویید.

برای کاریکاتورهای جدیدتر اینجا را چک کنید.

راه‌حلی برای کاریکاتور نمنه روزنامه ایران

2006-05-24T10:14:00.000-07:00

خدمت هموطنان فارسی زبان:
فکر کنم تا حالا فهمیده باشید که بدجوری گاوتان زاییده و این تو بمیری هم‌ ولایتیهای ما از اون تو بمیریها نیست. چون می‌دانم حاضرید هر کاری برای حل مشکل بکنید، پیشنهاد زیر را برای کسب رضایت حداقلی هم ولایتیهایم می‌کنم:
از آنجا که هم‌ولایتیها حتی با صلیب کشیدن مانانیستانی هم خیالشان راحت نمی‌شوند (چونکه آن کارتون بهانه است برای تخلیه تمام تبعیضهای گذشته) پس فعلا مانا را تبعید کنید تورنتو که او هم از راه کشیدن کاریکاتورهای حسین درخشان زندگیش هدفمند شود. بعد با وزیر ارشاد شروع کنید و مجبورش کنید که همان کاری را کند که عمروعاص در سریال امام علی برای نجات جانش کرد. منتها ایندفعه صداوسیما نباید سانسور کند. زیرنویس هم بنویسد: فارس بی‌ناموس.

البته فعلا تضمینی نیست که وزیرارشاد کافی باشد.

دفعه بعد هم که خواستید سفارتی را برای یک کاریکاتور آتش بزنید، یادتان باشد که این کارها می‌تواند موجب بدآموزی شود.